Dood

image

Sieb Posthuma is dood. Sieb Posthuma was tekenaar, schrijver en illustrator. Hij maakte prachtige illustraties, vaak met zijn hondje Rintje in de hoofdrol. In een bericht van zijn uitgevers Gottmer en Querido staat dat ‘hij niet langer licht in zijn leven zag.’

Het bericht brengt mij terug naar de voorleestijd in de jaren ’90. Net voor de tijd van de boeken van Sieb Posthuma. Julia ‘s piepkleine, mollige vingertjes zoeken de gaatjes in het boekje Rupsje Nooitgenoeg. Het favoriete prentenboekje in Julia’s eerste jaren. Op een filmpje zie je haar als 2-jarige moeizaam de kartonnen bladzijden omslaan. Tot en met de laatste, die haar een verrukte kreet doet slaken: ‘ooooiiue’! Toen we het fragment laatst zagen zei Julia (20) dat ze mij daarmee nadeed. Als ik het boekje voorlas riep ik bij de laatste bladzijde volgens haar altijd enthousiast uit: ‘kijk, mooi! Een vlinder! Dat was het rupsje na al dat eten namelijk geworden.

De favorieten van Max waren de boeken van Dribbel: de goedmoedige Golden Retriever met een begripvolle vader en moeder die Dribbel liefdevol begeleiden in zijn hondenpeutertijd. ‘Niet uit de tuin, Dribbel!’ En natuurlijk deed de stoute Dribbel dat wel. Liep hij een vlinder achterna door de poort. En de ontstemde Max probeerde een tijd lang braver te zijn dan Dribbel. Nu (17) is dat lastiger. En loopt hij gewoon de poort uit. Op zoek naar ook-een-soort vlinders.

Mijn favoriet uit die tijd was ‘Over de mol die wilde weten wie er op zijn kop gepoept had’. Schitterende tekeningen. Geweldige, geestige teksten. Met veel poep.

We hebben het er soms nog over, over al die prentenboeken. Waar de kinderen de wereld mee ontdekten. Tekeningen en taal. Taal en tekeningen.

Onder de tekeningen van Sieb Posthuma lag verdriet. Verdriet waar hij ooit in Trouw over sprak. Over een ‘lastige jeugd:’

‘Vier jaar later maakte ook mijn moeder een einde aan haar leven. Het jaar voordat ze stierf waren we juist weer een heel klein eindje naar elkaar toe gegroeid.

Ik was net overeind gekrabbeld, begon als jong volwassene te geloven dat er nu eenmaal moeders zijn die niet voor hun kroost kúnnen zorgen, toen ik in één klap weer werd teruggezet op nul. Zie je nou wel? Mijn bestaan is niet belangrijk genoeg. Ik was razend. Op mijn moeder, op mijn vader, op allebei. Wat zijn jullie eigenlijk voor losers? Als je een rotleven hebt, dan heb je dat rotleven maar voor je kind!’ (Trouw, 2012).

Zijn moeder verliet hem tweemaal. Een keer voor een nieuw leven in Engeland. De laatste keer voorgoed door zelfmoord.

Nu heeft Sieb zichzelf verlaten. En laat hij taal en tekeningen achter. Waarmee jonge kinderen de wereld leren kennen. Die misschien, bij het zien van de laatste tekening ook wel uitroepen: ‘ooooiiue!’.

IM Sieb Posthuma (1960-2014)

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s