Downton

IMG_5107.JPG
Hier in het zuidelijke stadje Playa Blanca zijn veel Engelsen: oude, getatoeëerde, om 11.30 uur bier drinkende Engelsen. We lopen langs een haveloos winkelcentrum waar in gekleurde afbrokkelende letters ‘Irish pub’ nog net te lezen is. Een stampvol strandje completeert het schreeuwerige geheel. We kijken een beetje verdwaasd naar dit tafereel.

Een lichtelijke afknapper na de schoonheid van het zojuist bezochte Timanfaya park. Eind 1700 ontstaan na vreselijke erupties. Wat overbleef is een surrealistisch lava-landschap waar je met 40 medetoeristen doorheen rijdt in een bus. Het is een sport om, tijdens de dodenrit langs steile afgronden, eerst het Spaans proberen te verstaan, daarna volgt het Queen’s Engels (makkie) en tot slot snappen we alles vanwege een plechtige, Duitse toegift.

Naast mij in de bus, aan de andere kant van het gangpad, zit een oudere heer die mij doet denken aan de schrijver Gerhard Durlacher. Baardje, zonnehoedje en een enorm fototoestel op schoot. Hij neemt meer dan 100 foto’s van de dode stenen. ‘Dat wordt leuk foto’s kijken thuis’ zegt mijn laconieke dochter, die zich dood ergert aan Gerhard omdat hij telkens gaat staan waarbij hij ons het zicht op de steenmassa’s beneemt.

Daarna moeten we plassen en we willen wat drinken voor we op deze eindelijk stralende zonneschijndag ons begeven naar één van de verlaten Papagayo-strandjes. Dus rijden we naar Playa Blanca, een wit stadje aan de Zuidkust van Lanzarote. Gedesillusioneerd verlaten we na vijf minuten het terras met de getatoeëerde, dikbuikige Engelsen waarop we neergestreken waren: niemand bedient en voor de stinkende w.c. heb je € 0,40 nodig. En die heb ik niet.

We slenteren over de boulevard. Weg van het vreselijke terras. Naast de boulevard zien we een ***** hotel, met de trieste, Disney-achtige naam ‘Princess Yaiza.’ ‘Kom, we drinken hier wat’ zeg ik en we lopen brutaalweg de door bougainville omheinde binnentuin in. Wat een rust. Beschaafde klassieke muziek, keurige obers die mooi-gedekte tafeltjes van serviesgoed voorzien, oudere hotelgasten in geklede jurkjes en kaki bermuda’s.

We bestellen koffie en een broodje Jamon Iberico. Voor ons zit een Engels dametje. In een lange, zwarte jurk, afgezet met witte bies. Ze drinkt een ijskoffie. Een vriendin nadert. Heftig wenkt de zwart-gebiesde dit frêle dametje in zwart kant met rood-roze bloemen. Gedempt spreken zij, vlak naast elkaar zittend aan het tafeltje, met elkaar. De frêle dame bestelt…thee. Een stijlvol theepotje wordt naast haar neergezet. Een crème-wit kopje en schoteltje. Er naderen ook twee taartpunten, geserveerd op een houten dienblaadje.

Als wij zijn uitgedronken en gegeten bezoeken wij het fraaie *****toilet, wassen onze handen met rituals zeep en doen wat handcrème op.

Op de weg terug naar de auto zien wij weer het andere Engeland. Twee werelden, gescheiden door een muur van bougainville. Upper en lower class. Tea & tattoos. Downton Lanzarote.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s