Schietgebedje

 ‘Ik zou graag wat harder rijden maar dat kan niet. Er rijdt een goederentrein voor ons.’ Een grinnik gaat door de volle treincoupé. Zo’n mededeling van een machinist hoorden we nooit eerder.
                         *

De trein van 17.57 uur uit Amsterdam naar Haarlem vertrekt op tijd. Hij zit vol met mensen die de vorige trein –  die nooit kwam – wilden nemen. Er is weer wat mis op het spoor. Gedoe bij Dordrecht en Den Haag Hollands Spoor. Een bovenleiding? Ik kan het bericht hierover niet goed verstaan.

                           *

Naast mij zit een vrouw van onbestemde leeftijd iets knapperigs op te lepelen uit een kartonnen beker. Sluik, blond haar, piekjes in de nek. Een pantersjaaltje om en een panterportemonneetje op het linkerdijbeen. Ze knarst er lekker op los. Zij is, na het lepelen, druk bezig op haar telefoon, net als ik. Ik met mailen, appen, voicemail afluisteren en dit stukje tikken. Wat zij doet weet ik niet. 

                          *

Ik was op de heenweg weer eens te optimistisch en schatte de reistijd van Lisse naar Amsterdam te krap in. Op mijn nieuwe elektrische fiets racete ik van Lisse naar Heemstede, mij onderweg bedenkend dat, wilde ik op tijd arriveren, ik beter in Hillegom op de trein kon stappen. 

                         *

Mijn boodschapjes (waaronder overheerlijke lasagne en een bakje mango) achterlatend in de fietstas en de gloednieuwe fiets al schietgebeddend aan een paal vastklinkend, ren ik naar perron 1 van het hippe Hillegomse station.

                         *

Ik kan tien minuten op adem komen. Samen met een skate-boarder-met-skate-board wacht ik op de trein naar Heemstede. Tevreden kijk ik door het raampje naar de snelheid van de trein. Kale bollenvelden zoeven voorbij. Het was een heel goede beslissing. Zo snel kan ik niet fietsen naar Heemstede, ook niet op mijn elektrische fiets.

                         *

In Heemstede wip ik de trein uit maar ik wip net zo hard weer terug dezelfde trein in. Er is weer eens wat mis met het spoor en net op tijd heb ik het in de gaten. Twee oudere dames, die ook op het laatste moment meewillen, kijken mij beteuterd door de glazen van de treindeur aan. Ze zijn te laat.

                         *

‘Tja, snel beslissen is een kunst!’ zegt een arrogante medereiziger, man van rond de veertig in sportief outfitje met petje. 

‘In Haarlem gaat er sowieso wel een trein naar Amsterdam’, beweert de veertiger, duidelijk tevreden met zijn snelle besluit ook weer in te stappen in deze trein. Ik denk aan de twee beteuterde dames. Sneu.

                         *

In Haarlem komt de trein naar Amsterdam aan op perron 3 zie ik op de handige, maar niet meer helemaal betrouwbare, reis-app van de NS. De sportieve veertiger zie ik staan op 4. Opeens ziet hij dat 3 toch slimmer is, hij zet een sprintje in. En daar zitten we weer. In de trein naar Amsterdam Centraal.

                        *

De terugreis is ook een spannend gebeuren met langzaam rijden vanwege een goederentrein voor ons, een trein die eerder dan aangegeven en verwacht uit Haarlem vertrekt en al met al nader ik vroeger dan ik dacht mijn fiets met de lasagne in de fietstas. En de mango. Ik hoop dat alles er nog staat. 

                         *

Toch maar weer een schietgebedje…

                         *

Reikhalzend kijk ik uit naar mijn nieuwe fiets aan de paal. En ja! Hij staat er! Als een kind zo blij fiets ik naar huis.

                       *

En de lasagne? Heerlijk was tie.

                     ***

 

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s