MH 17

image

Vorig jaar vlogen wij met Cathay Pacific, en niet met Malaysia Airlines naar Indonesië. We vlogen via Hong Kong, en niet via Kuala Lumpur. Wij zijn niet uit de lucht geschoten in Oost-Oekraïne, maar bereikten ons prachtige reisdoel en beleefden een heel mooie en bijzondere vakantie samen. Als gezin. Met een dochter, die net haar eindexamen had gedaan. Met een zoon, die over was naar de vierde.

Ongetwijfeld zaten er gisteren families, gezinnen zoals wij vorig jaar in het vliegtuig: vol gespannen verwachtingen, vol plannen, vol plezier.

Ze keken misschien met de oordopjes, uitgedeeld door de stewardessen, naar een film. Ze lazen rustig een boek, sliepen met hun hoofd op de schouder van hun vader, man, vriend. Ook wij bekeken destijds een film, lazen een boek en sliepen met ons hoofd op de schouder van een vader, een man.

Het is een lange vlucht. Soms moet je even je benen strekken. Dan loop je naar het toilet achterin. Het enig mogelijke, doelgerichte loopje in een vliegtuig. Ook dat deden gisteren vast een paar passagiers. Ze liepen naar het toilet en stonden voor de deur te wachten. Keken even nieuwsgierig achter het gordijntje, het domein van de stewards en stewardessen. Wat zijn ze aan het doen? Praten en lachen ze wat? Of bereiden ze hun zoveelste loopje voor met drankjes, hapjes en warme, natte doekjes?

Wij kwamen vorig jaar aan. In Hong Kong. In Jakarta. Op Bali en Lombok. 193 Nederlanders kwamen niet aan. Niet in Kuala Lumpur. Niet in Melbourne. Niet in Denpasar. Ze zijn niet aanwezig op het congres in Melbourne, ze zijn niet in hun hotel op Bali. Ze bezoeken niet de prachtige stranden van Maleisië. En ze maken geen rondreis op Sumatra, Java, Bali, Lombok.

Ik kijk naar de talloze reportages, journaals, lees de kranten, luister naar persconferenties. Ik zie de koning het condoleance-register tekenen. Ik zie het medeleven van mensen uit de hele wereld.

Bij mij komt maar een beeld naar voren: in een veld op het Oekraïense platteland ligt tussen zwartgeblakerde vliegtuigresten een intact gebleven reisboekje over Bali en Lombok. Groen. Twee lachende kinderen op de voorkant. Zo’n boekje hadden wij ook mee. Vorig jaar.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s