Happy days

     

    Erbarme dich,
    Mein Gott,
    Um meiner Zähren willen
    Schaue hier,
    Herz und Auge weint vor dir
    Bitterlich.

                            *

    Het is Goede Vrijdag. Op Twitter lees ik: ‘@KoningWeb: Volgens mij vond Jezus het een uitgesproken kutvrijdag.’ Ik glimlach.

                             *

    Het is stil in huis. Slaperig riep ik vanochtend naar mijn man: ‘regelt Max vandaag zijn herkansing?’ Ik hoorde daarop twee bromstemmen in de badkamer. Daarna moet ik weer in slaap gevallen zijn. 
                             *
    Heel flauwtjes schijnt de zon achter het wolkendek. Als ik naar de lucht kijk knijp ik mijn ogen dicht. Hij schijnt. Of zij schijnt. Ik lees de prachtige column van Wim Boevink in Trouw. Over landschappen vanuit de trein, Hollandse landschappen in het Gemeentemuseum Den-Haag, bewustwording en de terugreis. Nu kijkt Wim wel uit het raam. En hij ziet de wolken van Weissenbruch. 
                             *
    Ik ben op pagina vier van Trouw. Achter de Trouw liggen de resten van mijn ontbijt: eierschil, een leeg eierdopje, zout, een leeg en halfvol glas thee. Kruimels. Ook een landschap, stilleven van een mooie ochtend. 
                             *
    Op de achtergrond hoor ik Bach: fluit, zang, strijkers, en de wonderschone teksten over leven en lijden.
                              *
    En ik denk aan gisteren. Hoe ik met een paar collega’s nadacht over de toekomst van onze organisatie. Ik zie jonge gezichten, verwachtingsvol. Oudere, wat meer getekend en berustend. We kennen elkaars namen en op welke afdeling we werken. We komen elkaar tegen, in de gang, beneden bij de receptie, soms zijn we in overleg met elkaar. Maar wie zijn wij? Ik vraag, een beetje beschroomd, naar hun droom. Ook een soort van toekomst, maar dan die van jezelf. 
                             *
    Voor het vertellen van je droom is vertrouwen nodig. Ik kijk rond en zie de gezichten. Ik begin. En ik vertel over mijn schrijven en de stille droom die daarbij hoort. Daarna horen wij in tien minuten de dromen van ons aan. 
                             *
    Zij die ziek zijn willen beter worden, vijftig jaar worden. Zij die alleenstaande ouder zijn willen trouwen, gelukkig zijn en blijven. De bezige wil iets minder bezig zijn en eigenlijk, diep in haar hart, net zo zingen als de sopraan die ik nu hoor. De jonge, sprankelenden gaan op reis, kopen een snelle auto. Ik kijk weer het rondje langs. De toon is gezet en we spreken over ‘koers’, het ‘wat’ en ‘hoe’. We hebben het over ‘communicatie’, ‘praatplaat’, ‘infographics’ en ‘interactie’. 
                             *
    Na afloop vraag ik of de bijeenkomst voldoet aan hun verwachtingen. ‘Ja, maar Annelie, voldoen wij ook aan die van jou?’
                             *
    Ja. En als ik aan jullie denk bewonder ik jullie. Jullie openheid, onbevangenheid, slimheid, loyaliteit, betrokkenheid. Jullie bereidheid je kennis en ervaring, ideeën en wensen met elkaar te delen. Voor deze organisatie. Voor de toekomst van deze organisatie. En dat alles op respectvolle en positieve wijze. Dank daarvoor. 
                             *
    Ik sluit af. Allen blijven zitten en praten met elkaar. Ik zie een foto van een aanbiddelijk meisje dat een handje legt op haar zieke moeder.
                              *
    Erbarme dich.

                                ***

    Advertisements

    Leave a Reply

    Please log in using one of these methods to post your comment:

    WordPress.com Logo

    You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

    Twitter picture

    You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

    Facebook photo

    You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

    Google+ photo

    You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

    Connecting to %s