The long and winding road

IMG_4670.JPG
Julia rijdt af. Ik zie hoe ze verlangt naar het einde der lessen. De vreselijke rijlessen. Ik weet er nog alles van. Als de dag van gisteren.

Mijn rijles-leraar kwam uit Zandvoort. Een man, zo lelijk worden ze niet meer gemaakt. Grote, onappetijtelijke pukkels in het gezicht. Een soort wratachtige bulten. Peper- en zout-kleurig haar dat, te lang, half over zijn gezicht viel. Het ergste vond ik zijn optreden voor en tijdens het rijden op een rotonde. Een rotonde was, samen met de hellingproef, ‘my worst nightmare’. Verschrikkelijk. De rotonde naderend, zonk de moed mij bij voorbaat in de schoenen. ‘Driekwart-rond’ konden mijn hersens al niet meer vatten. Ik moest mijn licht aanzetten, invoegen, kijken, achterom, linksom, voor en achte…’JE VERGEET JE LICHT!’ klonk het naast me, en half over mij heen hangend ramde hij het knipperlicht aan. Dat was de rotonde.

Later, met mijn vader, ging ik vlak voor het afrijden ‘oefenen’. Vooral de rotonde. In Haarlem-Noord. Ik had daar inmiddels een trauma aan overgehouden. En ik wist zeker dat tijdens het rij-examen deze hindernis genomen moest worden.

De rotonde naderend, bleef het stil naast me. Niks ‘driekwart’-gesnauw, geen ‘JE VERGEET JE KNIPPERLICHT’ en niemand die half over mij heen hing. Rustig reden we de rotonde op. En weer af. Mijn vader zat stil naast mij.
‘Wil je het nog een keer doen?’ We draaiden om en ik reed de rotonde nogmaals op. In alle rust en stilte.

Het was een heldendaad van mijn vader. Rijden met een onzeker kind zonder rijbewijs. Ik zou het niet durven. Maar hij wel. En de twee keer gewoon, rustig oefenen verlosten mij van de rotonde-nachtmerrie.

Het is nu 8.41 uur. Julia heeft vanaf 7.00 uur les. Twee uur achter elkaar. Om 9.00 uur rijdt ze af. Nog 19 minuten. ‘Het ergste zie ik op tegen die les, van twee uur’ appt ze me, vlak voor ze weggaat. En ik voel het tot in mijn botten. Vreselijk, die lessen.

Zelf had ik vlak voor mijn rij-examen ook les. In Santpoort-Zuid reed ik, zonder te kijken, een voorrangsweg op. ‘HO, HO, WAT DOE JE NOU?’ Maar toen was het al gebeurd. Geen tijd voor een noodstop of over-me-heen-hangen. De pukkelman kreeg bijna een hartaanval. Hij was de rest van de les opvallend stil.

Tijdens het examen zelf ging ik zitten in de auto, ik deed mijn riem om en zette mijn spiegels in de juiste stand. Een wolk van rust daalde over mij neer. Mijn adem ging rustig op en neer. En het enige wat ik dacht was: ‘ik doe mijn best.’ Hoe de Zen in mij sloop, ik weet het niet. Maar het was er.

Bij het inparkeren maakte de examinator de opmerking: ‘je hebt zeker niet je timmermansoog meegenomen?’ Ik glimlachte. Ik stond zeker 50 centimeter van de stoep af.

Vlak voor het examen was afgelopen stopte ik nog netjes voor een overstekend echtpaar dat ‘rechtdoor op dezelfde weg ging.’ Rustig liet ik het echtpaar oversteken. De Zen deed zijn werk. En deze actie gaf vast de doorslag. Ik was geslaagd. Nooit zal ik het gezicht vergeten van pukkelman. Hij kon het niet geloven.

En ik? Ik ben nooit meer zo blij geweest als toen. Zo opgelucht. Nooit meer de veertig gulden pakken, die zonder commentaar van mijn ouders iedere week op het handschoenenkastje in de vestibule lag. Nooit meer wachten op pukkelman als hij zijn wekelijkse pauze, -‘ik moet nog even een boodschapje halen’-, tijdens mijn les hield. Waar ik niets van durfde te zeggen. Nooit meer ‘JE VERGEET JE KNIPPERLICHT!’ en nooit meer de vieze, oude man die over me heen hing op een rotonde in Haarlem-Noord.

Het is 8.56 uur. Ik doe een schietgebedje.

Atheïsten en schietgebedjes. Dat is natuurlijk geen combinatie. Jammer.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s