Tennisbal

IMG_4824.JPG
‘Ja, net als die actrice, hoe heet ze ook al weer? Ze kwam uit Brabant…’

‘Eugenie, ik had het niet in de gaten, maar zij ook niet. Ik wist dan ook niet dat ze in de ‘denial-fase’ zat. Wat bleek? Metastasen ‘all over’. Ik zat in Zwitserland. Ik hoorde: Eugenie heeft een longembolie. Maar ja, dat had ik ook gehad na mijn operatie. Iedere dag prikken in mijn buik.’

Drie dochters, eind-dertigers, een geblondeerde, kettingrokende moeder, in de zestig, en een zonbebrilde man strijken neer op het terras in Slenaken. Ze praten luid. Doen net iets te lang over bestellen: ‘had jij nou ook een cappuccino? Nee, ik neem toch, denk ik, liever een cola.’
‘Light?’ vraagt de graatmagere jongen van de bediening. Zijn witte shirt zit in zijn beige broek. Hij is lang en geduldig. Rustig wacht hij het getetter en Randstadse gekakel af.

‘Wat een lawaai hè?’ lacht de moeder hem toe, met al haar rimpels goed zichtbaar in de stralende septemberzon. Haar zonnebril is vreemd: het lijken losstaande glazen te zijn. De bril verhult niet de harde en strakke uitdrukking van deze mater familias.

De zonbebrilde veertiger, man van één van de drie zussen of zoon van de mater familias, zet het verhaal over de ongelukkige Eugenie voort.

Wij genieten mee, intussen de smerigste uitsmijter aller tijden opetend. King Corn-brood zonder korstjes, dikke kaasplakken uit een pakje, met daarop drie bibberige dooiers in glibberig eiwit. Ik vis drie lauwwarme plakken kaas onderuit het ei en gruwel me door de lekkernij heen.

‘De tumor was zo groot als een tennisbal. 13 centimeter doorsnee. Maar ja, ze had daar al jaren mee rondgelopen. Ze dacht ‘dat zal zo’n vaart niet lopen’ maar dat was dus wel zo.’

‘Was er überhaupt nog wat aan te doen?’ informeert één van de spichtige, donkerblonde dames, nippend aan haar Cola light. De ander bestudeert haar in-roze-verpakte IPhone. De derde tikt een nummer in op haar telefoon.

‘De allerzwaarste chemo’ vervolgt zonnebril met een grafstem. ‘Maar ze wilde het niet. Ik zou zelf alles doen. Sport, alternatieve voeding, gezond leven, chemo…’ Moeder de vrouw steekt haar vierde peuk op en blaast de rook genietend uit over het tafeltje.

De spichtige zussen verliezen de aandacht voor de arme Eugenie met haar tennisbal. Eén gaat bellen terwijl de vertelling gewoon doorgaat. ‘Goedemiddag, ik wil u wat vragen. Wij boekten bij u een wandelarrangement, het Landal-arrangement, maar we zijn wat later. Half drie in plaats van half twee. Dat is geen probleem?’

Het is geen probleem maar het Eugenie-verhaal komt hiermee wel abrupt ten einde. Men heeft het kort over de reis naar Namibië (moeder betaalt?) en over het schoeisel dat geschikt is voor een wandeling aldaar: ‘met Teva-sandalen hoef ik echt niet aan te komen bij de kinderen.’

Het sluitstuk van de terras-scène is een monoloog van de man over ondernemers waarvoor geen opleiding is. ‘Middenstandsdiploma?’ probeert een van de spichten nog. Maar daar dendert zonnebril overheen. HR-beleid, onderhandelingstechnieken, daar draait het om bij ondernemen! Niet het bijhouden van een lullige boekhouding. Het is geen winkeltje spelen! Hij doet zijn bril af en legt deze op tafel. De spichten slaan stil. Moeder-de-vrouw doet nu echt niet meer mee. Waar denkt zij aan? Eén van de zussen staat op. Zij gaat plassen.

De uitsmijters zijn op. De koffie ook. De lange, dunne jongen loopt langs. ‘Heeft het gesmaakt?’ Dat is lastig. Het was niet lekker. Maar het gesprek naast ons maakte veel goed.
‘Ja, lekker. Kunnen wij zo afrekenen?’

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s