Quinoia

IMG_4577.JPG
Buitenplaats De Plantage is een prachtig gelegen restaurant met groot terras in Vogelenzang. De verbouwde kas ligt verstopt achter een nietszeggend, te groot en te stil tuincentrum. Achter het ruim-opgezette terras van De Plantage ligt een gevarieerde tuin: in een rondje aarde groeien gele pompoenen. Tussen de wortels en bladeren schemeren de dikker wordende gele vruchten. Wonderlijk, hoe dat groeit. Zomaar op de zwarte aarde. Ze liggen stilletjes tussen groene, kronkelige navelstrengen.

Verderop ligt een vijver. Bedekt met een gifgroen plantenkleed. Een handgeschreven waarschuwingsbord moet ouders alert maken op dit gevaar voor kleine kinderen. Achter in de tuin hangt een hangmat. Links daarvan staat een ronde, bruine tent. Ik zie volwassenen en kinderen erin en eruit kruipen. Een oud hobbelpaard staat te pronken op het gras. Overal hangen stoffen stoelzakken met dikke touwen aan de bomen. Kinderen draaien enthousiast rondjes erin. Opdraaien, loslaten, draaien en schateren.

De kaart bevat heerlijke gerechten als roti, quinoia-salade, fruitsmoothies en red Thai curry soup. Forse prijskaartjes hangen aan deze verantwoorde gerechten. Maar, je zit er zo lekker, de sfeer is relaxed, de aanwezige kinderen verdwijnen in de grote tuin. Hun verre gelach veroorzaakt een glimlach, geen ergernis.

In een interview met de eigenares lees ik dat ze mikt op, laten we zeggen, bewuste, antroposofische bezoekers. Een soort verlate ‘hippies’.

Ik zie nu vooral vrouwen. Hippe veertigers. Jurk en ketting. Naturel opgemaakt. In hun vrije tijd beoefenen ze yoga. Thuis maken ze, met producten uit de wekelijks-bezorgde biologische groentenzak, gezonde gerechten. Moeilijke groenten. Pastinaak. Schorseneren. De aldaar aanwezige oma’s en de ene zeldzame opa zijn, zo te zien, niet onbemiddeld. Mooie kleding dragen ze. Hun kleinkinderen hebben een zachte knuffel, hangend aan hun speentje. Zorgzaam smeert opa zijn kleinzoon in met zonnebrandcreme.

We lopen terug. Op de parkeerplaats staan nieuwe, dure auto’s. Een jeep. Een mini. Cabriolet. Ook veel fietsen. Er staat een verantwoorde, modern-achtige, knalrode ‘bike’ tussen. Zo-een waar je al loungend op fietst. Een swingend geval.

Ik filosofeer door op het hippie-thema. Op de naweeën van de hippietijd groei ik in de zeventiger jaren op in redelijke vrij- en blijheid. Redelijke welstand ook. Alhoewel uit-eten-bij-de-Chinees op het Stationsplein in Haarlem de grootste gezins-uitspatting is.

Later begint de rijkdom van de jaren tachtiger en negentig. Verre reizen. Uit eten, Grieks Indisch, Frans, Italiaans. En nu zijn we beland in 2014. Met hippie-slow-food.

De Plantage-hippies hebben een glimmend-zwarte jeep of (waarschijnlijker: en) een of meerdere knalrode loungefietsen. En ze eten pastinaak uit de wekelijkse bio-zak.

Echte ‘die-hard’-hippies zie ik alleen nog wel eens op ons favoriete Spaanse vakantie-eiland Fuerteventura: slanke dertigers met dikke, vervilte vlechten, aftandse slippers, met aan de hand een aanbiddelijk bruin en stoffig kindje in een wijd pailletten-jurkje.

Intussen profiteren wij gewoon van het fijne Plantage-terras en de lekkere quinoia-salade, al dan niet geschoeid op antroposofische leest. Genieten. En voldaan en tevreden fietsen we op onze aftandse burgerfietsen naar huis.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s