De reparatie 

Hij kan het niet laten. Op tafel staat een onttakelde videorecorder. Zo’n apparaat waar je vroeger een videoband in deed, als een dubbeldikke boterham in een groot uitgevallen broodrooster.

                          *

Wij hebben heel wat video’s gekeken: vooral herinner ik mij de geweldige kindervideo’s van de VPRO met Achterwerk in de kast (jongen met paling!), Lekker Dansen met Maxim, Buurman & Buurman. Ook keken we naar de avonturen van Sap de Aardwortel, Kloontje en Jean d’Orange. Onze dochter was op vierjarige leeftijd verliefd op de zachtaardige aardwortel Sap. En last, but certainly not least, draaiden we de videobanden van de Daltons, over een chaotisch gezin met vier opgroeiende jongens, grijs. Ik meen dat we alle banden nog hebben weggegeven (aan schoonzus, buurvrouw? met jonge kinderen) en (toen nog) een videorecorder.
                         *
Bij mijn vader op tafel staat een opengebroken videorecorder. Het is 2015.
                         *
‘Waarom ben je bezig met die videorecorder?’, vraag ik.
Mijn vader, die wel aanvoelt dat ik het bespottelijk vind, moeite doen voor zo’n oubollig apparaat, antwoordt: ‘ik wil alleen nog wat oude banden kijken, daarna gooi ik ze weg, net als de recorder.’
                           *
Jaja, mijn vader en weggooien. No way. Niks gooit hij weg. 
                           *
‘Wat voor een banden zijn dat dan?’
Maar daar krijg ik geen antwoord op.
‘Ik heb die recorder ooit laten repareren in Haarlem-Noord’, vertelt hij. 
                           *
Dat is meer dan twee jaar geleden. Dat was voordat hij zijn heup brak en drie dagen en nachten hulpeloos in zijn slaapkamer lag. Gelukkig vond mijn broer, die zich ongerust maakte over het niet-opnemen van de telefoon, hem op tijd. Uitgedroogd maar ongebroken. ‘Ik heb zo mooi gedroomd…’, was het eerste dat hij mij vertelde in het ziekenhuis. 
                           *
‘Die man was zo’n eigenaardig type’, gaat hij door, ‘ik had gevraagd of hij de recorder kon repareren. Hij zei: ‘ik zal wel zien.’ Rare man. Nooit gaf hij een duidelijk antwoord. Maar ja, ik bel na een tijd op. Ik vraag: ‘is mijn recorder gemaakt?’ ‘Ja, die is allang klaar.’ Snap je dat nou? Waarom belt hij mij niet? Enfin, ik er naar toe. Ik vraag :’en heb je hem kunnen maken?’ En weer krijg ik geen duidelijk antwoord. Het kostte € 15,-.’ En ik vraag verbaasd: ‘dat betaalde je gewoon?’
‘Ja, hij had hem natuurlijk wel opengemaakt en alles’, mompelt mijn vader.
                           *
Ik ken hem zo goed: nooit zal mijn vader durven te zeggen dat hij niet betaalt, zelfs niet als iemand zo’n onduidelijke dienst levert. Ook laat hij zich graag bedotten. Voorbeelden genoeg: van een nooit gebruikte schapenwollen winterdeken, hem aangesmeerd op een vreselijk bejaardenreisje-met-bus tot en met een onlangs aangeschafte BMI-meter die na een zeer omslachtige invoermethode een verkeerde BMI aangeeft.
                           *
‘Ik kon niet mijn leeftijd invullen’, verontschuldigt mijn vader nog dat onding. Ik vind binnen 35 seconden op mijn iPhone een betrouwbare BMI-berekenaar van De Hartstichting. Deze wijst aan dat mijn vader ‘licht overgewicht heeft, dat hij meer moet bewegen (sic!) en minder moet eten (net steekt hij verlekkerd het laatste dik besmeerde stukje van het kadetje pindakaas in zijn mond.)
                           *
Beteuterd zegt hij: ‘o, dan moet ik nog wat afvallen.’ Ik kijk naar hem, denk aan de broosheid van 93-jarigen, en troost hem met het laten zien van een kleuren-lijn: ‘kijk, je zit heel dicht bij een gezond BMI.’
                           *
Mijn vader, de eeuwige klusser, gaat zeker verder met de videorecorder. Om de laatste banden te bekijken. Wat zal erop staan? 
                           *
Als ik wegga vraag ik hem: ‘bevalt de andere hulp een beetje?’ Mijn vader begint te stralen en steekt de loftrompet over de nieuwe thuishulp, die wel de ijskast schoonmaakt en het aanrecht. Ik slik mijn woorden in: ‘mooi, dan heb je tijd om zo’n heerlijk klusje te doen als het repareren van die recorder!’ 
                           *
Ik denk aan alle dozen in de berging met gereedschap: zagen, beitels in alle maten, schroevendraaiers, een geavanceerde boormachine en een workmate, die hij tot zijn verdriet in zijn kleine flat niet kwijt kan. Laat hem, de drieënnegentig-jarige hobby-klusser met licht overgewicht. Laat hem.
                          ***



Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s