Nai e Oxi

  
De zon in het Zuiden verschijnt achter de wattige wolken in het blauw. Een zachte wind doet de hoge bomen ruisen, de haan van de overbuurman kukelt er op los. Vandaag horen wij of het ja of nee wordt voor de Grieken. Ambtenaren zijn druk aan het rekenen, Dijsselbloem bereidt zich voor op de belangrijkste vergadering van zijn voorzitterschap. Op de hielen gezeten door zijn rivaal, de Spanjaard De Guindos, die ook zo graag voorzitter wil zijn van de Eurogroep. Het is een warme zomer. 

                         *

Duitsland steunt de kandidatuur van de Spanjaard. ‘Dat is niets persoonlijks’, zoals gisteravond een Spaanse politicoloog uitlegde op het Nederlandse journaal dat wij in ons Franse huisje gewoon kunnen kijken. ‘Spanje heeft nog geen belangrijke Europese post binnen Europa en vindt, met Duitsland, dat het daar tijd voor wordt.’ Daarbij komt dat de Spanjaard als minister van Economische Zaken flink bezuinigd heeft in Spanje dat ook op het randje van de Europese afgrond bungelde. Een beloning waard, solidariteit uitbetaald in erebaantjes.

                         *

Tijdens het debat in het Europese parlement waarbij Guy Verhofstadt Tspiras als een kleine jongen de les leest, zie ik een glimlach op het gezicht van laatstgenoemde. Hij heeft een koortslip, Alexis Tspiras. Links, een beetje naar het midden toe, zit op zijn volle onderlip een rooiig blaasje dat ongetwijfeld hindert bij het eten, drinken en glimlachen. Hij zal lange dagen hebben gemaakt, deze rebelse premier. Sjors van de rebellenclub. 

                          *

De nog grotere rebel, Varoufakis, was te brutaal. Deze reed op zijn motor met zijn blonde Griekse schone uit het zicht van de camera’s. Ons achterlatend met het gevoel: ‘was dit alles nu gepland?’ Is het geniale strategie? Een ‘bad’ en een ‘good guy’, een razendsnel georganiseerd referendum, opnieuw voorstellen indienen – bijna dezelfde als die van de gehate trojka – maar nu met de trots van 61 % van de Grieken achter zich? 

                          *

Hij lijkt me slim, die Tspiras. Een linkse strateeg.

                         *

Uit de struiken kruipt voorzichtig, maar kwiek en zilverachtig, een hagedisje tevoorschijn. Even staat hij doodstil op de warme, zandkleurige stenen van het terras. Hij heeft een lange, spits toelopende staart. Bij de minste beweging aan de tafel schiet hij terug, de veilige struiken in. 

                          *

In de lavendeltakken die vlak boven de tegels hangen zoemen dikke bijen. Totaal gefixeerd op de paarse bloemen kruipen ze erop en zuigen ze zich vol.

                         *

Hier in het Zuiden, daar waar vele Noorderlingen dezer dagen naar afreizen in warme, volgeladen auto’s, jagend op de autoroute naar de warmte, is het leven verstild. Winkels in dit Zuid-Franse dorp zijn urenlang dicht, op de kapper, een bloemist en de bakker na. Er ontstaat pas reuring op de wekelijkse marktdag. Dan zijn opeens alle winkeltjes open. Men ontmoet elkaar, koopt een tomaat hier, een olijf daar. Men loopt rustig naar la voiture – niemand hier die fietst – en rijdt naar huis. Daar zit men veelal binnen, te warm om buiten te zijn. De turquoise luiken zijn gesloten.

                         *

Frankrijk en Italië steunen de Grieken. Duitsland en Nederland zijn streng. Estland, Letland en Litouwen balen ronduit van het rumoer rond en getreuzel van Griekenland. Zij bezuinigden dan wel hervormden zo streng dat hun bevolking 40% armer is dan de sneue Grieken. 

                          *

Europa balanceert op het touwtje tussen ijver en rust. Koude en warmte. Tempo maken en doorwerken versus de winkel dichtdoen om uitgebreid te lunchen. Een broodje kaas wegslikken achter de computer of twee, drie verrukkelijke gangen nuttigen in een van de vele restaurants of lekker thuis.

                           *

Wat is wijsheid? Het gevoel zegt dat wij elkaar moeten vasthouden. In het verenigde Europa verdienen wij – in ieder geval Duitsland en Nederland – domweg meer geld. Politieke eenheid zou op termijn de economische positie van Europa nog sterker maken dan deze nu al is. 

                         *

Aan de andere kant zien wij met lede ogen tientallen miljarden euro’s naar het Zuiden wegvloeien. Euro’s die wij ‘uitlenen’ maar waarvan wij diep in ons hart weten, vermoeden, dat wij deze niet terug zullen zien. Niet allemaal althans. 

                          *

‘Wat is een miljard eigenlijk?’, vragen wij ons af, hier in ons gerieflijke, Franse huurhuis. 

‘Duizend miljoen, negen nullen’, weet onze dochter.

‘Honderd miljoen’, denkt mijn man. Maar het is duizend miljoen. Negen nullen.

Nederland leende Griekenland twintig miljard waarvan – zo weet ook onze dochter – wij achttien miljard terug moeten krijgen. Achttien duizend miljoen euro. Achttien duizend winnaars van een miljoen euro in de Staatsloterij. Volgens ons kind moeten we stoppen met lenen. Volgens mijn man ook.

                          *

En ik? Ik twijfel. Ik ben voor het bundelen van de krachten. Voor politieke eenwording in Europa. Voor een duurzame toekomst. Soms een broodje kaas tussen de middag, maar nu twee verrukkelijke gangen in restaurant Cote-Bastide of Au fil de l’eau aan de oever van La Dordogne. Met een glaasje vin du Ste Foye-Bordeaux.

                         *

Bon appetit!

                          *

Nai!

                       ***

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s