Poya

     
Het sneeuwt en sneeuwt. Vlokken als plukjes wattenbol, die langzaam naar beneden worden gegooid, kleuren het dorp wit. Halverwege de berg kringelt een cirkel van mist om fiere dennetjes. 

                            *

We inhaleren de scherpe, droge lucht, onze schoenen worden nat, sokken zompig van het lopen door zacht-gelopen kleddersneeuw.

                          *

Mijn kind drinkt La Chouffe. Ik een rode huiswijn. We laten het ons welgevallen, dit vriendelijke hotel, de aardige bediening – ‘ik heet Hidde’ -het eten van Raf de kok die goochelt met groenten, structuren en smaken. 

‘Kijk mam, zie je, ze hebben hier weer die lekkere olie.’ En ja, de olie met rozemarijn waar we het boerenbrood in dippen, uiensoep met vetoogjes en drie krokante bolletjes met daarin druipende Savoie-kaas. 

                           *

‘Welke pas willen jullie?’, vraagt de vriendelijke hoteleigenaar. ‘Ik adviseer de pas van het hele gebied, dan kan je een beetje uitmikken waar het mooi weer is.’ 

En dat doen we. 

‘Morgenochtend liggen de passen bij het ontbijt klaar’, zegt de man en hij staat langzaam op, komt omhoog uit zijn gebogen houding. 

                             *

Hij loopt naar het tafeltje naast ons. Achter het hoofd van mijn zoon zie ik door het grote raam de vlokjes wild dwarrelen in het buitenlicht. Sneeuw ligt als een dikke laag witte chocopasta op de leuning van de buitentrap.

‘Eigenlijk zouden we nog een wandelingetje moeten maken’, opper ik. Maar ik denk intussen aan mijn natte voeten van vanmiddag. In van die nat-benauwde sokken die je kent van vroeger toen je sokken op kamp zo viezig doorweekt raakten in je kaplaarzen. 

                             *

Ik krijg geen antwoord en het is goed. We verlangen naar het bed met de donzige dekbedden en het strakgetrokken overtrek. In het boekje van het hotel lees ik dat het beddengoed historische waarde heeft: ‘Je ziet hierop de klassieke ‘Poya’ afgebeeld, ofwel de jaarlijkse trek van de koeien naar de hoger gelegen alpenweiden.’ 

                             *

En dat is mooi. Poya. De jaarlijkse trek naar hoge alpenweiden. 

                          *

We zijn er. In de Haute Savoie. Waar het sneeuwt en sneeuwt. 

                         ***

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s