Spreken met impact

IMG_4817.JPG
Vrijdag, 12 september. Ik zit in de zon. Op een terras, bedekt met grillige patio-stenen. Noem je deze stenen zo? Ik weet het niet zeker, maar ze zijn ongelijk en allemaal anders. De kuipstoel, waarin ik zit, is van zwart plastic. Ze zitten ongemakkelijk. En ze zijn niet mooi. De tafel is van licht hout. Met een ijzeren poot, slordig twee aan twee tegen elkaar aangezet. Het terras ligt in Utrecht, verscholen in een gebouw met de verwachtingsvolle naam ‘Creative Valley.’

Het was een flinke klus om bij deze creatieve vallei te komen. Het begon zo goed met het ontwaken uit een diepe slaap. Na een mooie avond op het werk. Met een goed verlopen presentatie en discussie. In een prima sfeer met concrete resultaten. Een avond, die hopelijk iedereen aanzet tot denken.

Eerst loop ik naar beneden om mijn dochter succes te wensen met haar rij-examen, low profile, want ze is al zo zenuwachtig. Douchen, aankleden en yoghurt eten met een overheerlijke nectarine. Niet zo overrijp dat je na het snijden van de partjes met je elleboog de kraan moet open draaien, omdat je handen vol oranje vocht zitten. Maar wel zo sappig dat het velletje heerlijk contrasteert met het zachte vruchtvlees. Perfect. Paar gezonde nootjes en zaadjes erdoor. Kopje thee. De krant.

Daarna zonder jas in de auto, -de zon schijnt,- tanken, – geen wachtende voor mij-, Tom Tom instellen op Utrecht, naar de ‘nuttige plaats’ parkeergarage.

Tot mijn verbazing leidt Tom Tom mij naar de provinciale weg, richting Lisse/Den-Haag. Maar acht, hij zal het wel weten…Relax!… En ik rijd rustig door tot ik me realiseer dat ik echt niet goed rijd. Shit, per ongeluk heb ik gedrukt op de parkeergarage, die vorige week een zeer ‘nuttige plaats’ was, toen ik in Den-Haag moest zijn. De Plein-garage. Maar ik moet naar Utrecht! En ik baal. Ik was zo op tijd en nu moet ik het nog maar zien. Hoe vervelend.

Om 10.00 uur begint de cursus. Om 9.59 uur kom ik aan. En omdat dit gaat om de doodenge cursus ‘Spreken met impact’ baal ik nog harder. Het is niet fijn net op tijd te zijn bij iets waar je tegenop ziet. Ruim op tijd zijn geeft rust. Je ziet de mede-cursisten binnenkomen. Je geeft ze een hand. Je geeft de docent een hand. Je verkent de ruimte. Je komt op adem. En dat is wel handig, zeker bij een cursus over spreken in het openbaar.

En waarom zie ik er nu zo tegenop? Daar baal ik nog het meeste van. Ik zie eigenlijk nooit ergens tegenop. En zeker niet tegen spreken in het openbaar. De avond ervoor sprak ik voor een groep van 35 mensen, waarvan ik een groot aantal niet kende. Dat ging prima. Het was leuk. Ik ben nooit nerveus voor een presentatie. En nu wel voor deze cursus. Waarom? Nou, omdat dit gaat om onvoorbereid zijn en lijdzaam moeten wachten op wat komen gaat. Terwijl ik alles altijd goed voorbereid. Weet waar ik over praat. Volledig mij het verhaal eigen maak. Van de eerste letter tot en met de laatste punt. Dat helpt: om het goed te doen, plezier te hebben, overtuigend te vertellen.

En nu kan ik niets voorbereiden. Moet ik twee zinnen, die door een ander op een scherm gezet zijn, vertellen alsof ze van mij zijn. Het is moeilijk om dat ‘goed’ te doen. Nee, het is moeilijk om dat goed te ‘voelen.’ Het rare van spreken in het openbaar is dat de ‘zachte’ waarden ‘voelen’, ‘contact’, ‘aarden’ van essentieel belang zijn. Donderdag ging dat prima. En nu ben ik vooral gespannen. En moe. Jammer. Ik doe mijn uiterste best. Maar ik vind het niet goed genoeg.

‘s Avonds kijk ik, -het is weer vrijdag-, naar The Voice. Ik zie een stoere militair. Een heel gewone jongen. Met een gulle lach. Hij was in Bosnië, in Afghanistan, in Irak. Hij maakte wat ‘rottige dingetjes’ mee. Hij zingt het eigenlijk-zo-op-het-randje-van-kitscherige ‘Hello’ van Lionel Ritchie. En hij doet dat weergaloos. Ik hoor Bosnië, Irak en Afganistan. Ik hoor zijn dochtertje van drie. Ik hoor verdriet, vreugde en verlangen. Ik hoor ‘gevoel’.

En ik neem mij voor: op 2 oktober is de volgende cursusavond. En dan neem ik het mee. ‘Gevoel’. Dat van mij. Met mijn zinnen, mijn gebaren, mijn verhaal. Spreken met impact. Dat zal het zijn.

En mijn dochter? Zij is gezakt. Ze stopte voor overstekende ganzen. Volgens de examinator had ze moeten doorrijden: ‘dan lopen ze wel weg.’ ‘Maar mam, vogels vliegen weg, ganzen niet!’ Ze heeft gelijk. Ze reed met gevoel. En zo moet het zijn.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s