Foute fiets

IMG_5173.JPG
Verwonderd over het snelle bereiken van het 101e verhaal, schrijf ik maar gewoon door. Ik zit aan het raam van een onpersoonlijk hotel in de op-de-schop-genomen stationsbuurt van Utrecht. Rare, ronde plaatjes zijn op de ramen aangebracht. Met wielrenners. Een stukje snelweg. Daarachter schemeren langslopenden. Allen dik ingepakt in winterjas, sjaal en soms ook muts. Het is koud. Een schraal zonnetje piept tevoorschijn, hier, in deze verminkte buurt. Met dat enorme station.

Overal om mij heen, op de perrons en in de drukke stationshal, zie ik kwebbelende meiden. In allerlei soorten en maten. Het lijkt wel of zowel de hogeschool als de universiteit hun studenten op hetzelfde moment het station Utrecht laten instromen. Allemaal meiden. Jongens zijn schaars. En als ik ze al zie, kwebbelen ze niet, maar kijken ze naar hun telefoon, luisteren ze naar muziek. Ze zien er hip uit, die paar jongens: scherp en strak geknipt haar, kort aan de linkerkant, strak, kort kuifje naar rechts. Een goed bijgehouden baardje van een week of wat.

In mijn trein naar Utrecht zitten drie meiden en zo’n hippe jongen, vast ook studenten van een hogeschool.
‘Ik douchte pas om 11.30 uur’ zegt het mooiste meisje van de drie, met lang, steil haar. Zij werkt haar wimpers bij met een mascara uit een goudkleurig tasje dat open naast haar staat. De hippe jongen met baardje was er al om 10.00 uur uit, want hij ging naar de kapper. ‘Leuk kapsel!’ oordelen de dames in koor. En ja, het staat hem goed, zijn nieuwe coiffure. Hij ziet er verzorgd en appetijtelijk uit. Vooral zijn bruine ogen en parelwitte gebit vallen op. Wie van de dames zou hem krijgen? Of zijn ze ‘gewoon vrienden’? Ik zie niets dat op meer dan vriendschap duidt.

‘We kopen zo maar een handdoek voor je’, zegt de hippe jongen tegen het meest sneue meisje van het drietal. Het sneue meisje zit bij mij in de trein vanaf Heemstede. Zij heeft ook lang, steil haar. Maar zij is niet zo knap. Waar het aan ligt? Ik weet het niet precies. Het heeft iets te maken met a-symmetrie in haar gezicht. De manier waarop ze is opgemaakt. Iets te dik aangezette make-up. Iets te volle pruillippen. Haar haar is nat en blijft nat. ‘Het droogt altijd heel langzaam’, zegt ze verontschuldigend. Uit de opmerking van baardje merk ik op dat hij haar zeker niet de leukste vindt. Het gaat om de toon van zijn opmerking en zijn ietwat schampere blik in zijn mooie ogen. Sneu.

Mijn afspraak verloopt goed. Een mooi gesprek. Over participatie. Tegen half vier loop ik het station Utrecht in. Het is weer druk. De mensenmassa op perron 7a wast aan en men dringt langzaam op naar voren. Niks geen kwebbelende meiden, noch hippe jongens. Allemaal reizigers die, zo te zien, snel naar huis willen. Ik zie een vouwfiets, een Japans meisje met een roze jas, afgezet met een wit bontje. Witte panties in roze kleuterschoentjes. Met zo’n bandje over de wreef en een gouden gespje.

In haar hand draagt ze een grijze map-achtige, vierkante tas. Op de tas staat met oranje, verantwoorde letters AKV ST. JOOST. O, het is een studente aan de kunstacademie in Breda. Het duurt en duurt maar voordat de trein naar Schagen/via Amsterdam komt. De massa rukt op naar voren en kijkt, net als ik, telkens naar het informatie-bord. Vertrektijd 15.25 uur. Maar het is nu al 15.30 uur. Waar blijft de trein? Kunnen al deze mensen er in?

Ik zie, vast geïnspireerd door het roze meisje, Japanse taferelen voor me, waarbij duwende mannetjes en vrouwtjes alle passagiers in de treinstellen proppen. Het blijkt niet nodig te zijn. De massa perst zich redelijk rustig door de openingen van de trein naar binnen. Ik plof op de eerste de beste plek die vrij is. Door de vertraging van vijf minuten mis ik mijn aansluitende trein naar Heemstede. Maar ach, wat geeft het?

Teruggekeerd op het station Heemstede-Aerdenhout zoek ik mijn fiets. Er was om 11.50 uur geen plek in de fietsenrekken. Ik had hem zo dicht mogelijk tegen een rek aan gezet, leunend op de standaard. Noodgedwongen. Nog steeds staan er veel fietsen buiten de rekken. Er staat er ook één op ‘mijn’ plek. Een oranje exemplaar. Mijn fiets is weg. Gejat? ik draai mij om en zie een bord: ‘fiets fout = fiets weg.’ Overijverige GOA’s van de gemeente Heemstede, zo lees ik op een ander bord, halen verkeerd-geparkeerde fietsen weg. Omwille van de veiligheid. Ik kan mijn fiets ophalen,- o pas morgenochtend, ze zijn net dicht (16.30 uur),- bij de Milieustraat in Heemstede. Tegen administratiekosten van € 15,-. Geldig legitimatiebewijs meenemen.

Wordt vervolgd.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s