Op zoek naar de Maki

IMG_4861.JPG
Hoe het zo erop kwam, dat weet ik niet meer, maar aan tafel ging het gesprek opeens over school en spreekbeurten.

‘Mijn eerste spreekbeurt ging over de Maki’ vertelt onze dochter. Wij springen, hopla, terug in de tijd, gedachten dwarrelen over de eettafel, over de croissants, het verse beleg, de warme thee en de notenbroodjes. Het kind, acht jaar, groep vier, klein voor haar leeftijd in Artis, met ons, haar ouders en mijn oude videocamera.

We filmen het hyperverlegen kind, dat in Artis zoekt naar de Maki. Voor haar spreekbeurt wil ze het diertje graag in het echt zien. Wij dwalen door de prachtige dierentuin en we zien veel, heel veel dieren. ‘ Mam, ik zie zijn eikel!’ roept onze zoon, vier jaar oud, als hij de grote, grijze olifant ziet plassen. Dierbare herinneringen. Zonder woorden zweven ze boven de tafel en ze raken elkaar in de liefde voor deze twee.

Na ruim een uur zoeken stimuleren we ons kind zelf te vragen waar we de Maki kunnen vinden. Aarzelend loopt ze naar een bruin, houten hokje met een informatiedame erin. We zien haar op haar tenen staan. Versleten gympjes, een groen t-shirt met lange mouwen. Met grote, witte letters staat op het shirt ‘Happy’ geappliceerd. Kleine, verwassen spijkerbroek, beetje hoog water. Blonde halflange haren in twee slordige staarten. Een goudkleurig brilletje. Wij kijken beiden in spanning naar het tafereel. Lukt dit? Durft ze het zelf te vragen? Dat zou een overwinning zijn op de genetisch overgedragen verlegenheid van opa op kleinkind.

We zien haar vooroverbuigen naar de dame, aan wie ze, ja! een vraag stelt. De dame pakt een papier en pen. Ze buigt zich ook voorover en lijkt uit te leggen waar we het halfaapje met de grijs-zwart gestreepte staart kunnen vinden. Na ongeveer drie minuten huppelt het kind naar ons terug. Met de route. Trots leidt ze ons naar de juiste hokken waar een paar droevige
Maki’s ons aanstaren. Lange staarten, de diertjes zelf zijn kleiner dan ik dacht. Op het bordje lezen we dat ze in Madagaskar leven. De
Maki’s staan op de foto en de zoektocht is gefilmd. Thuis monteren we de film en zetten deze op een dvd. De dvd gaat mee naar school als illustratie bij de spreekbeurt.

‘Weet je wat er gebeurde bij de spreekbeurt?’ vraagt ons kind nu, twaalf jaar later, aan tafel. Nee, wij weten het niet meer. Wij zien alleen dat kleine meisje, het nog kleinere jongetje en het meegenomen, bruinharige buurmeisje voor ons. Drie jonge, leergierige en vrolijke kinderen in een oude, Amsterdamse dierentuin.

‘Ik was zo zenuwachtig dat ik bijna alle tekst was vergeten. Snel heb ik het filmpje aangezet. Ik kreeg een onvoldoende van juf M.’ Mijn hapje notenbrood blijft steken in mijn keel. Haar vader slikt snel een slok koffie door.
‘Een onvoldoende?, vragen wij.
‘Ja, omdat het te kort was’ vertelt de 20-jarige. Nog steeds klein voor haar leeftijd, haar blonde haar in een slordige staart.

Ik was het vergeten. Misschien heb ik dit wel geweten, maar toch denk ik van niet. Dan waren we wel op deze pedagogische nitwit afgestapt. Zou ze het niet verteld hebben aan ons? Ik weet het niet meer. Wat ik wel weet is dat wij Godzijdank dit kind en haar broertje-met-altijd-buikpijn van deze Christelijke dorpsschool hebben afgehaald. Twee jaar na de zoektocht naar de Maki. Drie jaar te laat.

De druppel destijds was Juf Bep, die eens een tekening omhoog hield van een klasgenootje van Julia. Op de tekening was juf Bep met de klas getekend, Bep’s naam in hanepotenletters erbij geschreven.
‘Van wie is deze tekening? vroeg juf Bep.
‘Van mij!’ antwoordde trots het klasgenootje van onze dochter. Blij keek hij in het rond, zich verheugend op het compliment dat komen zou. ‘Bep schrijf je met een p’ zei juf Bep. De negenjarige had ‘Beb’ geschreven. De lach op zijn gezicht bestierf. Na deze en vele andere verhalen van ons kind en nare ervaringen van ons zelf met deze pedagogische wonderwoman hadden we genoeg van Juf Bep cum suis.

Onze kinderen bezochten daarna de Vrije School, ‘De Toermalijn’. Daar speelden ze, knutselden ze, ze zeepsopten vilt, vlochten rieten manden en ze leerden. En bovenal: ze hadden plezier.

Ik denk aan de één-minuut speech van een jonge collega op de cursus ‘Spreken met impact’. Ze werkt in en voor het onderwijs. Met een ernstig gezicht vertelt ze het verhaal over een vader die zijn huilende kind naar school sleurt en deze situatie betitelt als ‘een fase’. Ze eindigt de minuut met de woorden: ‘ik sta ervoor dat leren iets is wat alle kinderen overal en altijd doen en willen doen. Waar ze mee geholpen moeten worden en met liefde en tact in moeten worden begeleid.’

Ik hoop dat alle juffen M. en Bep-met-een-p verdwijnen als grauwe wolken, verdreven door warme zonnestralen. Ver weg. Heel ver weg. Madagaskar?

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s