Doos

IMG_4549.JPG
De doos. Hij staat op tafel. De Ruijter & Fanoy staat erop. De doos voor M.M. van Heusden, Beukenlaan 22, 2121 TM Bennebroek. Ik vrees dat de doos daar lang zal staan. Het symbool van vrijheidsverlies. De doos met schoolboeken.

Maar tot mijn verbazing is de doos de volgende dag uitgepakt. ‘Heb je ze gecontroleerd met die lijst?’ vraag ik. ‘Ja, en ik heb gebeld want in het geschiedenisboek staat van alles onderstreept en dat wil ik niet.’ Ik krijg een andere.’ Wat een actie! Geweldig! Vanochtend vraag ik of we nog gaan kaften. ‘Nee’, is het te verwachten antwoord, dat ook komt. Maar dat wordt een ‘ja’, want ook met kaften liggen de boeken na een paar maanden half in puin. Ik zucht en weet dat ik het kaftonderwerp nog een paar keer te berde moet brengen. Heel raar dat ik dat ieder jaar weer doe. En uiteindelijk ook aan tafel beland met die grote, onhandige rollen papier, plakband en schaar.

Ik denk terug aan de tijd dat het jongetje M.M. naar de crèche ging. Zijn zus keek mij altijd vrij stoïcijns na. En wilde ‘s middags nooit mee naar huis. We trokken altijd lootjes wie haar zou ophalen. En de verliezer fietste met een krijsende dreumes om 17.30 uur naar huis. Waarna een vermoeiende avond volgde met koken, jengelen, eten, badderen, voorlezen, slapen. Het kleine jongetje huilde altijd bij het afscheid. Hij huilde en huilde en ik zie zijn natte neusje tegen het grote raam gedrukt, wit en plat. Tranen over zijn bolle wangen. Terug naar mama.

Van de crèche tot en met de peuterspeelzaal, kleuterschool, lagere school, Max vond het niks. Huilen. Buikpijn. Ziek. Naar huis, was het enige dat hij wilde. De oppas kwam hem na een telefoontje van de juf eens ophalen. ‘Max is echt niet lekker’. Ze haalde een wit, ziek vogeltje op. Dat snel opknapte richting de schooldeur. De trap in de school aflopend vroeg hij ‘Lia, heb je thuis warme bolletjes?’ En de ‘zieke’ had een heerlijke middag bij de lieve Lia. Met warme bolletjes.

Langzamerhand ging het beter. Het jongetje groeide op en werd een jongen. Man. Lang. Dun. Zware stem. Stug sportend in de sportschool voor een Goddelijk Lichaam. Autorijles. Verslaafd aan films, gamen, liggen op zijn nieuwe bed.

De doos kijkt mij grijnzend aan. Volgende week begint het weer. ‘Kut’ zegt de man. ‘Ik dacht dat we pas over twee weken begonnen.’ Ik zelf dacht dat eigenlijk ook. Maar nee, volgende week start het nieuwe schooljaar. Dan moeten dus snel die boeken worden gekaft. Zo maar weer eens vragen. Nog een jaar in de ketens van school. Het examenjaar. Soms krijg ik er een beetje buikpijn van. Nooit meer tranen. Nooit meer dat witte, platte neusje tegen het raam. Nooit meer terug naar mama. ‘Kut.’

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s