De knoop

IMG_5231.JPG
De knoop

‘And even when you’re near
You’re like a distant star to me
How can you be so near
Yet seem so very far from me’

The Cascades, ‘Shy girl’, 1963

Afgelopen dinsdag reed ik naar Amsterdam. Naar de vierde bijeenkomst van ‘Spreken met impact.’

‘We gaan meters maken’ waarschuwt de speciaal voor de cursus aangemaakte Facebookpagina. Met een klein knoopje in de maag parkeer ik mijn auto in de Staatsliedenbuurt. Bij het inrijden van deze vroeger zo ruige krakerswijk rijd ik onder het in kerstlichtjes-uitgelichte woord ‘Staatsliedenbuurt’ door. Zwierig waaien de letters lichtjes door de wind. De tijd heelt heel wat wonden en ik gniffel om de feestelijke burgerlijkheid in deze eens zo stoere buurt.

Onderweg naar het hippe en vol met creatievelingen gevulde Pand 020 op het Westergasfabriek-terrein kom ik een vrolijke mede-cursist tegen. Hij gaat net als ik ‘meters maken’ vanmiddag. Zou hij ook een knoopje in zijn maag hebben? Ik kijk hem van opzij aan, deze jonge, vrolijke vader, en ik denk dat hij er geen last van heeft. Ik pieker me intussen suf over zijn naam. Hoe heet hij ook al weer? Ik kom er niet op.

‘We gaan op tijd beginnen!’, begroet de juf (lees: professionele sprekerscoach) ons opgewekt. Het knoopje wordt een knoop, maar ik laat niets merken. Gewoon en gezellig doorbabbelen, kopje thee erbij, dan komt het goed. Ook met de knoop.

Na een korte inleiding, waarin ze vertelt dat een oud-cursiste van onze presentaties een stripje maakt, vertelt ze dat we een kwartier de tijd krijgen om een verhaal van één minuut voor te bereiden. Tijdens het presenteren zal ze interveniëren zodat de presentatie beter en beter wordt.

Ik heb haar al eerder aan het werk gezien met interventies tijdens een proef-workshop. Ik was blij dat ik op de achterste rij zat. Ik ben klein, maar maakte mij nog kleiner. Een paar vrijwillers wist zij in vijf minuten een 100 % betere presentatie te laten verzorgen dan de eerste. Dus ik meld mij aan. Voor het eerst in mijn leven nerveus voor een cursus, maar wetend dat ik hier echt iets van kan leren.

Een aantal van ons heeft nu ook een knoop, ik zie er een paar van kleur verschieten. Ik doe net of mijn neus bloedt, pak een tweede kop thee en bedenk waarover ik wat kan vertellen. En ja, ik weet het. In steekwoorden schrijf ik op mijn iPhone het verhaaltje op. Met een kop en een staart. Een onderwerp waar ik wat van af weet. ‘Gebruik de ruimte, denk aan stiltes, maak contact en let op de start’, mantra ik een paar keer. Alles moet goed gaan.

Na vier presentaties van anderen verzamel ik moed en zeg: ‘ik wil nu wel graag.’ Rustig loop ik naar voren. Ik sta stil. Iemand zegt wat en ik haak erop in. Dat vind ik fijn. Meteen is er contact. En ik begin.

Tijdens het vertellen zie ik een lach. Ik kijk rond en zie er meer. Ik gebruik de ruimte, o ja, een kleine stilte. Een ondersteunend gebaar. Weer gelach. En het slot. Applaus. Het ging goed. En ik ben trots.

Waar ging het verhaal over? Tja, het ging over mijn aangeboren, maar allengs overwonnen verlegenheid. Mijn vader. Mijn dochter. Alledrie erfelijk belast. Maar, zoals Julia eens zei: ‘ik heb een leuke jeugd gehad. En ik was zo verlegen. Nooit zei ik wat. Maar jullie vonden dat niet erg.’ Nee, dat vonden we niet erg. Accepteren. Doorzetten. Overwinnen.

‘Michiel, wil jij nu?’ vraagt de juf.
Michiel! Zo heet de jonge, vrolijke vader. En we hoeven nog maar één keer. Naar Spreken met impact.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s