Thuis

image

Vrijdagochtend vroeg zat de vakantie in Normandie erop. Voor zaterdag, voorspelde de ANWB op de Franse wegen topdrukte. Ja, ook richting het Noorden. Zouden er veel Fransen naar België rijden? Maar goed, als trouw ANWB-lid nemen we onze club serieus.

Op de heenweg bleek dat de 753 kilometers helaas niet in acht uur zouden worden afgelegd. In Frankrijk ontstonden bij iedere toltoegang en -einde ‘bouchons’, files. Oranje wagentjes met knipperende lichtjes waarschuwden ons voor de opstoppingen. En wij, provinciaaltjes die om de twee/drie jaar naar Frankrijk rijden, sluiten ons bij de tolpoorten telkens aan bij de langste rij. Die met de muntjes. Bang dat de credit-card weigert bij de andere rij. Bang dat we dan achteruit moeten rijden. Bang dat een menigte achteropkomende, snelle Fransen ons vervloekt. Kortom, we staan, net als zovelen, in de langste rij. Er blijken zes tolpoorten te staan op onze route. 6 x 2 files. En net als wij 130 durven te rijden en elkaar aankijken met ‘wat schiet dit lekker op!’ knipperen de bouchon-lichtjes ons weer vrolijk tegemoet.

Van de eigenaren van het huisje (de man rijdt ieder weekend heen en weer, zie blog ‘Zomer’), horen wij dat de ANWB telepeage-kaarten verkoopt. Voor de poortjes met de schuine ‘t’, waar wij niet eens naar kijken. Wel breken we ons hoofd erover: wat is dat toch, die rij met de ‘t’? De minst lange rij, in elk geval. Maar nu valt het kwartje. De Fransen schaffen een kastje aan, plaatsen deze voor in de auto en rijden fluitend door de poortjes. De tolbedragen, heel eigenaardig nu weer € 5,30 en dan weer € 3,60, worden automatisch afgeschreven van de credit-card. In Nederland verkoopt de ANWB voor het luttele bedrag van € 7,50 (ledenprijsje!) geen kastjes, maar wel een telepeage-kaart.

Een beetje treurig kijk ik in ons huisje op internet naar deze mogelijkheid. ‘Persoonlijk bij het kantoor afhalen’ en ‘Vanwege het onverwachte succes van de telepeage-kaart kan het zijn dat deze niet meer in uw kantoor beschikbaar is.’

Als u dit blog leest, ben ik weer thuis. Bij mijn lieve poezenoppas, bij de poezen zelf en ik zit met een ijskoude Chardonnay in mijn eigen tuin met de uitbundig bloeiende ‘Annabelles’. Een beetje ‘La France en Hollande’. En ik denk aan de heerlijke weken in Frankrijk. De rit, die ben ik al weer vergeten.

Advertisements

2 thoughts on “Thuis

  1. Annelie, dit wil ik je toch even laten weten: je bent een aanwinst met jouw verhalen, zo goed geschreven, ik sla ze allemaal op. Ga door! Groetjes, Loes

    > Op 20 jul. 2014 om 08:53 heeft Annelie Jonquiere Blog het volgende geschreven: > > >

    Like

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s