Niks

IMG_4585.JPG
Het is stil beneden. Iedereen slaapt. De poezen draaien om mij heen, zij willen aandacht en brokjes. Ik geef ze ook water, maar dat hoeven ze niet. De deur naar de tuin staat open. De ochtend-vochtige lucht stroomt de warme kamer in. Buiten is het stil.

Voor zijn de gordijnen dicht. Ik haal de haakjes van de ensuite-deur, loop naar het raam en trek voorzichtig de gordijnen naar links, naar rechts. Het rechtergordijn hapert. Eerst de luxaflex dan maar omhoog. Deze hangt hier al meer dan veertien jaar. Overgenomen van de vorige bewoners. Nog steeds intact. En het is niet eens echte luxaflex. Ik trek nog een keer aan het rechtergordijn. Waarom hapert dat nu? Ik snap het niet. Iets harder trekken dan maar. En ja, het voorste haakje raakt los en het gordijn komt in beweging. Ik kijk de straat in. Stille bomen, wachtende auto’s, een straat die wacht op wat komen gaat.

Terug bij de tafel ga ik zitten. Voor mij liggen de kranten. Gisteren las ik de bijlagen, vanochtend lees ik de rest. Ik haper bij pagina 3. Mijn blik trekt naar de tuin. Daar zit de poes, die naar mij omkijkt. Wil ie naar binnen? De deur is toch open? Mijn blik valt weer op de krant maar mijn gedachten zijn er niet bij. Het is stil, zo stil. Je kan bijna horen hoe stil het is.

Hoor ik nu boven wat? Is er iemand wakker? Ja, ik hoor voetstappen op de trap. Er komt iemand naar beneden. ‘Wat ben jij vroeg vandaag.’ Sinaasappels worden geperst, het koffie-apparaat gaat aan. Wat maakt dat ding eigenlijk een herrie. Oorverdovend. ‘Ik laat hem even twee keer extra doorlopen. Hij gaat zo traag, hij moet eigenlijk verschoond worden.’ Ik haak nog steeds op pagina 3 van de krant. ‘Poetins bedoelingen zijn niet helder, niemand kent zijn strategie’. Opeens zie ik dat de zielige roos in de tuin een nieuwe bloem heeft. Een spierwit roosje piept langs de balk van de pergola onhoog. Weer een? Hoe kan dat nu? Ik dacht dat de roos wel uitgebloeid zou zijn. ‘Ik ben zo weg’, hoor ik achter mij. ‘Wat is het stil hè, zo ‘s ochtends vroeg.’

Opeens ben ik weer alleen. Alleen met mijn stilte. En een uitgeperst sinaasappeltje. De vriezer zoemt. De kraan maakt een hikkend geluidje.

Het is zondag, zeven uur zesendertig. Een nieuwe dag. Ik ben benieuwd.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s