Droom

IMG_5528
Vanochtend word ik om 04.55 uur wakker. Ontwaken uit een droom waarvan je lichaam schokt, je hart als een razende tikt. Nachtzweet. Mijn vader loopt, eigenzinnig, met zijn oude en stramme lijf mee met een fanfarekorps. Hij houdt met beide handen een trompet vast. Ik sta aan de kant en kijk angstig toe. Pasje voor pasje loopt hij, véél te langzaam, achter aan de rij muzikanten. Hij struikelt bijna over zijn grote schoenen.

Even later tennist hij. Dit is nog angstiger. Ik kijk verwijtend naar mijn man. Hoe kan hij dat goed vinden? En het gebeurt. Natuurlijk. Hij valt. Hard. Ik kijk niet. Maar ik weet. Dit is het einde. Het begin van het einde. Ik ontwaak met het ontstelde gezicht van mijn man, vlak voor mij. Tranen in de ogen. Wijd opengesperde ogen.

Ik draai de sleutel van de flatdeur open en roep: ‘hallo!’ Mijn vader staat in de keuken. Zijn voorovergebogen gestalte ontroert. Een beige broek, een crème bloesje heeft hij aan. Gympen aan zijn voeten. De broek slobbert om zijn benen. Kleine stukjes mango liggen in een schaaltje. Een plastic bakje ligt ernaast. Zijn jongste kleindochter, die hij één maal in de twee weken ziet, ‘is dol op mango. Vooral op de mango die ik voor haar schoonmaak. Ik kies altijd de beste mango uit. Ik laat die liggen tot hij zacht is. Dan schil ik hem. Gék is ze erop!’

Mijn vader moppert dat deze mango zwart was aan de bovenkant. ‘Ik snap er niets van. Ik had hem net als altijd even laten liggen. En nu is hij zwart.’
‘Zo te zien heb je voldoende stukjes over’, zeg ik monter. Intussen reddert hij met een mesje, een appel, een droogdoek. Een belegd kadetje ligt klaar. ‘Jij wil koffie?’
‘Ja, lekker.’
Min vader weet niet wat hij nu het eerste moet doen. Het vergeten kopje staat te wachten om gevuld te worden met koffie. Het plastic bakje wacht op de mango. De appel moet geschild worden. Mijn vader schuifelt van links naar rechts.
‘Ik neem alvast je broodje mee.’
Ik pak het bordje en zie een Indisch pasteitje in het oventje liggen.
‘O, lekker, een pasteitje!’
‘Wil jij dat hebben?’ Blij dat hij mij een plezier kan doen pakt hij direct het pasteitje uit de oven en legt deze naast het kadetje. ‘Neem jij lekker deze maar!’
‘Maar die was voor jou, toch?’
‘Ik neem dit.’ En hij pakt een andere Indische lekkernij uit de ijskast. Een soort kaassouffle maar dan met ragout gevuld. Ik weet niet hoe het heet. Het souffleetje gaat in de oven.

Even later, ik ben in de kamer gaan zitten, schuifelt mijn vader naar binnen met mijn koffie. Hij vindt het heerlijk om mij te bedienen.
‘Dank je, lekker.’

Ik hoor mijn vader uit over vroeger. Een paar zaken wil ik weten voor mijn verhaal. Het boek waar ik aan schrijf. Ik druk op het knopje ‘Indie’, het knopje ‘vriendin van mijn moeder’, en mijn vader vertelt. Ik onthoud wat hij zegt. Ik wil niet met een opschrijfboekje naast hem zitten. We hebben gewoon een gesprek. Over vroeger.

‘Ik ga zo naar je broer. De kinderen worden morgen opgehaald. Ik ga een pannenkoekje met ze eten.’
‘Leuk! Eindelijk komt het ervan!’
De pannenkoek is nog ter ere van zijn 93e verjaardag. Drie weken geleden alweer.
‘Ja, eindelijk’, verzucht mijn vader. En gelukzalig prikt hij in het laatste stukje soufflé en eet dit op.

Het was maar een droom.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s