Wat konijn mag weten: ‘ik mis mama zo.’

IMG_4904.PNG
Soms zie je een parel, zomaar, tussendoor. Je zoekt er niet naar, je verveelt je, je zapt door en daar is-tie. Glanzend, glimmend en bijzonder.

Een film over een meisje van acht. Dicht op de huid gefilmd: het meisje, kleurig gekleed,- rood-wit gestreept t-shirt,- bruine, lange en warrige krullen. Een spits gezichtje met sproeten. Ze ligt in bed met een knuffel vastgeklemd in haar armen. Haar vader, grappig hoedje op het hoofd, praat zachtjes met zijn kind.

En opeens begrijp ik waar het over gaat. Dit is het jongste kind van de overleden Bibian Harmsen. Muzikante, vormgeefster en later ook schrijfster van het boek ‘Paniekspinnen’. Over haar ziekte, alvleesklierkanker, en haar snelle dood. Over afscheid nemen van het liefste: je gezin met drie jonge kinderen.

Haar man Klaas ten Holt schreef door aan haar blog. Over zijn leven na de dood van zijn vrouw. Over hoe moeilijk het is, je eigen verdriet en het verdriet van je kinderen. En het leven dat doorgaat. School, werk, verdriet, eten, slapen of niet slapen. De hutspot en berg van emoties waar je je iedere dag doorheen moet eten.

De film gaat over dochtertje Lulu en haar konijn. Het konijn waar ze alles aan kan vertellen. ‘Die nooit iets doorvertelt.’ Lulu is een open meisje dat haar moeder mist. ‘Ze kookte lekkerder dan jij, pap.’ ‘Kook ik niet zo lekker dan?’ ‘Jawel, maar mama kon beter koken.’ ‘Ja, dat vind ik ook, maar ik doe wel mijn best om iets lekkers te maken.’ Deze piepkleine conversaties scheuren een flintertje van je hart. Als je acht jaar bent mag je niet je mama missen. Je hebt haar nodig en deze mama ‘deed zoveel leuke dingen met me, ik mis haar zo.’

De filmer blijft dicht op de huid filmen. Het gezicht van het kind en de vader zijn intiem dichtbij. De stemmen, de gesprekjes volg je alsof je erbij zit.

Wat doet verdriet met een kind? Lulu raakt helemaal van de wijs als één van haar broers haar erop wijst dat ‘konijn vroeger veel kleiner was. Kijk maar, op deze foto is hij veel kleiner. Hij is een keer kwijtgeraakt en toen heeft mama een nieuwe gekocht.’ Je ziet het kind wit worden. Ze ontkent heftig dat dit gebeurd is. Haar vader grapt er een beetje mild overheen, maar hij ontkracht het verhaal niet. Lulu slaat het fotoboekje dicht, de vrolijke herinneringen die ze samen ophaalden aan haar babytijd vervagen en ze trekt zich terug.

Even later huilt ze in de armen van haar vader. Haar konijn, haar houvast, waar haar broer een persoonsverwisseling van suggereert. Het konijn staat voor ‘mama’, ‘gekregen van mama’, ‘verdriet’ en ‘houvast’. Daar mag niet aan getwijfeld worden. Je ziet en voelt de gecompliceerde verdrietwereld van dit kind. Zo dichtbij. Mooi, indringend.

Ik weet niet wie de jonge filmer is. Ik zoek het op en zie dat haar naam Ronja Hijmans is, geboren in 1989. Ze studeerde aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. De documentaire ‘Wat konijnen mogen weten’ is haar afstudeerfilm. Ze is vast geslaagd.

Aanstaande zondag om 15.15 uur wordt de film nog een keer uitgezonden op AT5. Een 20-minuten-durende parel in het moeras van televisie-rotzooi. Kijken.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s