Suikerfeest

image

Een paar dagen geleden komt even, heel even, tijdens het korte bestand tussen Hamas en Israël het gewone leven in Gaza weer op gang. Ik zie oranje sinaasappels, rode tomaten en stralende courgettes liggen op de kraampjes van de markt in Gaza stad. Mensen die haastig op het zonovergoten plein boodschappen doen. Geld opnemen bij de bank. Snel, snel.

Ik lees kort daarna op Nu.nl dat, een paar minuten voor het aflopen van het 4-urige bestand, de eerste drie raketten weer afgevuurd zijn op Israël.

De markt stroomt snel leeg. Tomaten liggen vertrapt op de stenen. De sinaasappels rollen over straat. En iedereen zit weer binnen. Te wachten op wat komen gaat.

Een bom op de wijk, de straat, het huis, soldaten, die huis voor huis doorzoeken en met de grond gelijk maken. Er zijn vele mogelijkheden de angst werkelijkheid te laten worden.

Hamas blijft vuren vanuit de woonwijken en vanachter zijn eigen burgers. Die lijden. Israël slaat terug. Hard en meedogenloos. Beide partijen handelen naar hoofdstuk 1 van de handleiding ‘Hoe escaleer ik een conflict?’ Men is nu bij paragraaf 2, derde bullit: ‘Hoe doe ik de ander het meeste pijn?’

Wie bepaalt dat zinloze afvuren van raketten op Israël? Wie trapt in de val van ‘oog om oog, tand om tand?’

De wereld ziet met lede ogen aan hoe dit conflict uit de hand loopt. Meer dan duizend Palestijnen zijn gedood. En meer dan vijftig Israëlische soldaten. Vaders en moeders aan beide kanten rillen van angst om hun zonen en dochters.

Zo lang als ik leef sluimert het in het Midden-Oosten en suddert de oorlog, soms op een wat lager pitje, door. Het oorspronkelijk pittige en heerlijk gekruide gerecht, het boeiende en kleurrijke Midden-Oosten, is nu door- en doorgaar. En niet meer te eten.

De markt in Gaza stad ligt er eenzaam en verlaten bij. De jongeren op het strand in Tel Aviv, bruin en stoer, vertellen dat ze zich morgen moeten melden bij het leger. ‘We vieren nog maar even deze dag. Liever blijven we hier.’ Vlak voor Tel Aviv wordt een raket onderschept.

Op het strand is het stil. De zon gaat langzaam onder. Er is dit jaar niets zoets aan het Suikerfeest. Vaders en moeders aan beide kanten rillen van angst om hun zonen en dochters.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s