Zomer

image

Niet altijd schijnt de zon hier, in juli, in Normandie. Maar opeens komt zij tevoorschijn. Ik pak mijn boek en ik haast mij naar het opgehoogde terras naast het zwembad.

Zes houten treden scheiden ons huisje van het ovaalvormige zwembad met het automatisch te bedienen dekzeil.

Vanuit mijn ooghoek zie ik dat onze enige overburen annex medehuurders, een ouder Belgisch echtpaar, klaarstaan voor vertrek. Hij staat al, in blauwe polo en witte bermuda, bij de auto. Ik neem plaats op de zachte, betonkleurige bank, mijn gezicht gedraaid naar de zon.

We dachten dat de banken van keihard beton waren, totdat de Nederlandse eigenaresse van de huisjes ons vertelde dat ze ‘zacht zijn en heel lekker warm worden in de zon. ‘Ze zuigen, als het ware, de warmte op’. Haar zoete, Limburgse tongval is een streling voor het Randstedelijke oor. Zelf bewoont zij met haar man en vier honden, ‘ze doen niks hoor!’, het enorme huis achter ons. Haar man rijdt ieder weekend op en neer naar Venlo. ‘Dat vindt hij geen probleem.’ Twee keer 753 kilometer, ieder weekend. Ik moet er niet aan denken. Ook niet als ik in een grote, glimmend-zwarte Porsche de route zou kunnen afleggen. In het weekend zie ik de man alleen maar klussen in en om het huis.

En wij? Wij genieten van dit comfortabele huis in het Engels aandoende, groene en glooiende landschap. ‘ s Avonds komen de koeien van de boer, aan wie een deel van de 40 (!) hectare verpacht is, rustig grazen. Ik zie ze vanuit de glazen serre, mijn favoriete plekje van het huis, als de wolken voorbij jagen en de wind om het huisje waait.

Nu zit ik op het luxe terras op de warme banken te genieten van de zon. Het water glinstert. Ik pak mijn boek en begin te lezen. Naast mij hoor ik een zacht zoemend geluid. Anders dan het continue gebrom van het zwembad dat op 28 graden wordt verwarmd: ‘jullie kunnen gerust altijd zwemmen. Zelfs als het regent en het weer wat minder mooi is. Het water blijft heerlijk warm!’

Ik kijk naast me en ik zie de oorzaak van het zoemen. Een oranje apparaatje glijdt over de bodem van het bad. Een blauwe kabel kringelt als een lange navelstreng in het water eromheen. Het apparaat leidt een eigen leven, en beweegt: van voor naar achter, van links naar rechts. En nu kruipt het tegen de badwand omhoog. Borrelend en wel zoekt het ding zijn weg. Proestend komt het boven en het borsteltje draait als een dolle de randjes schoon.

Mijn boek blijft liggen. De zon schijnt. Juli 2014. Vakantie in Normandie. Zacht zoemend glijden mijn gedachten weg en val ik in slaap.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s