Zelf schrijver worden (1) *

image

Hoe word je een schrijver?

Mijn eerste woordje op de leesplank in de eerste klas van mevrouw B. was, door toedoen van de brutale klasgenoot Dennis, die het voorbeeld voor mij neerlegde (‘ik weet een mooi woordje, Annelie’), POEP.

Op de lagere school schreven vriendin E. en ik hele schriftjes vol met tekeningen en verhaaltjes. De eerlijkheid gebiedt dat daar ook veel ‘Liefde-is…’ poppetjes met bijpassende, mierzoete, teksten tussen zaten. Maar toch, tekenen schrijven en lezen, het zat er al vroeg in.

Later, op de middelbare school, werden lezen en schrijven voor mij nog belangrijker. Met de geweldige Neerlandica Mieke T. als lerares Nederlands (wijde, zwarte kleding, piekerig rattenkopje, enorme oorringen en een gulle lach) groeiden mijn lees- en schrijfhonger. Op het bureau van Mieke lagen stapels boeken, waar zij uit voorlas. Iedere titel schreef ik ijverig op in mijn Rijam-agenda. De boeken leende ik uit de bibliotheek en ik maakte kennis met Jan Wolkers, P.A. Daum, Frans Kellendonk, Hella Haasse, Marga Minco. Mieke organiseerde, in de eerste of tweede klas, ook een gedichten-wedstrijd voor de hele klas. Iedereen moest een gedicht voordragen. Uren lang zocht ik in de bibliotheek naar een geschikt gedicht. Thuis hadden we wel een paar boeken, maar gedichten…, nee. Ik stuitte op een gedicht van Paul van Ostaijen: ‘Marc groet ‘s morgens de dingen’. Ik werd tweede. Stotterende vriendin W. werd glansrijk eerste met een Zuid-Afrikaans gedicht over het doodslaan van een mug. Nooit vergeet ik hoe zij het durfde om door de klas te springen (en ik meen ook op de tafels), het gedicht in het Zuid-Afrikaans al stotterend reciterend en iedere denkbeeldige mug doodslaand. In de derde of vierde klas kreeg ik van Mieke een 10 voor mijn opstel. Ik geloof dat ik nooit meer zo trots en blij geweest ben als toen.

Ik ben geen schrijver geworden, maar juf, schooldirecteur, politicoloog, beleidsmedewerker, manager en nu adviseur. Een mooi rijtje, hoor. Maar diep in mijn hart klinkt het stemmetje dat roept: ‘probeer het, word schrijver’. Het stemmetje komt van ver, maar echoot mij telkens tegemoet alsof de put van Vrouw Holle tot leven is gekomen.

‘Maar hoe doe ik dat dan, schrijver worden?’ roep ik terug. De put antwoordt niet. Ik ben zelf maar wat gaan proberen. Begin dit jaar volgde ik een cursus proza aan de Schrijversvakschool. En dat maakte veel, heel veel los. Wat een leuke mensen ontmoette ik daar in een achterafzaaltje in het Letterkundig museum en hoe geweldig: allemaal houden ze van schrijven! En wat schrijven ze goed! En hoe inspirerend is het om iedere week alinea voor alinea te komen tot een heus, af verhaal! Dank jullie wel, Bianca, Rino, Eefje, Eva, Liane, Fokko, Jan, Marijke en Nicolette. Het gevoel dat Mieke T. mij 30 jaar geleden gaf en het plezier in letters, taal, slijpen en schaven is weer heel dichtbij gekomen. Dank. Duizendmaal dank.

*Zelf schrijver worden, Gerard Reve, 1985

(Wordt vervolgd)

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s