Feestje!

  
Zaterdagavond hadden wij een feestje. Meewarig worden wij bekeken door onze zoon, 18 jaar en fervent feestvierder. De afgelopen drie maanden sloeg hij geen avond uitgaan over. ‘Jullie genieten gewoon niet van het leven’, zei hij onlangs. Wij bezoeken te weinig feesten, klagen zelfs soms over ‘alweer’ een verjaardag. De kloof der generaties weerspiegelt zich in de feestoogjes van onze zoon. ‘Saaie dodo’s’, zeggen de oogjes.

                         *

Maar zaterdagavond hadden wij een feest. Onze entree was grandioos. We arriveerden op het moment suprême van het vertonen der dia’s, een liefdevolle slide-show over het leven van de vijftigjarige. Met een voet in de kamer en een voet op het terras keken veertig paar ogen ons lachend aan. Wij stonden naast het scherm. Van een stille intocht was geen sprake. 

                         *

‘Annelie en Raymond zijn er, het feest kan beginnen!’, grapte de jarige. Dat voelde goed, al die aandacht, wij lachten met kiespijn en zetten ons charmantste gezicht op. Trokken onze buik in en wiebelden op ongemakkelijke hakken een half uur op de ongelijke tegeltjes van het terras, kijkend zonder bril naar de stroom dia’s, meesterlijk becommentarieerd door de 80-jarige moeder van de jarige.

                         *

‘He, ben jij dat?’, over haar jarige zoon, nadat de bewuste dia al weer drie dia’s geleden was.

‘Is dat Steffi?’, over haar schoondochter, die zij al zeker dertig jaar kent. 

‘O ja, dat was in Spanje…’, maar we zijn al twee vakanties verder. De plaatjes schieten voort, te snel voor oma met haar slow-motion opmerkingen. 

                         *

Het was moeilijk kijken zonder bril. Wel zag ik dat de zoon van de jarige op zijn vader lijkt. En ik herken zijn dochter die vroeger zo lief speelde met de onze. Vertederd denk ik terug aan de twee kleine meisjes, blonde en bruine lange haren, spelend met poppenkastpoppen, bloemen plukkend uit de omliggende tuinen om deze ‘te verkopen.’ Hun broertjes pestend, de kleine Max hele middagen ‘postbode’ laten zijn die voortdurend briefjes moet ‘bezorgen.’ Zo zijn ze fijn van hem af.

                         *

Kleine meisjes zijn nu groot en dragen kleurrijke fifties-jurkjes met hoge hakken. De postbode van toen is een donkere ‘hunk’ van 1.70 m. met brede schouders die in plaats van briefjes zijn ouders grijze haren bezorgt. 

                         *

De hunk, die een festival bezoekt met zijn vrienden, kwam ‘s nachts niet thuis. Op berichten werd niet gereageerd. ‘Zijn telefoon zal wel leeg zijn’, rationaliseerden wij in bed, ook een beetje groggy van ons feest. Niet meer gewend aan wein, weib und gesang.

                          *

Om 5.00 en 7.00 uur zend ik twee redelijk beheerste noodsignalen uit naar een dode telefoon: ‘Waar ben je?’ ‘Halloooo, waar zit je?’ In gedachten regel ik zijn begrafenis, ik zoek passende muziek uit.

                         *

Om 10.03 uur verschijnt het verlossende bericht: ‘Ik ben bij Noam.’ Ik berg de muziek op, de sloophouten kist kan terug naar de begrafenisondernemer. Hij is terecht. Mijn eigen, kleine postbode.

                         *

Kind twee start deze week met een kennismakingsweek van een vereniging waar ze bij wil. Vroeger noemden ze het ontgroening. Nu is het kennismaken waarbij je voor tenminste € 80,- aan onzinnige spullen moet meesjouwen, variërend van zwarte kniekousen en drie witte t-shirts XL tot en met een slaapmasker, een kraslot, sigaar en een onvindbare rode haarband. Leve de HEMA, AKO, Zeeman en het Kruidvat! Ze fietst zondagochtend vroeg door Amsterdam met een rugzak vol onzin, een slaapzak en mat, regenlaarzen en een poncho met veel lood in de schoenen naar de plek des onheils. 

                         *

Na nog wat appjes die redelijk geruststellend zijn ‘er zijn wel aardige meisjes hier’ en ‘het is nu gelukkig nog wel gezellig’ hoor ik niets meer. Bij de kennismaking hoort een week geen telefoon. 

                         *

Vlak voor de regenbuien komt onze festivalganger thuis met veel eerlijke verhalen. Wij, saaie dodo’s horen alles aan, God op de blote knieën dankend dat hij er is, gezond en wel, uit de ‘trance, dat is echt gek, mam! Zelfs het geluid van de voetgangerslichten doet je denken aan de muziek..’ 

                           *

Gelukkig mag ik vandaag aan het werk. Genoeg gefeest, gedanst, gedronken, gebeld, ge-appt en gehoord, weer gewoon werken. Heerlijk. Het weekend zit er op. 

                       ***

Advertisements

3 thoughts on “Feestje!

    • Dank je! Alles gaat goed. Wel erg druk aan het werk, dus schrijven raakt iets meer op de achtergrond 😦 Wel archiefonderzoek gedaan. Moet mezelf weer een zetje geven om verder te gaan met schrijven. En jij?

      Like

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s