Boeken

image

Onvervreemdbaar

Dit wordt ons niet ontnomen: lezen
en ademloos het blad omslaan,

ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.

Zij waren het van kind af aan.

Hen wenkt een wereld waar de groten, de tijdelozen, voortbestaan.
Tot wie wij kleinen mogen gaan;
de enigen die ons nooit verstoten.

Ida Gerhardt (1905-1997)

De hitte is verzengend. Zuidelijke vliegen zoemen rond, zij draaien zenuwachtige rondjes om de tafel. Een vogel fluit in de hoogste boom, een ander antwoordt, een kakofonie van vogelgeluiden. Tot opeens verstomming optreedt. Stilte.

Ook in de schaduw is het warm, wij ademen warme lucht in en uit. De parasol kraakt van een windje dat de lucht verplaatst en de huid valse hoopt geeft op verkoeling.

Felgroene wijnranken versieren de glooiende heuvels. Achter het huis staan ze tot aan de bergen, ver weg. Fier staan ze te staan: de druiven rijpen onder de bladeren. Over een maand of wat worden de sappige vruchtjes geoogst.

De wijnboer aan de overkant zette een kastje neer, vlak aan de weg. Verbaasd loop ik er langs en weer terug: ‘wat is gratis mee te nemen?’ en ik vlas op een proefflesje wijn van vorig jaar. Maar het zijn boeken. Ook hier is de trend van privé-bibliotheekjes aan de weg terecht gekomen. Boekenkastjes waaruit je een boek pakt en er ook eens een in terugdoet.

Tijdens het lopen denk ik er aan hoe slecht ik afscheid kan nemen van mijn boeken. Beneden in de huiskamer staan ze mooi geordend op alfabet in de ensuite-kasten, speciaal getimmerd voor de boeken.

Boven, in de kast die een hele slaapkamerwand in beslag neemt, staan ze lukraak door elkaar. Vijfenveertig jaar lezen. Links bovenin een boek van Mary Renault over Alexander de Grote, ‘The Persian boy’. Mij 38 jaar geleden aanbevolen door de leraar Grieks, meneer van Katwijk. In het midden van de kast Het boek van Ot en Sien: gruwelijk jaloers was ik op mijn vriendin Ellen. Zij kreeg dat prachtige boek op haar achtste verjaardag. Bordeauxrode kaft met gouden opdruk. Ik kreeg het van haar op mijn vijftigste verjaardag. Ze had het onthouden.

‘Het drama van het begaafde kind’ las ik ooit op aanraden van mijn leraar Pedagogiek. Over de verregaande aanpassing van kinderen aan de onuitgesproken wensen van hun ouders.

En verder staat er van alles in: gedichten van Ischa Meijer, Hanny Michaelis, de verzamelbundel van Komrij: een dikke pocket ‘De Nederlandse poëzie van de 19e en 20e eeuw in 1000 en enige gedichten.’ Zo vaak opengeslagen dat de bundel openvalt bij de meest gelezen pagina’s.

De literaire thrillers van Henning Mankell. Nooit las ik thrillers tot ik twaalf jaar geleden ‘Midzomermoord’ las op een verlaten berg op Gran Canaria. Scandinavische spanning op een Spaanse berg. Nu behoren thrillers tot mijn vaste leespakket.

‘Het puttertje’ van Donna Tartt, nooit uitgelezen staat nieuwig in de kast. Ooit nog maar eens proberen. Wel las ik in een adem ‘De verborgen geschiedenis’ van Tartt uit. Dat was tijdens onze huwelijksreis, 22 jaar geleden. ‘Heb jij het al uit?’ was de telkens terugkerende vraag van de hunkerende naar dat boek.

En zo staat het leven daar in die kast. Mijn leven. Mijn boekenleven.

Bij terugkeer doe ik mijn doorweekte hardloopspullen uit. Ik voel het water van het zwembad, het is lauw. Ik trek mijn baantjes. Nasoezend op mijn rug in het water denk ik aan de dag die voor me ligt. Het boek ligt al klaar. ‘De blauwe draad’ van Anne Tyler. Een mooi boek. Een familieboek. Ik ben op bladzijde 111.

Nee, ik zou niet weten welk boek ik in dat Franse kastje zou zetten.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s