Norwegian wood

Ik rijd met mijn 17-jarige zoon naar Zandvoort. Een avond met zon in april, daar gaan we van profiteren. In de auto streamt mijn kind muziek van zijn telefoon. Uit de autospeakers klinkt zijn muziek. Op het display kijk ik met een schuin oogje wat het is dat nogal indringend tot mij doordringt. 

                         *
Big Sean, Kanye West, de BET Hip hop awards. De ‘fucks’, ‘puts my feet in your asses’, ‘nigga’s’ en ‘hosses’ schallen door de auto. Goede speakers wel. Mijn zoon zingt alles zachtjes mee. Aan mij wordt gevraagd: ‘weet jij wat dat is, mam, hosses?’ Nee, dat weet ik niet. Het blijkt ‘slang’ te zijn voor ‘whore’. Oké.
                         *
Ooit speelde hij als klein mannetje gitaar. Op You Tube kan je het filmpje vinden van de kleine jongen, serieus ‘Norwegian wood’ spelend met zijn mini-vingers op de grote gitaar. Maar nu is hij 17 en groot-consument van iets andere muziek dan het lieflijke ‘Norwegian wood’.
                         *
Als zevenjarige sjokte ik zelf iedere week naar het huis van juffrouw Bets N. Juffrouw N. woonde met haar zus in een oud, beetje verwaarloosd huis in Haarlem. De wekelijkse tocht naar juffrouw N. duurde hooguit drie minuten. Ik deed er een uur over in mijn droomgedachten.
                         *
In mijn rode beugeltasje zat het huiswerkboekje met dikke kaft. Op de kleine bladzijdes stonden in het oudevrouwenhandschrift van juffrouw N. de toonladders, de oefeningen en het huiswerk. Tien maten Scarlatti, vijf maten Beethoven. Een verplichte toonladder. En nog een. En het schema met de verplichte piano-oefentijden, door mij hardnekkig, in stil verzet, genegeerd
                         *
Ruim tien jaar lang liep ik langzaam, heel langzaam, van het park, waarin ik woonde, naar de straat van juffrouw N. Met mijn tas en huiswerkboekje. Iedere week kreeg ik ongenadig op mijn kop ‘ik begrijp niet dat jij naar het gymnasium gaat. Als je dit niet eens kan onthouden…’ De metronoom sloeg de maat, de maat, de maat. Zowel de juffrouw als de metronoom sloegen week in week uit de muziek uit mijn lijf, uit mijn gedachten, uit mijn geest.
                         *
Nooit raakte ik na die tien jaar een piano meer aan.
                         *
Langzaam, heel langzaam komt de liefde voor muziek tevoorschijn. Ik was dan wel te dom om zelf te spelen, maar luisteren kan ik weer. De Mattheus Passion, Tsjaikovski, Beethoven, Mozart, langzaam en voorzichtig geniet ik van de prachtige klanken, de betoverende harmonieën.
                         *
Bijna bij Zandvoort aangekomen, hoor ik opeens iets bekends: ‘Airport’ schalt door de speakers.
‘Ken je dat wel, mam?’
‘Ja, natuurlijk!’ En ik neurie blij mee met dit nummer, ‘airport, airport…’
‘Deze ken ik door papa’, vertelt hij.
Ja natuurlijk, de liefde voor muziek is overgedragen van vader op zoon.
                         *
En tijdens het inparkeren op de boulevard, de avondzon schijnt in een brede streep op het water, zing ik zachtjes voor me uit: ‘fuck it, juffrouw N., I put my feet in your ass’… Of zoiets.
                        ***
Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s