Ane Brun

image

Afgelopen woensdagavond was ik bij het concert van Ane Brun. In het wonderschone Openluchttheater in Bloemendaal. Het concert ging door. Ondanks de dag van nationale rouw. We ontvingen daarover keurig een mail van de directeur van het Openluchttheater Caprera. Dat het doorging. Dat er op gepaste wijze zou worden stilgestaan bij de ramp. Dat Ane Brun dat ook zou doen.

Dus fietsten wij op deze bijzondere zomeravond naar Bloemendaal. Het is nog best een eind fietsen. Vooral met wind tegen. Maar het is zomer. Een mooie, warme dag. Een zachte avond. En we fietsen naar mijn kindertijd. Naar het groene dorp van mijn jeugd. Waar ik als stadsmeisje tussen heel rijke en ietsje minder rijke dorpskindertjes een prachtige lagere schooltijd beleefde. Omdat ik school leuk vond. Omdat de school, zeker voor die tijd, progressief was. Omdat we in groepjes zaten en ‘op niveau’ werkten. Werkstukken mochten maken over een zelfgekozen land. En iedere vrijdagmiddag was keuzemiddag: schoolkrant maken, timmeren, boetseren. Jazzdansen onder leiding van de hipste moeder van de school. Zij danste in het showballet van Penny de Jager! Op een foto uit die tijd zie je mij staan: een klein meisje met los zwart haar. Een wit shirt op een zwarte broek met wijde pijpen. Bij het afdrukken van de foto bleek dat mijn gulp openstond. Mijn moeder maakte met zwarte viltstift de openstaande gulp, waar een puntje van het witte shirtje tussen uit piepte, zwart. Happy childhood.

Wij denken dat we zeer op tijd zijn voor het concert. Helaas zijn alle stoeltjes met leuningen al bezet. Op de achterste rij dan maar. Kan je nog een beetje leunen tegen een prikkerige heg. De meegebrachte oranje kussentjes verzachten een beetje het keiharde beton van de bank. Het voorprogramma, dat om 20.00 uur begint, is een hels lawaai van enthousiaste mannen met drums, gitaren, elektrische piano’s, een cello en viool. Een verschrikkelijke herrie stijgt op tussen de hoge, groene bomen.

Om 20.30 uur vraagt de directeur van Caprera om een minuut stilte. In de opeens serene, door hoge bomen omgeven, halve cirkel wordt het stil. Vogelgeluidjes. Stil geruis van wapperende blaadjes. En stilte. Doodse stilte. Ane Brun begint een half uur later vanwege…, ja waarom? Dat wordt niet helemaal duidelijk. We programmeren onze bilspieren op zo’n 1,5 uur extra zitten. Op de harde, koude betonnen bank zonder leuning. De rugspieren zijn ook gewaarschuwd.

En dan begint Ane. Ik heb haar thuis gehoord. Op een cd. Maar nu zie ik een frêle vrouw met gouden cape en eigenaardige danspassen. Ze trekt haar benen met sandalen hoog op. En ik hoor. Haar zuivere, hoge stem klinkt over de duinen, over de hoge bomen en trilt naar boven. Mooi. En eigenaardig. Naast ons zitten twee Ware Liefhebbers. Mijn buurman zingt zachtjes alle teksten mee. Raymonds buurman lacht, klapt en beweegt mee op de klanken en ritmes van Ane Brun.

Ik vergeet het groepje kakkers achter ons. Dat onbeschaamd, witte wijn en bier drinkend, hun harde kroegpraat voortzet. Ondanks de boze blikken van de Ware Liefhebbers. Schijt hebben ze eraan. De arrogantie achter ons staat als een muur. Ook vergeet ik de vijf dertigers voor ons die om de twee minuten een sigaret opsteken. En de rook naar voren, naar achteren, omhoog en opzij blazen. Je zit hier vlak naast en bij elkaar. De klanken en harmonie van Ane verdrijven de arrogantie. En de rook. Het is mooi. En op de terugweg ben ik blij dat ik haar heb gezien en gehoord. Ane Brun. Niet vergeten.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s