Zelfmoord en schapenbotjes

image

Als rechtgeaarde stadsaapjes stapten we eergisteren in de auto. We rijden voor de tweede keer deze vakantie naar Caen. Het vele en mooie groen van het platteland is prachtig, maar de stad lonkt, trekt en verleidt. Zelfs een middelgrote stad in Normandie. Caen dus. Het eerste half uur leidt de Tom-Tom ons door de glooiende velden van La Suisse-Normande. Van Gogh-korengeel wisselt af met zware, donkergroene bossen en frisgroen gras. Een half uur snelweg brengt ons naar Caen. Net als alle Franse steden herbergt Caen een chateau (enorm!), oude, hoge huizen en hoog reikende kerken.

Lopend door de stad genieten we van de drukte, de zwart geklede Franse dametjes,- elegance!,- , winkels (solde!) en kleine straatjes met ongelijke keitjes.

Op een groot plein, midden in de stad staan ‘de mannetjes’: grote, zilveren menshoge figuren die lijken te sporten, dansen, lopen. Ondanks hun lompheid van nabij bewegen ze zich sierlijk op dit oude plein. Ik bekijk ze van dichtbij en ga wat verder staan. Het is bloedheet. De twee mannen willen doorlopen. Gauw maak ik een foto.

Kunst in de openbare ruimte. In Heemstede was ik een tijdje secretaris van de commissie kunstaankopen. Een taak van deze commissie, bestaande uit een museumdirecteur en enkele gerenommeerde kunstenaars, was het kiezen en plaatsen van kunst in de openbare ruimte. Tot mijn verbazing, als beginnend ambtenaartje, spaarde de gemeente in een potje telkens een percentage van grote bouwprojecten voor kunst. De 1%-regeling. Op degelijke, ik zou zelfs zeggen ambtelijke wijze vulde het potje zich, vooral omdat zich nogal wat grote bouwprojecten indertijd aandienden. Er konden zo’n 14 jaar geleden, drie werken tegelijk worden aangeschaft.

Barbara Kletter won de aanbesteding voor de Amstelbrug over de Leidsevaart. Zij maakte een indrukwekkende studie van de brug en het duingebied achter de Leidsevaart en ze ontwierp twee poëtische brugleuningen waarin drinkwaterwoorden zijn uitgestansd als ‘filterbed’ en ‘klimaatregelaar’. Louise Schouwenberg ontwierp, ook voor een Heemsteedse brug, een uitgerekt, groenbronzen vrouwenbeeld. Parallel ligt ze aan de drukke weg, een beetje verscholen in de wildbebloemde middenberm.
Adam Colton plaatste zijn ‘Schapenbotje’ in het groene plantsoen aan de statige Herfstlaan. En toen schrok Heemstede op. Wat was dat? Een brok aluminium in hun park? De statige bewoners verloren hun deftige voorkomen en tot twee maal toe verdween het glanzende ‘Schapenbot’ in de nabijgelegen vijver. Tot groot verdriet van de kunstenaar. Het werk staat nu gelukkig prachtig te glimmen bij de ingang van het Kroller Moller museum.

Een paar weken geleden ontstond er in Lisse grote commotie over een dikke dame van Joep van Lieshout. Zij lag in het gras naast het spoor. Machinisten kregen angstige visioenen over zelfmoordenaars. Het beeld werd snel verplaatst.

Kunst: het beweegt, verwondert, kleurt, verbaast en maakt boos. Emotie en kunst. Verbazingwekkend hecht aan elkaar verbonden.

Ik Google in het vakantiehuisje
‘beeldengroep Caen’. En ik stuit op Joep van Lieshout. Nu ben ik verbaasd en verwonderd. En trots. Op onze Nederlandse kunstenaars.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s