Een groot denker

2015/01/img_5382.jpg
De velden achter de rails slaan wit uit. Het is koud. De zon. Zij schijnt maar is niet warm genoeg om de vrieskou te compenseren. Iedereen op het perron staat doodstil. Bewegen kost warmte. Niet bewegen dus.

‘Gisteren heb ik Pieter gebeld en gezegd dat ik vrienden wil zijn maar geen relatie meer wil.’
‘Ach, jammer, wat vond ie ervan?’
‘Ja, jammer wel. Het gaat me niet eens om het uiterlijk. Met een dieet is veel te winnen.’

Twee dames, moeilijk in te schatten qua leeftijd. Zestig? Ja, zoiets. Ze staan achter mij en op hun mond na beweegt ook bij hen niets. Ze zijn beiden sportief gekleed. De lippenstift van de dame van de verbroken relatie verbrokkelt en doet haar uitstraling geen goed. Ik weet niet wie nu beter af is: dikke Pieter of de verbrokkelende dame. Misschien is het voor beiden goed zo.

Vanaf Dordrecht begint de coupé te lijken op een stilte-coupé. Een babbelende dame houdt eindelijk haar mond over het vulkaan-eiland waar ‘het heerlijk was, even drie weken lekker niets.’ Een paar langslopende pubers verstoren een momentje de rust, een friet-en alcoholwalm achterlatend. Iedereen leest, werkt, appt of schrijft. Buiten houdt het wintersportweer aan.

In de stationshal van Rotterdam Centraal voelt de mens zich nietig. Een enorme ruimte omgeeft de reiziger. Links en rechts draait het om eten: Burger King, Smullers, de Broodzaak. Een verzadigingsroute. Aan het einde van de hal bevindt zich de Stationshuiskamer: bruintinten, zacht leer, gedempt licht. Werkenden en zacht-sprekenden. Veel werkenden. Met lap-top, iPad, iPhone.

De tocht eindigt voorlopig bij Lebkov. Een naam die doet denken aan een Russische schrijver, een groot denker. Schaker misschien. Nee. Hier eet de werker een dubbele sandwich carpaccio/tomatenmayonaise/rucola. Zij drinkt er thee bij uit een papieren beker. Een intrigerende constructie draagt het open theezakje zó dat de thee in het water trekt. Een middelgrote café latte volgt later. En zij werkt. Overlegt. Denkt. Leert. En keert huiswaarts met twintig ideeën in haar tas.

Op de terugweg schieten voorbij moestuintjes, huisjes. Knotwilgen met takken als de haren van de Stampertjes, recht omhoog. Woonwagens. Een wagen met het opschrift ‘Vis en broodje’. Een berg zwarte aarde, waar de damp vanaf slaat. Een graafmachine, klein formaat, doorklieft de damp. Weilanden, doorsneden als boterhammetjes met randen van slootwater. The British school. Een strak sportveld. Texaco. Graffiti. Onleesbaar en kleurrijk.

Snelheid 134 km per uur
Buitentemperatuur 0 graden
Binnentemperatuur 22 graden.

Thuis. In de spiegel zie ik mijn lippenstift, verbrokkeld.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s