Friet

  
Soms komt van schrijven niks. Niet dat er niets is om over te schrijven. Maar het komt er niet van. Werk, de hulp (waarbij je niet kan schrijven, dat voelt niet goed, alleen werken lukt), lawaai buiten (hier wordt ALTIJD iets gezaagd, geschuurd, gemaaid), een afspraak hier, een verplichting daar, altijd is er wat.

                        *

Zoals nu: ik zit te schrijven op de rand van het bed. Beneden zuigt onze lieve hulp Adua. Adua komt uit Ghana. Twee weken geleden viel Adua van onze trap tegen de glas-in-lood-deur aan. Een ruitje was kapot, evenals de elleboog van Adua. Onze zoon die thuis was en verschrikt haar tegemoet snelde zag de ravage en de bloedende snee in het zwarte vel. Hij pakte een stuk papier van de Edet-rol en hij knoopte een vaatdoek omheen. ‘Go to the doctor!’, zei hij. Onze dokter houdt praktijk achter onze woning. Maar Adua ging naar huis. Lopen naar de bushalte in Bennebroek, overstappen in Haarlem, met bus 156 naar Amsterdam Zuid-Oost. 

                         *

Vandaag zie ik Adua voor het eerst na het ongeluk en ik vraag haar hoe het met haar arm gaat. Op de vlezige, prachtig-zwarte elleboog wijst zij twee bobbelige nog-zwartere littekens aan. ‘You went to the doctor?’ vraag ik. ‘Yes, yes’, antwoordt Adua. ‘You got some stiches?’ is mijn volgende vraag. ‘Yes..’, klinkt het aarzelend nu. Dus dat begrijpt ze niet. Ze wijst naar het kapotte ruitje: ‘I’m so sorry, it is expensive..’ Maar ik glimlach grootmoedig en zeg dat dat niets uitmaakt en dat haar arm meer waard is dan een ruitje. Ze lacht. En ze hijst zich de trap op met haar zware lijf om een begin te maken met het schoonmaken van de badkamer.

                        *

Buiten neemt een buurman de schuurmachine ter hand. Alsof een overijverige tandarts een wanhopige poging doet een gebit vol wolf en tandsteen te polijsten tot een blinkende lach, zo klinkt het voortdurend hier in deze woonbuurt.

                          *

Voor mij liggen vier nieuwe boeken klaar om gelezen te worden en hee, niet de dunste! Twee oude boeken op het tafeltje naast mijn bed staren mij verwijtend aan: ‘Je was toch in ons bezig?’ Ik zie een bericht voorbijkomen: ‘Vanavond eet ik thuis, weet je nog? Wat eten we eigenlijk?’ Dus eten we zelfgemaakte patat van biologische frietaardappelen die gehaald moeten worden bij Marqt in Haarlem.

                          *

We fietsen naar Marqt in Haarlem en we eten een broodje in een van de oudste en mooiste straatjes van mijn geboortestad, de Warmoesstraat. Als ik naar boven kijk zie ik de toren van de Bavo, trots en goud-glinsterend tussen de daken afsteken tegen een Hollandse wolkenlucht. 

                         *

Bij de oudste Haarlemse boekhandel zoek ik vier uitgevers die de mooiste boeken uitgeven: dat zijn Thomas Rap, van Oorschot, Podium en Atlas contact. Die moet ik onthouden. Hen benader ik voor de uitgave van mijn boek. Dat deels af is en deels nog geschreven wordt.

                            *

Met twee zakjes frietaardappelen in de hand lopen we terug naar onze fietsen. We fietsen van het stadslawaai, via een spectaculair ontwortelde boom aan de Leidsevaart (misschien zit er een ijsvogeltje in?), langs sappig-groene weilanden naar huis.

                           *

Vanavond gaan we verder met de gruwelijk-goede serie ‘Prisoners of war’. Over drie Israëlische soldaten, die getraumatiseerd/gehersenspoeld /wonderbaarlijk veerkrachtig terugkeren na een 17-jarige gevangenschap in Libanon en Syrië.

                           *

Nog een berichtje komt voorbij: ‘Ik ben nu in Zandvoort en ik ga vanavond uit maar ik eet wel thuis. Wat eten we?’ Dus maken we nog meer friet van biologische frietaardappelen van Marqt in Haarlem. 

                             *

Het wordt goed weer, misschien wel zomerweer: dit weekend kan mooi de vriezer ontdaan worden van opgespaarde worsten, hamburgers, lamskarbonaadjes en kippendijtjes en organiseren we een barbecue. Ik stuur nu zelf een bericht aan de groep Drie Belangrijkste Mensen: ‘Zondag barbecuen we met Anna en Len, jullie zijn dan ook van harte welkom!’ Ik kreeg nog geen antwoord. 

                            *

Even verderop is een zaagmachine in werking gesteld. Ik ga maar de aardappels schillen.

                       ***

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s