Kerstgedachte

IMG_5236.PNG
‘Waar gaat Kerst nou eigenlijk over?’ Een man van middelbare leeftijd, kleurloze regenjas en niet-te-weerstane glimlach, reikt, bovenstaande zin uitsprekende, ons een mini-flyer aan. De hele stad is vergeven van jongeren die je een krant, een lot van de Staatsloterij, nog een krant en een gift aan KWF willen aansmeren c.q. ontfutselen. Iedereen loopt met een boog om deze jongeren heen. In de grootste winkelstraat van Haarlem staan er, op slechts 50 meter afstand van elkaar, zeker vijf. Het blijkt de grootste uitdaging van onze missie te zijn deze jongeren te ontlopen dan wel vriendelijk doch duidelijk te bedanken voor hun aanbod. Deze heer is niet te ontlopen en niet vriendelijk doch duidelijk te bedanken. Daarvoor is zijn lach en gebaar te gelukzalig.

Mijn zoon pakt de flyer aan. ‘Waar gaat Kerst eigenlijk over?’ herhaalt hij met zijn 17-jarige stem en hij kijkt, zoals pubers kunnen kijken, naar de flyer met deze titel.
‘Over dit gelijk weggooien, zou ik zeggen’ en hij gluurt om zich heen of dat kan in deze overvolle winkelstraat. Helaas kan dat niet. Teveel mensen die dat zomaar-iets-weggooien-op-straat kunnen zien en er is ook geen prullenbak in de buurt.
‘Geef maar aan mij’, zeg ik, ‘wat staat er in? Ik gok erop dat Kerst eigenlijk over God gaat.’

Hij bladert snel door de flyer heen en ja, op de tweede pagina valt het Ware Woord: ‘God die naar aarde kwam in de persoon van het Kerstkind Jezus, om voor jou en mij te doen wat we met geen mogelijkheid voor onszelf kunnen doen.’

Ik kijk om me heen. We kunnen over de hoofden lopen van het winkelend publiek. Het is idioot druk in deze provinciestad, zo twee weken voor Kerst. De kerstgedachten van deze mensen zijn niet zozeer gericht op het Kerstkind Jezus, maar op het doen van inkopen, het vullen van tassen en het bezoeken van de onvermijdelijke Kerstmarkt.

Onze missie is ook geen Goddelijke. Wij zijn op zoek naar een pak. Een pak voor Max. Donderdag is het Kerst-gala op school. Voor zijn zus is een speurtocht naar een gala-jurk nooit nodig geweest. Op de Vrije School deden ze niet aan gala’s en aan een studentenvereniging moet ze niet denken. Maar Max’ school, op de rand van Heemstede en Haarlem, doet daar wel aan. Alle eindexamenkandidaten zijn uitgenodigd voor een gala. White tie.

Wij, onnozelen, moeten opzoeken wat dat is, white tie. Het blijkt iets te zijn met een zwart rok-kostuum, een tuttige witte bloes en een strik.
‘Nee, dat hoeft niet, mam’, bromt mijn 17-jarige. ‘Een pak is goed genoeg, dat kan ik ook nog een andere keer aan.’ Wij zijn dus op zoek naar een pak.

De expeditie start bij de Zara (kek jasje, maar, zo jammer, de broek is echt te groot), zetten door via Gents (blauw pak, oké, maar toch niet liever een zwarte?) en belanden bij het duurdere segment, de Society shop. ‘Dit is te duur, mam’, maar mam wil toch kijken, zij laat zich niet afschrikken door strak-in-het-pak zittende heertjes die te dure pakken verkopen. Een jongen, niet veel ouder dan mijn zoon, vraagt ons vriendelijk of hij ons kan helpen. Het is een leuke knul met een open blik. Helaas heeft hij vreselijke acné.

‘Wij zoeken een pak, wat is de kleinste maat?’ Inmiddels zijn we er achter dat mijn superslanke zoon alleen de kleinste pakkenmaat past. De leuke jongen pakt een prachtig, donkerblauw pak, met een subtiel-wit streepje en hangt deze op aan een stang. Ik zie het direct: te groot. ‘Hoe duur is dit pak?’ De aardige jongen kijkt op het label. ‘Deze is afgeprijsd naar 250 euro, mevrouw’. Wat is dat spijtig. Een prachtig pak, betaalbaar, maar te groot.

‘Het jasje kan worden ingenomen, de mouwen ook en de broeklengte is ook aan te passen, mevrouw.’ legt de jongen uit, die mijn begerige blik ziet. Maar nee, daar beginnen we niet aan. Een pak zit goed, of niet. We verlaten de zaak. Op naar de Suit Supply, een zaak met alleen maar pakken.

In het midden van de Suit Supply, waar alles strak in het gelid en op kleur hangt of ligt, staat een kleine, donkere heer. We lopen er heen. De man maakt geen aanstalten om met ons te spreken, maar alle anderen zijn bezig, zie ik, dus wij spreken hem aan.

‘Kan ik u wat vragen?’ De man probeert langs ons heen te kijken, maar ik houd aan. Kom op, hij staat niets te doen. ‘Wat is de kleinste maat pak die u heeft?’ Onverstaanbaar mompelt hij iets. En duidelijk tegen zijn zin komt hij de kassa-corner uit.

Zacht zegt hij, mijn zoon monsterend, ‘maat 46 is onze kleinste maat.’ Tenminste, ik denk dat te verstaan, maar weet het niet zeker. We staren naar het pak dat hij omhoog houdt. We hebben er inmiddels verstand van. Te groot. Tot zichtbare opluchting van deze verkoper verlaten wij de Suit Supply.

Mijn zoon is duidelijk over de verkoop-capaciteiten van deze heer:
‘die kunnen ze beter met een schaar in het magazijn zetten.’ Ik moet erg lachen, maar we zijn nog niets opgeschoten. Ik verlang terug naar het lieve meisje van Gents met haar blauwe pak, scholierenkorting en een gratis overhemd plus das. Na nog twee missers belanden we daar gewoon. En we kopen een blauw pak, een crème overhemd en een rood/blauwe das. Het lieve meisje knoopt de das in een dubbele Windsor en daar staat mijn kind. Een man in een pak.

Nee, een Goddelijke missie was het niet. En Kerst gaat ook niet over een pak. Maar ooit las ik in de kinderbijbel iets over de liefde. Corinthiers 13? Ik zoek het op.

En ik lees:
‘Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de engelen – had ik de liefde niet, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schelle cimbaal. Al had ik de gave om te profeteren en doorgrondde ik alle geheimen, al bezat ik alle kennis en had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen – had ik de liefde niet, ik zou niets zijn. Al verkocht ik mijn bezittingen omdat ik voedsel aan de armen wilde geven, al gaf ik mijn lichaam prijs en kon ik daar trots op zijn – had ik de liefde niet, het zou mij niet baten.’

Ik kijk naar mijn zoon in het blauwe pak en ik weet waar Kerst over gaat.
‘Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde.’

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s