Op kamers

image

Vanwege de onmenselijke hitte hier in huis doen we De Grote Beddenruil. Julia slaapt bij mij (‘ik hoorde je maar even snurken, mam!’), Raymond slaapt bij Max. Max kreeg voor zijn 17e verjaardag een tweepersoonsbed, dat nauwelijks in zijn kamer past. Het bureau staat ingeklemd tussen bed en raam, een grote kast completeert het geheel. Zijn enorme bureaustoel van zwart nepleer, die we ‘de directeurstoel’ noemen, moest worden ingeruild voor een kleiner exemplaar. Maar alles past. Net. En hij is de koning te rijk.

De smoorhete zolder, waar Julia slaapt, is even een ‘no go area.’ Dus slaapt ze bij mij. ‘s Ochtends word ik eerder wakker. Ik kijk naar haar en zie dezelfde dichte ogen van dit kind als baby. Toen lag ze ook naast mij. Een paar maatjes kleiner, maar die ogen. Ze voeren mij terug naar 20 jaar geleden. Ik sluit mijn eigen ogen en probeer nog wat te slapen. Ik droom de tijd waarin haar handje die van mij zocht om erin te knijpen. Later werd dat ‘handje knijp’. ‘Mam?Je handje?’ Mijn warme hand om haar koude. En zachtjes ‘handje-knijpend’ viel ze in slaap. In de maxi-cosi in de auto, wat zo lastig met schakelen was. Op de bank in de huiskamer. Op vakantie in de hotelkamer. Altijd was er dat dwingende, zoekende handje. Mijn warme hand was, samen met het ‘zachte dekentje’ het recept voor lekker slapen.

Opeens gaat haar wekker, lees: de telefoon, af. ‘Mam, waarom gaat mijn wekker af?’ ‘Je hebt zo rijles, toch?’ ‘O ja’ en wonderlijk snel vlindert ze naar de warme ‘no-go-area’. Een kwartier later staat ze weer naast mijn bed. Een jonge vrouw in een zijdeachtig, lichtbeige hemdje met een zwart broekje. Opgestoken haar. Fijntjes en elegant. ‘Waar is mijn tas? O, daar heeft papa al zijn spullen opgegooid’ moppert de jonge vrouw. En weg is ze, naar beneden. Met haar zwarte tasje in de linkerhand. En witte telefoon in haar rechter.

Haar vader meldt mij later dat zij ‘te beroerd is om een boterham te pakken en in plaats daarvan twee eierkoeken eet’.

‘Ik ga hè?’ ‘Ja, tot zo!’ roep ik vanuit bed. En ik sluit mijn ogen. Ik denk aan de zachte, witte oogschelpen van vanochtend en het fijne gezichtje. En aan ‘handjeknijp’ in de maxi-cosi.

Over vijf maanden gaat ze op kamers.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s