Opdat wij niet vergeten

  
Vrijdag stierf iemand die ik niet ken. Wel weet ik dat ze net zo oud is geworden als ik nu ben. 52 jaar. 

Ik denk, nee, weet zeker dat ze graag nog wat jaren doorgeleefd zou hebben. 

Vier jaar geleden stierf Rob. Hij was bijna 52 jaar. En ook hij zou zo graag nog jaren hebben doorgeleefd. Op deze stralende zaterdag in augustus is hij jarig. In mijn gedachten zie ik Rob voor me, met de pollepel in zijn hand, staande op de grens tussen keuken en kamer: ‘dit is een heerlijk gerecht!’ roepend. Genieter van zijn gezin, zijn familie, zijn schrijven, zijn tekenen en schilderen.

                         *

Ooit ging ik met mijn zoon naar het strand. Wij bezochten de strandtent waar ze volgens mijn kind de lekkerste kroketten op brood serveerden. Zout. Daar aangekomen zagen we Rob, ook bij Zout, aan een tafeltje met zijn zoon. Zijn ogen in het zo magere gezicht straalden. Zijn gezicht stond op gezelligheid.

‘Kom zitten, kom zitten’, noodde hij en ze schoven op. Vader en zoon.

                          *

De neven hadden genoeg aan elkaar. Ik keek naar Rob, zijn ogen ver weg.

‘Hoe gaat het?’, was mijn obligate vraag.

‘Niet goed. Ik voel me steeds minder vaak goed. Maar ik zit hier zo heerlijk en ik probeer nog een keer de oesters.’

Hij en ik keken om ons heen. Ja, heerlijk zat je daar, bij Zout. De zon brandde niet te fel, er stond een zacht windje, de vlag met in zwierige letters ‘Zout’ wapperde rustig heen en weer. De zee, glinsterend als blauwgrijs glas, kwam ons tegemoet en trok zich terug. Als altijd. 

                          *

Rob de lekkerbek nam oesters. Bier of wijn hoefde hij niet: ‘Dat smaakt me niet meer’, zei hij droevig. En ik dacht aan zijn eigen bierbrouwen met als hoogtepunt de zelfontworpen etiketten op de fles. Want vormgeven kon hij. 

Ik weet niet meer wat ik at. Misschien waren het wel de kroketten op brood. Zeker niet de oesters. De snotterige zoutsubstantie deed en doet mij niets.

‘Hier, je moet toch eens proeven!’ Hij kon het niet laten. Iedereen moest genieten van zijn genot. De gulle gever. Maar ik zei: ‘Nee joh, eet ze lekker zelf op!’ 

                          *

We keken beiden naar onze jongens: de neven, even oud, een blonde en donkere puber. Dertien jaar oud en gezworen kameraden. En ik dacht aan zijn broer, mijn man. Ook de broers gezworen kameraden: iedere zondag samen een Bokje of Vedett proeven, luisteren naar muziek, ouwehoeren over van alles. Gebroeders forever.

                          *

De oesters gingen op. Maar het genieten was niet meer het genot van vroeger. Dit te verteren, dat het nooit meer worden zou als weleer, dat de oesters nooit meer zo zouden smaken als vroeger, de Vedett nooit meer zou worden opgedronken, dit alles was nog moeilijker dan het werkelijk-lastige verteren van de oesters in zijn zieke buik.

                          *

Zijn zoon en hij stapten na het eten op. Ze gingen nog wat wandelen op het strand. ‘Nu het nog kan’, zeiden zijn ogen. En daar gingen ze. Vader en zoon, langzaam lopend over het zachte zand dat als een warm en meegaand vloerkleed zich om hun voeten sloot. 

                          *

Tussen het donkergele en grijsblauwe vlak, precies op de strook met het harde zand, zagen we ze gaan, vader en zoon. 

‘Rob voelt zich niet meer zo goed he mam?’, vroeg mijn zoon. 

‘Nee’, zei ik. En wij beiden waren stil. Heel stil. 

                         *

En ik denk aan zes weken geleden. Jouw zoon en mijn zoon naast elkaar op een hoge kruk in de bloedhete school. Beiden behaalden hun einddiploma. De mentor bewaarde de twee neven voor het laatst, tegelijk ontvingen ze hun praatje, diploma en een jaarboek met foto’s. Daar staan ze in: twee prachtige jongemannen, een donker, de ander blond. Ze schreven een tekst bij hun foto.          

‘In vier jaar veel gelachen met iedereen. Gebroeders van Heusden samen de middelbare school overleefd.’

                         *

Nomina eorum qui decesserint, ne obliviscamur 

                        ***

Advertisements

6 thoughts on “Opdat wij niet vergeten

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s