Van oude menschen, de dingen, die voorbijgaan *

image

Iedere zondag en dinsdag bezoek ik mijn vader. Op dinsdag neem ik tegenwoordig twee harinkjes voor hem mee van onze Bennebroekse visboer. Volgens mijn vader ‘zijn dat de beste.’ En ‘ze worden zo goed ingepakt, in een doosje met plastic eromheen en de uitjes en het zuur apart.’ Mijn vader is 92.

Mijn vader was vroeger veel weg. ‘s Ochtends om 6.30 uur stond hij op, scheerde hij zich, – nat, met schuimend scheerzeep en kwast-met-houten-greep -, en kwam hij mij om 7.00 uur gedag zeggen, strak in het pak-met-das. Ik ruik nu nog de vleug aftershave en voel de zachte, koelfrisse wang op de mijne. ‘s Avonds kwam hij om 18.00 uur thuis.

Wie mijn vader was, wat hij dacht en belangrijk vond, daar verdiepte ik mij nooit zo in. Hij was. En daar bleef het voor mij zo’n beetje bij. Wel staat mij scherp bij dat hij altijd veel aandacht voor je had als je ziek was. Dan kwam hij bij je zitten, vroeg wat er aan scheelde, legde zijn koele hand op je hoofd. Lekker was dat.

Anderhalf jaar geleden is mijn vader gevallen. En heeft hij waarschijnlijk drie dagen en nachten, met een gebroken heup, alleen gelegen. Half in het gangetje, half in zijn slaapkamer. Later vertelt hij dat hij zo mooi gedroomd heeft. ‘Ik wist opeens precies hoe mijn nieuwe tablet werkte, ik zag het voor me.’ Wij dachten dat hij een beroerte had gehad maar dat ontkende hij, hulpeloos liggend op een ziekenhuisbrancard, zeer stellig. ‘Ik heb gewoon heel erge dojst’ herhaalde hij telkens weer, ‘ik heb geen bejoejte gehad, ik strjuikelde opeens.’ Jaja, wij geloofden dat niet en de eerste hulp-arts ook niet. Dus duurde het langer dan drie uur voordat hij zijn eerste slokje water kreeg. Vanwege de ‘slikproef’. Iets wat niets anders bleek te zijn dan voorzichtig een slokje water te drinken. Waarnaar hij smachtte na zo lange tijd zonder. En zie, zijn spraak verbeterde zienderogen, zijn ogen stonden helderder en hij had inderdaad geen beroerte gehad. Mijn vader triomfeerde in zijn bed. Prinsheerlijk lag hij daar. In dat strakke, wit-opgemaakte bed. Wel met die gebroken heup, maar deze was gezet en bepind.

In het revalidatiecentrum wordt mijn vader het paradepaardje van de fysiotherapeuten. In een sneltreinvaart knapt hij op. Hij oefent en oefent totdat hij zelfs een trap op en af kan. Want, eigenwijs, hij moet en zal naar zijn maisonnette in Haarlem terug. Met al die trappen. Twee van beton, en een gewone, heel-smalle, in zijn huis. Wij praten als Brugman en ondernemen actie. En bij de Gratie Gods accepteert hij een gelijkvloerse flat in Heemstede. Vlak bij mij.

En nu woont hij in Heemstede met uitzicht over de rotonde en de kerk, waarin ik ooit trouwde. Hij verzorgt zijn plantjes op het balkon. Hij volgt alle sport op t.v. Drie keer per week komt iemand hem helpen met douchen (lees: controleren of hij niet gevallen is) wat ‘totaal niet nodig is, want ik kan dat zelf prima doen.’ Chantal maakt een keer per week schoon. ‘Dat kan ik ook prima zelf.’ Jaja, en ik denk aan alle rotzooi die ik opgeruimd heb in zijn oude huis. Julia helpt hem een keer per week met boodschappen doen en kleine klusjes. Dat vindt hij heel gezellig. En dat is het ook. 72 jaar leeftijdsverschil, maar ze hebben samen veel plezier.

Zijn wereld, die vroeger bestond uit werken, reizen, musea bezoeken, met een vriend op stap, is verkleind tot de t.v., het balkon en de Deka-markt. Er zijn nog wel oude vrienden. Weinig, maar een aantal krasse knarren houdt het goed vol. Zo nu en dan valt er weer iemand weg. De veteranendag houdt hij ook voor gezien. En zo gaat het. Met oude mensen. De dingen gaan voorbij. Maar zijn kleindochter komt iedere donderdag. En ik stap ook dinsdag weer op de fiets. Met twee harinkjes. In een bakje met plastic eromheen. Uitjes en zuur apart.

* Louis Couperus, 1906

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s