Het leven uit drie uur

IMG_4569.JPG
Afgelopen zondag trok een leven aan mij voorbij. Het leven van de zesjarige Mason. In drie uur tijd verandert een dromerig jongetje in een zelfbewuste man. Een levendig meisje, Mason’s zus, wordt een prachtige vrouw.

Zijn ouders veranderen ook, van jonge ouders naar gesettelde veertigers. Vooral de zwaartekracht doet bij hen het werk. Het uitzakken van het gezicht en lichaam zijn genadeloos vastgelegd. Evenals het prachtige rijpen en groeien van de ouderlijke geest. De rebelse muzikant-vader, die beseft dat hij de saaie huisvader geworden is die zijn ex-vrouw twintig jaar geleden wilde hebben. Zijn ex, die zich stoer door het een-ouder-gezinsleven slaat, en opeens beseft dat zij oud en eenzaam wordt.

De kinderen leggen een omgekeerde route af. In een interview vertelt de actrice Patricia Arquette, moeder in de film: ‘ik deelde met Ethan (Hawke, vader in de film) het gevoel dat wij steeds lelijker werden terwijl de kinderen uitgroeiden tot prachtige volwassenen.’ En zo is het. Deze tegenstelling is een van de vele lagen in de film.

Eigenlijk zijn er geen woorden voor deze film. Behalve dan dat iedereen hier naar toe zou moeten gaan. Iedereen die het leven lief heeft, allen die zich nog altijd verbazen over hoe snel de tijd gaat. ‘O, nu besef ik opeens hoe snel het gegaan is, wat is er gebeurd? Ik heb jullie grootgebracht, ik heb gestudeerd, gewerkt, de verkeerde mannen gekozen en zometeen ben ik dood en begraven!’ roept de moeder uit aan het einde van de film. De zojuist geslaagde Mason, met verhuisdoos in zijn handen, kijkt haar verbaasd aan en zegt nuchter: ‘ik geloof nu toch echt dat je 40 jaar overslaat, mam.’

De dialogen, ze zijn het leven zelf. Sommige shots, ze staan blijvend op je netvlies. Van bovenaf gezien rijdt Mason’s auto, een oude Stanford-&-Son pick-up, naar de universiteit. Achterin de laadbak staat, precies in het midden, zijn dikke, volgepakte sporttas met kleding. Een shot vol verwachting, hoop en toekomst. Zo prachtig.

De jaren vloeien in elkaar over en de, soms heftige, gebeurtenissen gebeuren. Ze gebeuren precies zo als in ons eigen leven. Verhuizen, scheiden, geweld, slagen, studeren, werken, een nieuwe baan. Vreugde en verdriet. De kinderen groeien en groeien. Gave, bolle kinderwangen. Pukkels op het gezicht. Baardgroei. Ze worden volwassen. De ouders worden ouder. Van jong en mooi naar ouder en dikker. Rimpels en lijnen in het gezicht. Maar ook wijsheid en rust. Berusting.

Herkenbaarheid is een onderdeel van de film, nu en dan pijnlijk en soms glimlachwekkend. Herkenbaarheid zit ook in enkele piepkleine conversaties. De vader, die zijn gegeneerde dochter van 15 ‘daaaaaaad, ieieeieiewww!’ probeert uit te leggen dat je een condoom moet gebruiken als je sex hebt. Zelf stond ik eens bij onze schuur in de tuin ook zoiets onhandig toe te lichten aan een gegeneerd kind: ‘maaham, we zijn gewoon vrienden!’

Er zijn eigenlijk geen woorden voor deze film. Ik heb met dit stukje al veel te veel woorden vuil gemaakt. Hoe heet dan de film, die iedereen die van het leven houdt, moet zien? Boyhood. Van de regisseur Richard Linklater.

Ik ben gewoon jaloers op die man. Wat is dit mooi. Wat een liefde voor beelden. Wat een liefde voor mensen. Wat een prachtige taal. En wat een oog voor het gewone bijzondere. Dit is Kunst. Kunst met een heel grote K.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s