Een paar mijlen te reizen

IMG_4654.PNG
Het is beter een mijl te reizen dan om duizend boeken te lezen (Confucius, 551 v. Chr.- 479 v. Chr.)

In de trein hoor je nog eens wat. Een blij, Surinaams meisje ontmoet een voor mij-onzichtbare heer. Hij zit met zijn rug naar me toe. Schuin achter hem zit het blije meisje. Haar gezicht kan ik net zien. Evenals een stukje van haar witte jas. En laarzen.

Ze is blij om hem te zien. Denk ik. Wat ik opvang van de conversatie tussen de twee is een stortvloed van, deels onbegrijpelijke, flarden:
‘Sporten, dat is een van de twee dingen waar je niet blij van wordt. En dan zegt ie je hoeft niet te gaan hoor, maar hij ziet dat ik niet wil gaan en ik zeg ja, ik ga. Wacht even. Ik ga even bellen dat ik in de trein zit.’ Ze belt nu en ik denk na over het zojuist opgevangen deel van de monoloog.

Hoeft ze nu niet te gaan sporten van haar vriend? Dat ‘maar hij ziet’ snap ik dan niet. Dat zou dan toch ‘hij ziet’ moeten zijn?

Het telefoongesprek is gevoerd. De conversatie met de voor mij onzichtbare heer gaat verder.

‘Den-Haag is chill. Jij hebt echt teveel gezien. (…) Jaaaaaaaaa. De vorige keer moest je ook laminaat leggen. O nooooo! (…) Hij zegt: ‘dan ga ik even naar de Jumbo.’ Als ik alleen zou lopen is het een half uur. Als ik met Rick loop is het een kwartier. Dan rennen we naar ….’ Rent ze dan naar de Jumbo? Ik kan net de laatste woorden niet horen.

De voet van haar gesprekspartner wipt op en neer. Zou hij het gesprek vervelend vinden? Zijn stem is zo laag dat ik hem niet kan verstaan. Een loodzware bas.

Ik richt me maar even op mijn overbuurvrouw. Ze is constant bezig met haar telefoon. Haar felroze gelakte nageltjes vliegen over het toetsenbordje. Mijn overbuurvrouw links leest een dik boek. Even mijn brilletje opzetten. ‘The world according to Garp’! Dat is een fantastisch boek! En een geweldige film, met Robin Williams in de hoofdrol. Als overbeschermende vader. De scène dat hij door zijn all-American-buurt rondrent om alle te-hard-rijdende automobilisten te manen langzaam te rijden. Weergaloos en ontroerend. Ze is bijna op de laatste bladzijde.

Op de terugweg in de volle, maar doodstille coupe genieten wij allen mee van een telefoongesprek:

‘Zijn kritiek op mij is echt ongelooflijk. Ik vind dat niet fair. (…) Als je mijn verleden in ogenschouw neemt dan zie je daar de redelijkheid toch niet van in (…) Maar nee, er zijn twee gesprekken geweest (…) huh ? (..) Nee, ik vind dit wel jammer. Het gaat erom hoe anderen er mee omgaan.’

Alle oren van de medepassagiers doen hun best om niet te luisteren. Maar het is onontkoombaar. Je vraagt je toch af wie die bruut is die haar die negatieve kritiek geeft. Haar baas? Steels kijk ik naar de belster: een knappe vrouw met lang, donker haar. Zo’n jaar of 30.

‘Ik kom altijd met een negatief gevoel eruit, terwijl het toch heel positief zou kunnen zijn. Maar maak je geen zorgen. (…) Ja, ik zie je zo (…)’

Wij allen denken dat het gesprek ten einde loopt, maar nu start de tegenpartij met een verhaal. Niet te horen. Jammer. Ik fantaseer nog even door. Het gaat vast over het werk. Niet over haar vriend. Daar praat ze mee, denk ik. Een vervelende baas en gelukkig een lieve vriend. Of man.

En opeens gaat het mij dagen. Alle gesprekken en gebeurtenissen in de coupe van de trein staan voor de essentie van het mens-zijn. En voor u, lezer, afhaakt, in normale mensentaal: het gaat allemaal over ons en de relaties die wij als mensen met elkaar aangaan. De verbinding met anderen vormt de kern van ons bestaan. Een vriend die zoveel van je houdt dat je niet hoeft te sporten als hij aan je gezicht ziet dat je er geen zin in hebt en waarmee je zo nu en dan naar de Jumbo rent. Een baas die je onheus bejegent. En vooral ook het geduldig luisterende oor van de ander. Dat zijn de essentiële zaken in het leven.

Ook in de wereld van Garp staan relaties centraal: Garp, als zoon van een excentrieke, alleenstaande moeder. Als vader van zijn zoons, man van zijn vrouw. Alle romanfiguren zijn uitvergroot en de gebeurtenissen in het boek zijn bizar, maar de essentie van het verhaal, het allesoverheersende thema is: vriendschap, liefde en de verbintenis met elkaar.

Mijn volgende treinreis wordt, ondanks Confucius, wel een reis met een goed boek. Oordopjes in.

En ‘The world according to Garp’ ga ik zeker herlezen. Prachtig boek.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s