Boom

image

Ons huis staat in de Beukenlaan. Grote, zware rode beuken staan op een fraaie rij naast het water imposant te zijn. De bomen begeleiden ons bij het beleven van de seizoenen. Nu zijn ze vol: donkerrode bladeren overschaduwen de straat. In september vallen langzaam de eerste gerimpelde blaadjes op de grond. Daarna wachten ze een lange tijd stakerig en kaal op het voorjaar. In mei staan ze opeens weer te pronken in het eerste zonnetje. Verse, prille blaadjes aan de takken. En we zijn weer blij. Vooral ook met het voorjaar.

Mijn meisjeskamer, ingericht in jaren- ’70-oranje-bruine kleurstelling, keek uit over een van de oudste parken in Haarlem. Ik kon bijna de kastanjeboom vanuit mijn hoge raam aanraken: ‘Vlak voor haar raam stond een dikke kastanjeboom. De bladeren leken wel tot in haar kamer te reiken. Groene vingervormen.’ (Zie blog ‘Zelf schrijver worden’, 2).

Mijn lagere school stond in Bloemendaal. Iedere dag reed mijn moeder heen en weer om ons te brengen en te halen. In haar autootje, een lichtbeige verlengde Fiat 500, die de kinderen op school spottend ‘de koffiemolen’ noemden. In de schuifraampjes van ‘de koffiemolen’ groeide mos. Lekker duurzaam. Zodra we ‘s ochtends Bloemendaal inreden wees mijn moeder ons op de prachtige bomen. Wij luisterden niet. Het hoorde bij de rituelen van alledag.

Nu hoor ik mijzelf in de auto, rijdend door de Prinsenlaan in Heemstede, hetzelfde als mijn moeder zeggen tegen mijn kinderen. Die ook niet luisteren.

In de hortus van mijn middelbare school in het centrum van Haarlem stond een treurbeuk. De trots van onze lerares biologie. Middel- en rust punt in de stad. De beuk herbergt herinneringen. Een jeugd met ups en downs. Maar de school en de beuk waren mijn ankers in woelige tijden.

Tot mijn verbazing groeit de lichtelijke onverschilligheid voor het groen en de natuur met het verstrijken van de jaren uit tot ware liefde. Voor de tuin, onze plantjes, onze zelf geplante boompjes en de oude beuken in de straat. Het liefste rijden, fietsen en lopen we door groene heuvels en dalen. Onze vakanties worden uitgezocht op rust, natuur en groen.

Op de eerste werkdag na de vakantie wordt me gevraagd het voorzitterschap van de klankbordgroep bomen op me te nemen. Het is mij een eer en een genoegen.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s