Goodbye

IMG_4736.JPG
Ik had er zin an. Maar niet heus. In een dolle bui, flink uitgerust vanwege de vakantie, bestel ik in juli kaarten voor Wende Snijders. Ze treedt in september op in het mooie openluchttheater in Bloemendaal. Daar waren we eerder dit jaar. Bij het concert van Ane Brun. Harde banken, kakker-volk met witte wijn en praatjes. Wel mooie, grote oeroude bomen, ruisende blaadjes, en nu: late herfstwarmte.

Maar ik heb geen zin. Ik ben moe van een drukke week. Ik wil vanavond dom op de bank zitten. In mijn warme, fleece joggingpak. Met een klein, zoutig vliesnootje van de Hillegomse notenbar. En een borrelnootje van Calvé. Provençaalse mix. Sapje erbij. Kijken naar The Voice. Gewoon moe zijn. Daar heb ik zin in.

Zuchtend kleed ik mij om. Ik doe een broek aan, sokken en laarsjes. Vestje aan. Jas mee. Vanavond koelt het vast af. Nu is het nog warm en zwoel. Ik zweet in deze warme outfit. We fietsen door de vroege herfstkleuren naar Bloemendaal. Het is een prachtige fietstocht. Vogelenzang, Aerdenhout, Overveen, Bloemendaal. Mooier kan niet. Een oranje balletje zon licht op als een seventy’s-lampje, boven de kleurende blaadjes. Het is rustig op de weg. Iedereen maakt zich natuurlijk op voor The Voice. Dat wil ik ook zien. Maar we gaan modern doen en naar een concert van Wende Snijders.

Ooit kocht ik een cd van Wende. Toen zong ze Franse chansons met een indringende, bijzondere stem. Ze was een hype en een ‘ontdekking’. Jubelende recensies. Ook dit concert wordt goed ontvangen en positief besproken in de pers. ‘In het theater valt alles op zijn plek bij Wende’ aldus de NRC. ‘Absolute wereldklasse’ schreeuwt de Telegraaf. Patjepeeërs. Ik heb nog steeds geen zin.

Als de hekken opengaan, stroomt het publiek naar binnen. We stappen flink door, het hoge duinpad op. We willen graag een plekje met rugleuning. En een houten bank. Niet dat betonnen geval hoog in het theater. En we bemachtigen een prima plek. Mid-mid. Vlak voor het Wende-spektakel.

‘Het is de vierde keer dat ik haar zie’, hoor ik achter mij een prettige vrouwenstem vertellen aan haar buurman. Een aardige mannenstem antwoordt: ‘vier keer?! Ik heb haar nog nooit gezien.’ Het valt mee met de kakkers en het witte-wijn-gehalte. Er zijn veel oudere bezoekers. Keurige mensen. Wat alternatieve types. Veertigers. Vijftigers. Ik zie een te bruine, te blonde vrouw, zonnebril in het haar. Haar man is het type Jan de Bouvrie. Nieuw geld. Het is een zeer gemengd gezelschap.

En de avond treedt in. De oude, reusachtige dennen achter en rond het podium en theater steken donker af tegen een lichtere lucht. De lucht lijkt heel lichtblauw. Toch wordt het donker om ons heen. Schemerig. En het is nog steeds warm. Mijn jasje kan nog uitblijven.

Het is 20.30 uur. Het feest kan beginnen hoor. En pats-boem, een flinke knal en alle lichten, gericht op het publiek, floepen aan. We zijn klaarwakker. Een frêle vrouw in het zwart zingt. Televisie-schermen achter haar laten zwart-wit filmpjes zien. Eigenaardige beelden. Een naakte man, vrouw?, die voortkruipt, waar naar toe? En de frêle vrouw zingt. Zuiver. In prachtig Engels.

Caprera wordt betoverd door het fascinerende schouwspel in zwart-wit. Het donkergroen van de bomen licht zo nu en dan op. In het water van de vijver zie ik kringetjes ontstaan. Net alsof er druppels regen in vallen. Maar het regent niet. Zitten er kleine visjes in? Of kikkers? Zouden zij meegenieten van dit spektakel? Ik droom weg, voor zover dat kan in de wisseling van zang, doordringende synthesizers en aanfloepende, felle lampen.

The Voice is volledig weg uit mijn gedachten. Nog even denk ik: ‘ze zouden alle vier draaien voor deze stem.’ Maar echt grappig vind ik dit niet. Wende Snijders is een artiest. Eén met eigenheid en durf. Die vast wel eens twijfelt aan zichzelf, aan haar werk, maar toch doorzet en haar ideeën vormgeeft. Meer dan 1000 mensen zijn nu voor haar gedraaid. Geboeid luisteren wij allen in dit natuurtheater naar deze talentvolle vrouw met lef.

Als het even stil is en de zangeres contact met het publiek lijkt te maken met een lieve, verlegen lach, roept een man vanuit het publiek: ‘mooi hoor!’ Wende lacht. En ze draagt, staande op een steen voor de vijver, een gedicht voor.

Het concert eindigt met een prachtig lied, Wende speelt zelf piano. Het is stil. ‘Please don’t go, without saying goodbye.’ En ik denk aan Rob. Cootje. Ige. En aan mijn moeder. Haar zei ik niet gedag voordat ze ging.

Stil lopen we het hoge duinpad af.

Advertisements

2 thoughts on “Goodbye

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s