Found your MacBook

IMG_4919-0.JPG
Er zijn van die dagen waarop alles meezit, maar het toch wat tegenvalt. Deze zaterdag is zo’n dag. Met tegenzin stap ik mijn bed uit om te gaan sporten in het verlaten zaaltje op het beboste terrein van de Geestgronden, met, -mooi hoor-, een zweem dauwige damp boven de grasstrook, begeleid door het geluid van een zwaar-klaterende fontein.

Vermoeid sport ik mij het volle uur rond: cardio, twee maal alle apparaten plichtmatig 60 keer heen en weer en op en neer, roeien, fietsen. Niet erbij nadenken want dat is zinloos. Blik op oneindig en eindeloos gapend werk ik mij erdoorheen. De enige opsteker van de ochtend is het kwartiertje fietsen, kijkend naar het boeken-programma van Wim Brands.

Jammer dat het t.v.-tje het niet doet. De luie sportbegeleiders, die ik zelf nooit zie sporten maar eindeloos achter hun computer in het kantoortje hangen en elkaar lulverhalen vertellen, hebben nog geen tijd gevonden om dat t.v.-tje te laten maken. Het is al drie weken stuk. Geen Wim Brands dus, maar stug doortrappen.

Thuis hangt, terwijl ik met vier boodschappentassen in mijn sportoutfitje binnenwankel, een kind op een stoel met een telefoon. Zijn vader dekt de ontbijttafel met verse broodjes, croissants, vers beleg en versgeperst sinaasappelsap. Het kind, tot mijn verbazing geheel gekleed, is zijn rijles ‘vergeten’. Ik vraag of hij een agenda heeft: ‘een agenda? Nee’. Hij onthoudt gewoon alles. Behalve dan deze rijles. Hij was zo overvallen door de vriendelijke rijlesinstructrice dat hij er niet aan dacht toch maar in te stappen om zich anderhalf uur later direct af te laten zetten bij zijn werk. Zo’n rijles kost maar 65,-. Ook als je deze mist.

Aan het einde van de dag wil mijn man graag nog even naar buiten. ‘Je kan de dvd terugbrengen?’, opper ik. Ik keek laatst de prachtige film ‘Incendies’. Over een tweeling die het wrange verleden van hun moeder opspoort in een door burgeroorlog verscheurd Midden-Ooosten-land. Mijn man fietst monter weg met de dvd, naar Heemstede, het dorp waarin hij opgroeide. Als hij weg is, bedenk ik mij dat hij wel vier lekkere worstjes kan meebrengen van de fantastische slager Chateaubriand.

Een slager waar ‘s middags lieve pubers glaasjes wijn en opgerolde stukjes exquise vleeswaren serveren. Waar de bezoekers eindeloos mekkeren over een half onsje roastbeef in plaats van rosbief en waar de biefstuk geen biefstuk heet maar op zijn minst entrecote van een Japans klinkend merk. Als je ergens niet wil zijn dan is het op zaterdagmiddag bij Chateaubriand. Een perfecte uitdaging voor de man, die niet graag boodschappen doet, niet houdt van wijn serverende slagers en zeker niet van klanten die mekkeren over roastbeef. Ik app hem, hij luistert. Maar jammer. De worstjes zijn uitverkocht.

En toch begon het weekend vrijdagmiddag goed. Met de openingszin ‘Found your MacBook’ meldt ene André onze dochter, die een paar weken geleden in de VU haar MacBook kwijt raakte, dat hij deze gevonden heeft. De verse, flinterdunne laptop was destijds weggenomen, het verdriet en de consternatie waren groot. Deze André heeft haar MacBook gevonden en is een maand bezig geweest haar te benaderen via Facebook, zo schrijft hij. Helaas zijn er meer meisjes met dezelfde naam als ons kind. Nu schrijft hij haar een mail en ‘s avonds rijden wij, vader, moeder en kind, naar de Pieter de Hoochstraat in Amsterdam.

Vader en kind lopen drie steile trappen op. In de deuropening van de kleine zolderkamer staat een roodharige jongen van ongeveer 24 jaar. Ons kind had hem gegoogled en de vinder bestempeld als ‘nerd.’ De roodharige nerd blijkt een Duitse student scheikunde, die bivakkeert in een kamertje van vier bij vijf, met troep all over the place. De laptop met hoes ligt op de bank. De gehackte computer zet hij netjes terug. Overrrompeld komen het kind en haar vader terug in de auto. ‘Heb je hem wat gegeven voor het vinden en teruggeven?’ vraag ik. ‘Nee’ is het antwoord.

Thuis schrijft Julia een mail aan de Duitse André:
‘Hi André,
Thanks again for finding my laptop and giving it back to me. I’m really thankfull. Can you give me your account number? We would like to give you something.
Kind regards, Julia’

Het antwoord luidt
‘Hi Julia,
You are welcome and I’m happy the MacBook made its way back to the true owner. It’s not that I expect anything of you, though I also really need a new Laptop and some small support would indeed come handy. My account number is ………………
Best, André’

Hij spaart voor een…lap-top! De ironie. Maar hiermee ist alles vorbei. We zijn voortaan gewoon voor Duitsland bij het EK.

Morgen weer een dag. Een herfstwandeling met buurtgenoten. Ik kijk er naar uit.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s