Korreltjie sand

  
Korreltjie sand  



Korreltjie korreltjie sand 

klippie gerol in my hand 

klippie gesteek in my sak 

word korreltjie klein en plat 

 

Sonnetjie groot in die blou 

ek maak net ‘n ogie van jou 

blink in my korreltjie klippie 

dit is genoeg vir die rukkie 

(…)

 Wêreldjie rond en aardblou 

korreltjie maak ek van jou 

huisie met deur en twee skrefies 

tuintjie met blou madeliefies 

 

Pijltjie geveer in verskiet 

liefde verklein in die niet 

Timmerman bou aan ‘n kis 

Ek maak my gereed vir die Niks 

 

Korreltjie klein is my woord 

korreltjie niks is my dood


Ingrid Jonker (1933-1965)
                          *

Wat nou regen? Van de week zag ik ‘s ochtends vroeg een regenboog die de gehele Bollenstreek omspande. Het was alsof de kleuren op speelse wijze kenbaar maakten dat de streek één was en bleef. Kleurrijk, handen uit de mouwen, planten, pellen en plukken. 

                          *

Soms moet je het weer trotseren: het klimaat tarten, kom maar op, je kan me wat, vandaag rijden wij naar de stad Delft, wij lopen over bruggetjes, ruiken vieze grachtjes, zien plukjes toeristen en bezoeken kerken en musea. Dan eten we wat in een café, scheefgezakt pandje aan de gracht, met binnen een halfrond hok en daarin twee papegaaien. Niets zeggen ze. Klaar met lullen, klaar met alles. Als levende schilderijtjes duiken ze in elkaar, bewegingloos twee groene oerwezentjes op een stok.

                         *

We bekijken in de winkel muziek en films, we kopen c.d.’s en dvd’s. De documentaire ‘Korreltjie niks is my dood’. Het verhaal van Ingrid Jonker, Zuid-Afrikaanse dichteres. Ik herinner mij beelden van deze film die ik ooit zag: een mooie, jonge vrouw, omringd door kunstenaars. Een warm strand, een dochtertje, de gedichten in dat prachtige Afrikaans, speels en droevig tegelijk. 

                         *

Haar vader, die afstand nam van zijn dochter. Een volstrekt eenzame puberteit bezorgde Ingrid een gevoel van nietigheid. Ingrid Jonker pleegde zelfmoord. Ze was pas 31 jaar. Op 19 juli 1965 vinden wandelaars haar lichaam op de rand van zee en strand in Drieankerbaai. Op het bericht van Ingrid’s dood reageerde haar vader, Abraham Jonker: “Ze mogen haar van mij teruggooien in zee”. 

                           *

We lopen verder door de stad, slenteren langs marktkraampjes, een kaarsje steken we op in de kapel van de kerk Maria van Jesse. Een prevelement fluister ik voor onze twee kinderen, dat geluk hen moge toelachen. Hoe mooi de naam van de kerk: Maria van Jesse. Even daarvoor zagen we een soberder kerk, indrukwekkend vanwege haar geschiedenis en grafkelder met koninklijke doden. 

                         *

De Nieuwe Kerk. Juliana, Claus, de beelden van de begrafenissen draaien daar en ik herinner mij en zie: de paarse kleden op paarden, veel paarden, de droefheid van zoons om hun vader, het op het gezicht getekende verdriet van een vrouw om haar man. 

                         *

In de boekhandel ligt ‘Je zegt het’, het nieuwe boek van Connie Palmen over het leven van Sylvia Plath, dichteres en Ted Hughes, schrijver. Sylvia Plath, moeder van twee jonge kinderen, pleegde op gruwelijke wijze zelfmoord. Verlaten door Hughes, die een leven lang nagedragen kreeg dat haar dood zijn schuld was. Connie geeft Hughes een stem in haar boek. Ik moet het kopen.  

                          *

De stad wordt verlicht door een plots opkomende zon: felle en harde verlichting, zo na de schemer en regensluiers van eerst.

                          *

Laatst rakelde een gesprek het gevoel op van mijn maanden van onmetelijk verdriet. Ingrid, Claus en Sylvia, zij weten ervan. De diepten van de geest als de koude, kille kelderruimte waar de kist van Claus staat. Ingeschoven op een harde plank in de Delftse grafkelder. 

                         *

Een volstrekt eenzame puberteit en een moeder die afstand nam van haar dochter. Dat gat, de rillende kou en wanhoop, de angst ‘dit gaat nooit meer voorbij.’ Ik zag die maanden alleen zo nu en dan twee paar kinderogen, twee blauwe, twee bruine. 

                           *

Nu loop ik hier, in de zon, beladen met pakjes schoonheid. Ingepakte ideeën, beelden en taal en ik verheug mij op het genot der dingen. Lezen, kijken, luisteren, schrijven, leven. 

                        *

Lady Lazarus

                        (…)           

Soon, soon the flesh

The grave cave ate will be   

At home on me


And I a smiling woman.   

I am only thirty.

And like the cat I have nine times to die.

                         (…)

Sylvia Plath (1932-1963)

                         ***

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s