Makkie

  
Het regent. De ruitenwissers zwiepen heen en weer en brengen een rillerig geluid voort, als krassende nagels over een schoolbord. Hoe ik de wissers ook afstel het maakt niet uit. Kchchchc, kchchch, een gelijkmatig ritme over glas begeleidt de tocht naar huis.

                         *

Vanuit de auto bel ik mijn vader. Het is 17.30 uur en ik rijd naar huis, verlangend naar de warmte van de huiskamer, mijn man-met-oranje-schort, zoon-met-laptop en geurige boerenkool.

                         *

‘Hallo!’, klinkt het luid en duidelijk in de auto.

‘Ha pa, met mij’

‘Ja?’, klinkt het vragend. Ik bel mijn vader niet zo vaak buiten de twee- wekelijkse visites om.

‘Ik bel even om te vragen of het is gelukt met Netflix. Kon je het vinden?’

                         *

De dag ervoor installeerde ik Netflix op zijn televisie. Het was ons cadeau voor zijn 94-e verjaardag, het kleine Apple tv-rechthoekje en een abonnement op Netflix. Het installeren verliep niet zonder slag of stoot. Allereerst ontbrak een kabel. Hiervoor reed ik op zondag naar de Media Markt. Een HDMI-kabel kopen op zondag in de Media Markt is wat je kan noemen: een uitdaging. Ondanks een met vette letters aangekondigde BTW-actie, veel bezoekers en nog meer verkopers hield ik het hoofd koel en kocht ik een HDMI-kabel. Een zwarte kabel met koperkleurige uiteinden, netjes beschermd door een rechthoekig plasticje.

                         *

‘Dat is €24,94, mevrouw.’

En ik rekende het eigenaardige bedrag af. Was dat vanwege de BTW-actie? Niet goedkoop, zeg, zo’n kabel. 

Gewapend met de kabel deed ik bij mijn vader thuis een poging Netflix op te starten. Mijn dochter ging mee. We stuitten echter al snel op het fenomeen ‘Apple Id.’

‘Pa, wat is jouw Apple Id?’

‘Apple Id? Heb ik dat?’

‘Ja opa’, zei mijn dochter, ‘die heb je toch? Je gebruikt deze ook op de computer. Ik heb hem zien staan op een van die papiertjes met wachtwoorden.’

                         *

Mijn vader loopt moeizaam naar het bureau waarop de Apple-computer staat. Hij pakt een A-4 waarop alle wachtwoorden zijn uitgetypt. Een paar losse velletjes en overschrijvingen dwarrelen bij het zoeken naar de wachtwoorden neer op de grond. Maar jawel, op de A-4 staat zijn Apple Id: gebruikersnaam en wachtwoord. Als we het hele Netflix-menu hebben doorlopen -‘wat een leuk geluid’ – zegt mijn vader bij iedere apart aangeklikte letter van zijn Id – blijkt de Id niet geldig. Mijn dochter opent zuchtend via I-tunes mijn vader’s gegevens. ‘Opa, je credit-card is verlopen. Wat is je nieuwe nummer?’

‘Ja’, zegt mijn vader, ‘dat is waar ook! Ik wacht al weken op mijn nieuwe credit -card. Ik heb deze nog steeds niet ontvangen.’

‘Mam, kan jij jouw nummer er niet inzetten?’, stelt mijn kind voor. Ja, dat kan, maar ik heb mijn creditcard niet bij me.

                         *

‘Pa, dinsdag installeer ik Netflix voor je met mijn kaart.’

‘Och, dat hoeft niet, hoor’, antwoordt mijn vader. ‘Ik krijg vast gauw die nieuwe credit-card.’

‘Nou, we kijken wel.’ En we zeggen gedag. Mijn vader Netflix-loos achterlatend.

                         *

Dinsdag doe ik opnieuw een poging. 

‘Je hoeft niet een Apple Id te hebben voor een Netflix-account’, beweert mijn zoon. ‘Ik heb zelf gewoon een account met mijn bankpas aangemaakt. Dat kan ook.’ Bij mijn vader maak ik zo’n account aan. En dat lukt. Helaas vraagt Netflix wel om een Apple Id. Ik word er wanhopig van. ‘Ik snap dat niet hoor’, zegt mijn zoon als ik hem bel, ‘maar ik stap nu net de trein in, doei!’

                          *

Ik zeg het bankpas-account onder hevige belangstelling van mijn over- mijn-schouder-meekijkende vader af. ‘Dat dat zo snel kan worden afgezegd’, zegt hij ongelovig. 

                        *

En nu heb ik er genoeg van, maar opgeven is geen optie. Vele handelingen verder lukt het eindelijk. Ik schrijf stap voor stap op een blaadje uit wat mijn vader allemaal moet doen. Wat vreselijk ingewikkeld is. Na drie keer oefenen, waarbij ik telkens roep als mijn vader met zijn dikke vinger op ‘enter’ drukt: ‘menu’, pa, met ‘menu’ keer je terug!’ moet ik echt naar huis.

‘Ik heb je vreselijk opgehouden he?’, vraagt mijn vader bij het weggaan.

‘Nee hoor, dat geeft niets,’ antwoord ik, terwijl ik probeer uit te rekenen hoeveel tijd dat hele Netflix mij heeft gekost. 

                         *

Rijdend naar huis in de stromende regen wil ik weten of het hem is gelukt.

‘En, heb je al Netflix gekeken? Lukte het allemaal?’, vraag ik.

‘Ja, het ging goed. Ik heb de hele middag gekeken. Wat staat er veel op!’

‘Wat heb je gekeken?’, vraag ik. Bij het uitproberen samen drukte hij op de film ‘Verliefd op Ibiza’ en keken we een stukje natuurfilm. 

‘Ik keek naar, ja, hoe heet het ook al weer? Die film over dansen. Je weet wel.’ 

                         *

Ik pijnig mijn hersens: een film over dansen? Kchchchch, kchchch, de ruitenwissers slepen zich voort over de voorruit. Druppels slaan van links naar rechts. 

‘Is het die film met die overleden acteur?’, vraag ik. Het begint me te dagen. Hoe heet dat joch ook al weer?

‘Dirty dancing?’ Is het Dirty dancing?’

‘Ja’, roept mijn vader, ‘Dirty dancing’ heb ik gekeken. Maar wat staat er veel op, op dat Netflix!’

‘Ja, je hebt voldoende keus’, antwoord ik. Ik ben bijna thuis.

                         *

‘Maar nu krijg ik de gewone tv niet meer goed’, zegt mijn vader. ‘Het geluid doet het niet.’

Vijf lange minuten instrueer ik hem hoe de volumeknoppen van BEIDE afstandsbedieningen hoger gezet moeten worden. Het lukt maar niet.

‘Zal ik maar even langskomen?’, vraag ik.

‘Het lukt niet’, zucht mijn vader. Maar bij de zesde instructie – ‘ook op de andere afstandsbediening moet je het volume activeren, pa’ – klinkt het opeens opgelucht: ‘ja, hij doet het weer!’

Ik draai onze straat in. Ik voel de warme kamer, ruik de boerenkool.

                         *

‘Nou pa, fijn dat het gelukt is. Ik vind het knap dat je Netflix vanmiddag gevonden heb en het weer terugzette.’

‘Nou, zo moeilijk is het niet, hoor’, antwoordt mijn vader.

Nee, zo moeilijk is het niet. 

                       ***

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s