Wait

IMG_5203.PNG
Eerst komt het wachten, het verheugen,
leunend tegen lage muurtjes,

dan komt het voorgevoel van
hoe-nu-verder

daarna het hoe-nu-verder
zelf.

Judith Herzberg

Op deze decemberzaterdag schijnt een aarzelend, wit zonnetje. Maar het is een zon. En hij schijnt. Een beetje katterig na Sinterklaasavond met veel lange gedichten en fijne cadeaus, stap ik uit bed. Mijn wekelijkse sport-uur. iedere zaterdagochtend hetzelfde ritueel:

‘Ben je er klaar voor?’ (zegt vilein mijn ochtend-man).
‘Als ik nou nee zeg?’ (zeg ik, slaperig, warrige haren, lezend in boek).
‘ Dan ga ik alleen!’ (zegt de frisse ochtend-man).

En daar ga ik. Sportkleren aan. Warm fleece-joggingpak erover. Sportschoenen. Liggen beneden. Boodschappenlijstje mee (voor na het sporten). Brillen mee, telefoon mee (waarom eigenlijk? Geen bereik daar) en portemonnee (voor de boodschappen).
Samen fietsen we door het stille dorp. Het witte zonnetje doet zijn best.
‘Het is minder koud dan gisteren.’
‘Ja, dat lijkt wel zo.’
En zo fietsen we, met weinig maar vertrouwde woorden, over het mooie, bosrijke terrein van het psychiatrisch centrum in ons dorp. Daarachter is de sportzaal.

Een mens heeft rituelen. Mijn sport-rondje is er zo één: cardio (hardlopen met bewegende armen), rondje fitness-apparaten (60 x), roeien (5 minuten), rondje fitness-apparaten (30 x) en tot slot een kwartier fietsen. Niemand staat je in de weg want we zijn alleen. En wij kennen elkaars rondje. Na mijn cardio-kwartier gaat hij. En verder doen we alles anders.

Tijdens de cardio kan je t.v. kijken. En dat is leuk, zo op zaterdagochtend. VPRO Boeken, Kunstuur of een muziekprogramma waarvan ik de naam niet ken. Vanochtend cardio ik de muziek in. Betoverende pianomuziek. Een dromerige, blonde man speelt prachtig piano op een glimmend-zwarte Steinway vleugel.

De camera houdt van de vleugel. Hij zwenkt er over heen, zoomt in op de de slanke vingers van de blonde heer (‘echte pianovingers’, zou mijn moeder zeggen), daarna blijft de camera haken bij een glimmend deel van de vleugel waarin de weg wordt weerspiegeld. Langsrijdende auto’ s, een fietser; een voetganger loopt een trap op die uitkomt op straat.

De betoverende muziek houdt op en de man schuift aan bij de interviewer. Dat is een aardige man met een scherp gezicht, halflang zwart haar. Hij lijkt op een redelijk bekende Nederlander, wie ook weer? Cornald Maas, maar hij is het niet. Deze man is rustiger. Lief. En geïnteresseerd in klassieke muziek. De c.d. van de blonde man ligt op tafel. De titel luidt ‘Wait’. De blonde man legt uit. Dat wachten soms goed doet. Het doet hem in ieder geval goed.

De interviewer vraagt door:
‘geldt dat ook voor je persoonlijke leven? Kan je daar voorbeelden van noemen?’
Hé, dat zijn eigenlijk twee vragen. Eens kijken wat hij daarop antwoordt.
De blonde man, die de prozaïsche naam Jeroen blijkt te dragen, denkt even na. Mooie, blauwe ogen heeft hij, verder oogt hij normaal. Niks geen hoogstaande klassieke pianist. Of excentrieke Disney-freak. Een gewone man in een gewone bloes. Met pianovingers, dat wel.

‘Er zijn veel zaken in het persoonlijk leven waarvoor wachten,- de ruimte en rust nemen,- helpt: relaties, vriendschappen en ook bij het nemen van moeilijke besluiten helpt de tijd. Dat is mijn ervaring’, zegt hij er bescheiden bij. De interviewer haakt in op de bescheidenheid die ook hij hoort en ziet.
‘Je wordt nederig genoemd in de pers’, zegt hij, ‘wat vind je daarvan?’
‘Ach, nederig, zo zie ik mezelf niet’, is het eenvoudige antwoord.

Mijn kwartier cardio zit erop.

Wachten. Ruimte en rust. Ja, dat helpt. Soms is het wachten op betere tijden. Wachten op de zomerzon. Wachten tot je vader zo oud wordt, dat de moeizame relatie van weleer een goede wordt. Een moeilijk besluit nemen dat uiteindelijk, na wat wachten, niet genomen hoeft te worden.

Ruimte en rust, een waarheid. Rust voor het schrijven van een verhaal. Nadenken. Dat vergt ruimte. Rust. Tijd. Tijd nemen voor de interpretatie van een pianostuk zodat de muziek klinkt als een ijl droomfeest.

De pianist heet Jeroen van Vliet. Zijn c.d. ‘Wait’. Deze nederige man won de Boy Edgarprijs 2014, lees ik later. En de leuke presentator die lijkt op Cornald Maas? Melchior Huurdeman. Van het wonderschone programma Vrije Geluiden. Zaterdagochtend, 9.00 uur. NPO 1.

90 x de arm-duw-oefening met één gewicht erbij. Ik heb nu al spierpijn.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s