Paard

IMG_5175.JPG
En toen was Sint weer uit het land. Met zijn Pieten, al dan niet met zwarte roetvegen, stroopwafel-vlekken (‘het lijkt of die stroopwafel-Piet een enge ziekte onder de leden heeft,’ merkte een collega op) of gewoon een zwarte Zwarte Piet.

Zelf was ik vroeger doodsbang voor Zwarte Piet. Op een oude kleurenfoto is te zien hoe een klein, donkerharig meisje in een grasgroen ribjurkje met geborduurde bloemetjes, wegduikt voor opspattende pepernoten. Bij Sinterklaas op schoot zitten was ook mijn hobby niet: grote angstogen staren naar papa achter die bruin-gehoesde fotocamera. Ik zong zéker geen liedje, dat durfde ik niet.

Gelukkig is de ergste verlegenheid verleden tijd. Soms steekt deze de kop weer op, vooral in nieuwe, grotere gezelschappen. Maar als ik het om mij heen zou vragen..:’hè, jij verlegen?’ Dat zou de reactie zijn. En we laten het zo.

Het Sinterklaasfeest vierden wij thuis uitbundig: mijn moeder pakte flink uit. We knutselden thuis schoorsteentjes van lucifersdoosjes waarin een Pietje verstopt zat. Schoof je het doosje open, dan kwam het Pietje tevoorschijn. Zwart van roet.

Met het geven van cadeaus was mijn moeder ook niet kinderachtig: het hypermoderne Zeeslag (met echte schepen en kekke pilonnetjes in een blauwe en rode doos) lag eens in mijn schoen. Op het feest zelf ontving ik boeken, dure spellen en mooi-aangeklede poppen. Ooit stond er voor de deur een twee-persoons hobbelpaard. Een geweldig ding.

Met gevaar voor eigen leven heb ik deze behoed voor wegdoen, weggooien, achterlaten: ‘dat onding staat #%*£$ in de weg!’ Maar ik was niet te vermurwen. Het paard bleef. En hoe fijn hobbelden onze kinderen op het tweepersoons-paard! Niet te hard want dan wipte het hele achterdeel op en schoof het paard vooruit door de kamer. Net als vroeger. Het paard wacht nu in de schuur, bovenop de vliering, op kleinkinderen. Tenminste twee.

Sint blijft, vooral voor mij, het feest om iedereen eens goed te verwennen. Een valsig gedicht mag, maar wordt steevast vergezeld van een mooi cadeau. Ooit was dit een fel begeerde Barbie-koets. Hieraan was een helse tocht voorafgegaan door Haarlem, Amsterdam en Leiden. Uiteindelijk vond ik de koets bij de Bart Smit in het altijd gezellige winkelcentrum Schalkwijk.

Ik wurmde mij door de mensenmassa heen met een enorme doos. Na twee dagen lag het eerste wiel van de koets eraf. Na drie dagen lag het wankele kitsch-mirakel in een hoek van de kamer. Gelukkig overleefden de paarden, die voor de koets uitliepen. Zij galoppeerden nog jaren met Barbie op hun rug door het huis.

En nu zijn de kinderen groot. Cadeaus veranderen. Een barbiekoets wordt een oventje voor de nieuwe kamer. Het zakgeldspel een rode stofzuiger. En een Kapla-doos FIFA 15. Ik zie nog steeds blije en verraste gezichten.

En stilletjes denk ik terug aan het hobbelpaard dat mijn broer en ik ooit kregen van de goede Sint. Het hobbelen van mijn kinderen. Het geduldige wachten van het edele dier in de koude schuur. Het galopperen van de tijd door dit huis.

‘Hop! hop! hop! Paardje in galop
Over hekken, sloten henen
Maar voorzichtig-breek geen benen
Hop! hop! hop, hop! Paardje in galop’

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s