Eilandvrouw

IMG_5035.JPG
Dit eiland sprong ooit op uit de zee. Zwarte stenen, diepe lava-groeven en glooiende bollingen herinneren aan de warme eruptie, ooit, jaren en jaren terug. Vrouwelijke vormen, plooien, hele en halve rondingen vormen dit grillige landschap. De najaarszon beschijnt de lage bergen, die oplichten als lichtbruine borsten, zich koesterend in de warmte.

Ik rijd met mijn kind door dit landschap. Twee vrouwen, een oudere en een jonge. Ruim 31 jaar tussen mij en haar. 21 Jaar geleden rondde zij mijn buik, als één van de zwellingen op dit eiland. Zij maakte mij tot moeder. En nu rijd ik, met haar naast mij, in een gele Fiat 500.

We rijden de ‘extra route 3’ uit het boekje van de ANWB. Het boekje stamt uit 2006. Te krenterig om precies hetzelfde boekje, -maar dan één van een recentere datum,- te kopen, doen we het met deze. Het door het boekje aanbevolen restaurantje dat we gisteren zochten in het haventje van Puerto del Carmen bestaat niet meer. Dat is de prijs die we betalen voor mijn oer-Hollandse gierigheid.

Acht jaar geleden was ik ook hier. Met mijn twee kinderen. En dat boekje. Een week in de zomer, nadat hun vader en ik beide kinderkamers puberklaar hadden gemaakt. Twee weken klussen in de Hollandse zomerhitte. Ik had nog een week vrij en boekte een last-minute naar dit Canarische eiland.

We hebben gelachen met ons drieën en we genoten van de zon, een kamelenrit en een avontuurlijk busrit door het betoverende Timanfaya-park. Een zwart, grillig maanlandschap, met diepe kloven waar we rakelings langs reden tijdens onze ‘Panorama-bustour.’ Doodsangsten stond ik uit en ik staarde de hele rit naar de chauffeur, die zuchtend en zwetend aan het grote stuur draaide bij iedere haarscherpe bocht. Rustiger was ons bezoek aan het vernuftig ontworpen ‘lava-huis’ van César Manrique: de kunstenaar die zijn karakteristieke stempel zette op dit eiland.

Met mijn oudste kind reis ik terug in de tijd. 1994, 2006, 2014. Het leven vliedt voorbij. Twee vrouwen in een zacht, rond landschap. Eén voor wie het leven half geleefd is. Eén voor wie het leven start.

We eten tapas in een vaag, donker barretje in Haria. Ze hebben goede WiFi en fijne croquettas. We drinken samen een hele kan sangria op. De vruchtjes zitten onderin. We peuteren ze na het drinken uit ons glas. We sturen elkaar fotootjes en we appen met de mannen.

Daarna kijken we vanaf Mirador del Rio uit over oude zoutvelden, die zich onder ons ontvouwen als de gekleurde vakjes van een make-up doosje. Dit mooie zinnetje staat in het ANWB-boekje uit 2006. En het is zo. Achter de zachtbruine en warmgele vlakjes schittert de zee. De branding draait schuimig om de rotsen heen. In de verte zien we een klein eilandje. Graciosa.

‘Mam, dit is een mooie plek, ik maak hier van jou een foto!’ Ik zit op een muur van hard, zwart lavasteen. Zij maakt een foto. De jaren glijden aan mij voorbij.

We stappen in de gele Fiat en kijken in ons oude ANWB-boekje waar we heengaan. We rijden de zachte plooien en warme rondingen in.

Twee vrouwen in de novemberzon. Eén wat oudere. Eén jonge.
Rond, zacht, warm.
Eilandvrouw.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s