Een ongeluk komt nooit alleen

‘Nulla calamitas sola’

IMG_4758.PNG
‘s Avonds, rond zeven uur, komt ons vermoeide kind terug uit Amsterdam. Net als ik haar wil waarschuwen dat voor de voordeur ‘de drol’ ligt, valt ze letterlijk en figuurlijk met de deur plus ‘drol’ in huis. ‘De drol’ is een in elkaar gedraaide handdoek, zorgvuldig getaped met plakband. Deze ligt voor de kier aan de onderkant van de deur. Tegen de tocht die daar doorheen jaagt.

Volledig overstuur meldt ze iets dat ik niet versta. Ik weet dat er iets ergs gebeurd is. Net als ik denk aan het allerergste, dood en verderf, hoor ik, na heel goed luisteren: ‘mijn laptop is gestolen!’

Ik zet haar op een stoel. Eerst maar wat rustiger worden. En ik denk aan de gloednieuwe laptop. Zilvergrijs. Flinterdun. Vorig jaar liepen we, vol blijdschap, door Amsterdam met een mooie, witte rugzak naar de trein. In de hypermoderne Apple store kochten we de MacBook air. Na veel dubben, wikken, wegen, centjes tellen en denken aan een studie van vier jaar plus master (?), kochten we deze peperdure laptop. Iedere dag wordt deze gebruikt. Braaf voor studie-doeleinden, maar ook voor allerlei andere bezigheden. Filmpje kijken, foto’s opslaan, mailen, internetten. De zilveren laptop maakt overuren.

De dief zag laatst bij de inbraak in ons huis dit begerenswaardige object over het hoofd. Gewikkeld in een roze placemat had hij niet in de gaten dat hierin dit apparaat op de vensterbank lag. Naast een roze agenda en roze etui. ‘Waardeloze meidendingen’ dacht-ie waarschijnlijk.

De placemat redde de laptop van de ondergang: indirect werd hij gespaard door onze poezen. De placemat diende als bescherming tegen hen, die het warme apparaat gebruiken om heerlijk op te gaan liggen. En dat werd de trotse eigenaar toch te gortig. Dat prachtige apparaat zou bezoedeld kunnen worden door modderige kattenpootjes of loshangende takjes en kleine blaadjes uit de dikke vacht…Vandaar de roze bescherming.

De gekoesterde laptop is nu alsnog gestolen. ‘Het is mijn eigen schuld, ik was hem vergeten, maar dat komt ook omdat ik mij niet goed voelde, ik was zo moe, tikte twee zinnen en deed hem dicht. Ik stopte hem in mijn hoes. Ik moest vier uur wachten op dat verplichte college. Opeens was het tijd en ik vergat hem. Ik dacht ‘wat is mijn tas toch licht.’ En toen dacht ik aan de laptop. Ik ging gelijk terug. Mijn boek lag er nog. De laptop niet meer. Ik ben naar de receptie gegaan. Ik dacht ‘misschien is de laptop afgegeven’ maar ze zei: ‘nee, er is niks afgegeven. Er worden hier aan de lopende band laptops gestolen. Dit is de 13e gestolen laptop deze week.’

Ik kon het niet geloven, maar hij was weg! Ze lopen rond en kijken of iemand niet oplet, of even weggaat en ook al vraag je iemand erop te letten, dan nog worden ze gestolen. Dat vind ik erg! Ze zijn er op uit. En ik was er zo zuinig op. Het is wel mijn eigen schuld. Ik was het gewoon vergeten.’

In één verdrietige ratel komt dit verhaal eruit. Intussen belt haar vader de verzekering. We zijn niet verzekerd tegen verlies of diefstal buitenshuis. Ik kook van binnen.

‘Ik had alles zo netjes bijgehouden…Alles in mapjes opgeslagen. Iedereen vroeg: ‘stuur je mij nog je verslagen?’ Dat zou ik vanavond doen. Had ik het nu maar eerder gedaan. Ik ben alles kwijt. En ook al mijn foto’s…!’

Nee, ze had geen back-up gemaakt. Al onze hoop vestigden we op de Icloud. Helaas. Iets gaat ooit werken op de cloud, maar pas na de nieuwe release van ‘Yosemite’ en dan nog moet je handmatig één en ander bijhouden…Kansloos. Alles is weg. Foetsie. Verdwenen.

De 13e laptop in een week tijd. In het universiteitsgebouw. Alle vrienden en vriendinnen zijn gewaarschuwd door dit incident: niemand zal ooit zijn of haar laptop ooit in het VU-gebouw meer verlaten. Daar heeft mijn bestolene jammer genoeg niets aan. ‘Ik koop wel een goedkope bij de Aldi…Ik doe alles met de laptop. Ik kan hem niet missen…’

En ik denk aan precies 35 jaar geleden. Ik zette mijn fiets neer in hartje Haarlem. Op de hoek Botermarkt/Tuchthuisstraat. In mijn fietsmandje stond, op zijn zij, mijn beige schooltas. Zo’n grote rechthoekige, met een brede, leren riem. Zilveren gesp. Ik deed even een boodschapje. Toen ik terugkeerde was de tas weg. Dezelfde ontsteltenis voelde ik toen als nu dit kind. ‘Hoe kan dit? Wie doet dit? Waarom?’ Wanhopig treurde ik om mijn aantekeningen, zo nauwgezet bijgehouden. Alles zat in de multomappen in mijn tas. Niemand kon er wat mee. Aantekeningen over de ablativus, de imperativus van esse en waarom juist daar de imperativus was gebruikt…Allemaal gymnasiasten-ballast, netjes en overzichtelijk genoteerd.

Huilend stond ik uren lang de aantekeningen te kopiëren van mijn vriendinnen W. en A. Allebei bollebozen, dus het kwam uiteindelijk goed met mijn proefwerken. Maar mijn bloedig bijgehouden eigen aantekeningen… Het weekend stroopte ik nog met mijn vader de buurt af en we keken in alle prullenbakken. Geen groene of zwarte multomap te vinden. Geen snippertje papier ooit teruggevonden.

Ik keer terug in het heden. Er komt een nieuwe laptop. Ze krijgt aantekeningen opgestuurd van vriendinnen. Hopelijk ook bollebozen. Haar foto’s staan gedeeltelijk in haar telefoon en op Facebook. Ze haalt ze terug.

Bolleboos. Dit woord is gekozen als mooiste woord van de afgelopen anderhalve eeuw. Ja, het is een mooi woord. Bolleboos heeft het gewonnen van ‘regelneef’ en ‘bekokstoven’. En terecht. Die woorden doen mij denken aan professionele etters, die 35 jaar geleden schooltassen en in 2014 laptops jatten van scholieren en studenten. ‘Etters’. Ook een mooi woord.

‘Wat studeer je eigenlijk?’ vraagt het aardige meisje in de Haarlemse Apple store. Op haar badge staat ‘Welkom’. Zij is degene die de klanten verwelkomt. Ze hoort lief het verhaal over de gestolen laptop aan. ‘Criminologie’ is het antwoord. De ironie….

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s