Vaderdag

 Het treetje geraniums in mijn linkerhand scheurt terwijl ik balanceer met vier plastic zakjes in mijn rechterhand, de autosleutels in mijn mond. De zakjes zet ik voorzichtig op straat: het zijn potten met plantjes. In de vierde zak zit een zak potaarde. Zo’n sleutel smaakt bitter. En ik wist niet dat zo’n hardplastic treetje met plantjes kan scheuren.
                       *

Het gescheurde treetje zet ik achter de auto op straat en ik besluit dan maar twee keer heen en weer te lopen. Twee deuren verder in de flat en ik zet de zakjes wederom voorzichtig neer op de plavuizen onderin het trappenhuis. Ik loop terug en haal het treetje geraniums. De twee trappen op met het treetje en de vier zakjes lukt wonderwel. Voor de derde keer zet ik de zakjes voorzichtig neer en ik open de voordeur van mijn vader’s flat.

                         *

‘Hallo’, roep ik en ik pak alles weer voorzichtig op. Het ruikt in de flat naar aangebrand eten.

‘Wat ruikt het hier naar aangebrand eten, ben je het pannetje melk vergeten?’, vraag ik. Ik sta in de hal met al mijn spullen. Waar is mijn vader? Ik kijk achter de kapstok en ja, daar staat hij, vooroverbogen over een openstaande verhuisdoos.

                        *

Hij kijkt op: hij ziet bruin van het balkonzonnetje, zijn haar lijkt witter te worden. Langzaam en licht gebogen loopt hij op mij af.

‘Had je zelf al bloemetjes gehaald?’, vraag ik terwijl ik denk aan mijn potten thuis die ik zelf dan maar vul met de vaderdagplantjes.

‘Nee hoor!’, antwoordt mijn vader blij verrast. ‘Leuk zeg!’

‘Het zijn heel goede en mooie geraniums’, zeg ik, ‘ik heb deze zelf ook. Ze zijn zo mooi dieprood en ze zijn echt stevig!’ 

                         *

Vroeger gaf ik geen snars om bloemetjes. Maar met het klimmen der jaren vul ik met steeds meer plezier onze potten en hang ik fuchsia’s op aan de pergola. Ondanks het stemmetje in mijn hoofd dat mij beticht van verregaande burgerlijkheid. Geraniums in een pot. Dieper kan je niet zinken.

                         *

Maar het stemmetje weet niet dat de dieprode bloemen in potten mij doen denken aan Rob: ooit zo trots met zijn volle potten op het terras van zijn tuin. Ik herinner mij de mooie foto tussen de bloemen, van bovenaf genomen. Was het zijn trouwfoto? Een uitnodiging? Ik weet het niet meer. Maar als ik dieprode geraniums zie denk ik aan hem. 

                         *

Mijn vader gaf vroeger ook geen snars om bloemen. Het was mijn moeder die altijd in de weer was met plantjes, de Intratuin en de ‘potjesmarkt’. Mijn vader liep bloedsjagrijnig achter mijn verzamelende moeder aan om de potjes en plantjes te dragen. Mijn moeder redderde thuis met gieters en potaarde, zij dompelde de plantjes wekelijks in emmers water. Daarna liet ze ze uitlekken op een pannen-onderzettertje in de gootsteen.

                          *

Nu behandelt mijn vader zijn bescheiden bloemen- en plantenverzameling met de aandacht en zorg die ik vroeger nooit bij hem zag. In zijn plantenbakken staan zielig wat uitgebloeide lente-plantjes. Daarom kocht ik de rode geraniums. Ook kocht ik drie kleurrijke plantjes met bijpassende pot. Hij houdt van kleur. 

                         *

‘Ik zet ze zo wel in de bak.’ Maar dat hoeft natuurlijk niet. ‘Dat doe ik zelf.’, beslist hij. Ook goed. 

                         *

Hij neemt plaats op zijn stoel bij het raam en voor het eerst sinds al die jaren vergeet hij de koffie voor mij.

‘Ik pak even wat water’, zeg ik, ‘blijf lekker zitten.’

‘O, zet dan gelijk het koffie-apparaat even aan.’ En dat is ook voor het eerst. Altijd hijst hij zich uit zijn stoel, hoe ik ook tegenstribbel, voor het koffiezetten voor mij. Er is iets veranderd.

                         *

‘Hoe komt het dat het hier zo ruikt naar iets aangebrands?’, vraag ik met mijn koffie in de hand, teruglopend naar de huiskamer.

‘Ik was laatst het pannetje macaroni vergeten’, zegt mijn vader, ‘alles was zwart, de pan, de kookplaat, alles! Ruik je het nog dan?’

‘Was je even weggelopen?’, vraag ik.

Betrapt kijkt hij mij aan: ‘ja, ik ging even wat anders doen. Ik ben toen dat pannetje helemaal vergeten.’

‘Ik loop zelf nooit weg pa’, vertel ik,’misschien moet je er bijblijven al duurt het lang voordat iets kookt. Kennelijk vergeet je het.’

‘Ja, ik vergeet het gewoon’, zegt mijn vader. 

‘Ruik je het ook niet?’, vraag ik en terwijl ik het vraag realiseer ik mij dat ik het antwoord al ken. Hij vertelde het mij onlangs.

‘Nee, zo gek, ik ruik de laatste tijd niets meer.’ Ik onthoud mij van verder commentaar. Maar verontrustend is het. En gevaarlijk.

                         *

Thuisgekomen vertelt mijn dochter na mijn verhaal dat dit al de derde keer is dat hij een pan vergeet. 

‘Er komt een tijd dat hij magnetronmaaltijden moet gaan opwarmen’, bedenk ik mij hardop. ‘Zo’n magnetron stopt tenminste.’

‘Dat belletje van de magnetron hoort hij ook niet’, zegt mijn kind.

‘Nu ja, dan wordt zijn eten koud, maar de flat staat niet in brand.’

                         *

Ik vind het moeilijk. Ik wil niet betuttelen. Verbieden, je eigen vader, dat gaat niet. Beter gezegd, ik kan het niet. Maar hoe moet het dan wel? Ik heb geen idee. Ik ga er maar eens over nadenken. Over koken door een 93-jarige. Over autorijden van een 93-jarige. Over dozen sjouwen door een 93-jarige. 

                         *

‘Ik sleepte zelf deze doos uit de berging’ vertelt hij trots. ‘Dit vond ik allemaal.’ Zijn kantoortje staat vol met potjes met spijkertjes zonder deksel. Handige krammetjes voor het vastzetten van kabels. Vijf soorten plakband. In de doos zie ik een oude tl-lamp. Een zaagblad (‘deze mag zeker niet weg’) en onbestemde stukjes hout.  

‘Die deksels van de potjes moeten ook in deze doos zitten…’ Bij het bukken om de deksels te zoeken valt hij bijna voorover met zijn neus op de houtjes en de kapotte tl-lamp.

                         *

Ik heb het goede cadeau gegeven. De hobby met de plantjes is nog het minst gevaarlijk. Laat hij zich daar alsjeblieft op richten.

                         *

Vaderdag. Bezorgde kinderen-dag.

                       ***
 

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s