Van piep throat en een Maltje

IMG_5488
Deze week las ik een artikel in de Volkskrant over corps-meisjes die altijd een hese stem hebben. ‘Hese corpsmeisjes’ staat boven het artikel. ‘Piep throat’ lees ik later. Grappig. De heesheid verklaart men uit (te) veel feesten, met je stem boven de andere meiden uit willen komen en de kwetsbaarheid van vrouwelijke stembanden. Zelf ben ik niet lid geweest van een corps. Als volwassen student was ik dat stadium allang ontgroeid. En zou ik het niet ontgroeid zijn, dan nog was ik er geen lid van geworden. Laten we het maar houden op een aangeboren aversie tegen kakkineuze ongein.

Woensdag bezocht ik met mijn zeventienjarige zoon de Hogere Hotelschool in Maastricht. We maakten er een fijn uitje van. Een nachtje in een sjiek hotel, een middagje naar de sauna, lekker eten. Het is altijd weer een openbaring, met één kind op stap. Dit kind heeft net zijn rijbewijs en is, in tegenstelling tot zijn zus, een ‘eagere’ rijder. ‘Mag ik zo rijden?’, bedelen zijn ogen als ik de reis zelf start achter het stuur. Bij de eerstvolgende stop wisselen we van plek. Mijn handen zijn maar een beetje zweterig. Ik leg ze op mijn knieën en probeer een ontspannen indruk te maken.

Ik weet nog hoe het voelde toen ik, volleerde en volwassen autorijdster, met mijn moeder naast mij in de auto zat. Bloednerveus werd ik van haar. Zij hield zich angstvallig met haar rechterhand vast aan de bovengreep boven de portier. Alsof ze ieder moment het heelal in geschoten zou worden. Prompt reed ik altijd verkeerd. Pure zenuwen. ‘Dat nooit’, nam ik mij voor. En dus grijp ik op de heenweg maar twee keer naar het portier om mij schrap te zetten. En hoop ik dat hij het niet heeft gezien.

Mijn zeventienjarige is een rustige jongen. Ik kijk hem soms van opzij aan. Donker haar piept onder zijn petje uit. Zijn gezicht serieus en geconcentreerd op de weg. Nauwkeurig houdt hij zich overal aan de maximumsnelheid. Van 100 naar 130, weer terug naar 120. Het wisselt in Nederland om het kwartier.

Zodra we de Limburgse heuvels in rijden gaat mijn hart open. Ooit woonde ik hier. Als 23-jarige verhuisde ik naar Heerlen voor mijn eerste onderwijsbaantje. Het waren de jaren tachtig en ik mocht in mijn handjes knijpen met een baan. Een echte baan! Niks invallen, hier of daar, nee ik kreeg een kleuterklasje uit een zogenaamde prachtwijk onder mijn hoede. Het wijkje achter het Heerlense station dat vergeven was van de junkies en ander onbestemd volk. Het tunneltje waar ik iedere dag onderdoor fietste en waarvan ik later hoorde dat een vreselijke verkrachting plaatsgevonden had. Ik werkte met de prachtkinderen in mijn klasje die Stevie, Zoe of Maurice heetten. Er waren ook twee schriele zusjes: Fallon en Pamela, genoemd naar de voluptueuze heldinnen uit de kitscherige t.v.-serie Dynasty.

Ik was alleen. Moederziel alleen. Maar in de weekends ging ik met mijn Randstad-vriendje naar Maastricht. Of we gingen fietsen in de heuvels rond Gulpen en Epen. We reden met mijn eerste Renaultje rond in het Limburgse. Heuvels, groen, holle weggetjes. Vlaai van de bakker om de hoek en friet van Reitz.

Mijn zoon rijdt ons voorbeeldig van het hotel naar de stad en van de stad naar de Hotelschool. Daar aangekomen zijn we de eersten. Meisjes in mantelpakjes zijn in de weer met het leeg maken van kapstokken, thermoskannen thee en koffie en het klaarzetten van statafeltjes met witte kleedjes.

‘U bent op tijd!’, lacht een oudere dame, ook in mantelpak maar met een gebloemde, lange sjaal. Ze ziet eruit als een lerares. Ik kijk naar mijn zoon. ‘Het begon toch om 13.00 uur?’, vraag ik. Ik vis de uitnodigingsbrief uit mijn tas. Het begint om 14.00 uur. Verwijtend kijk ik hem aan. ‘Waarom heb je niet goed gekeken?’, maar dat kan hij net zo goed tegen mij zeggen. Dat lees ik tenminste in zijn ogen.

We maken er het beste van. We slenteren over het schoolterrein dat qua sfeer niet onderdoet voor een bejaardencomplex. Wat een rust. Wat een ruimte. In de verte staan een paar kinderen bij elkaar. Ze roken en lachen. Gelukkig gewone kinderen. Ook al dragen sommigen een pak of mantelpak. We beginnen de open middag met een overweldigend gesprek met een eerstejaars student: ‘ik heet Patrick en ik deed hiervoor de Middelbare Hotelschool.’ Op een ontwapende manier vertelt hij: ‘mijn leercapaciteit is minder groot dan die van een HAVO- of VWO-scholier dus doe ik over wat langer over de opleiding.’ Ik sluit Patrick in mijn hart. Een schat van een joch en het interesseert mij niks, die leercapaciteit.

Een geweldige presentatie van één van de vrouwelijke managers laat ons sprakeloos achter. Drie buitenlandse stages. 70 % van de afgestudeerden een baan. Drie talen leren. Een hotel runnen, in het restaurant werken. Het duizelt ons.

Daarna leidt Lotte ons rond. Lotte is hees. Piep throat. ‘Ik heb gisteren een feestje gehad’, bekent het net achttienjarige meisje. Haar mantelpakje zit strak en het rokje hangt een beetje scheef over haar billen. ‘Ik ben het afgelopen half jaar wat kilootjes aangekomen’, lacht ze, ‘ dat gebeurt met iedereen hier. Gelukkig hoeven we dit pakje niet vaak aan, het zit me veel te strak.’ En als ze met pretoogjes vertelt: ‘ik was pas zeventien toen ik op de Hotelschool begon. Dat noemen ze hier een Maltje. Je mag niet drinken en daar zijn ze heel streng op’, sluit ik ook Lotte in mijn hart. We mogen haar kamer van 10 m2 bekijken. Ik stoot met mijn tas haar schamele keukengerei om. ‘Geeft niets hoor! Mijn was hangt daarboven, dus er is nog minder ruimte dan anders.’

Verbouwereerd rijden we terug naar huis. Het Limburgse land, Maastricht, Lotte en Patrick achterlatend. Wat een opleiding! Wat een stad! Wat een provincie!

‘Ik laat het nog even bezinken, mam’, zegt mijn zoon. ‘Natuurlijk jongen’, zeg ik. En feilloos rijdt hij naar huis. Ik grijp maar één keer naar het portier.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s