Busje komt zo

In de herfst

Hol en leeg van verlangen 

en de gele amberen bomen 

de groene en barnstenen stammen. 

Het licht hangt stil in de blaren. 

                        *

Mijn hart is te veel geopend, 

te veel in het licht gevangen 

in der wolken licht varen… 

En pijndoend, schrijnend dromen 

weg van mijzelf te komen. 

En eigenlijk zo wanhopend. 

                       ***

Vasalis (1909-1998)

De poezen dwarrelen om mij heen als fruitvliegjes om de perzik met dat ene, rotte plekje. Ik had het niet gezien, dat plekje. Pas toen ik de vrucht oppakte zag ik het. De opstuivende fruitvliegjes verdwenen daarna als dieven in de nacht op zoek naar ander rot fruit.
                         *

De poezen willen gewoon eten.

                          *

Na enkele onwennig-warme dagen in september regende het vannacht. De steentjes van het terras glimmen, naaktslakken zoeken hun glibberige weg als blinden zonder tikkende stok. De druif hangt vergeeld en dof te hangen, wachtend op plukkende vingers die hem verlost van de zurige vruchtjes die niemand lust. Ook de appel hangt vergeten hoog in de lucht als een verboden vrucht die de moeite niet loont. 

                       *

Vochtige ochtenden herinneren aan najaar, herfst, regen en wind die naderen als onontkoombare zekerheden. Nee, wij hoeven niet weemoedig te worden noch zwaarmoedig. Kijk achterom naar die mooie zomer, nou ja, in ieder geval de aardige nazomer, wij hebben niks te klagen.

                         *

Zonen en dochters ritsen onwillig het plastic van hun strak ingepakte boeken, ze ruiken naar nieuw. De boeken die de weg naar de toekomst openen, zeggen ze, tenminste je moeder denkt dat en ze zegt het met haar ogen die aandringen op dat schema, die samenvatting. En jij weet dat het niet zo is, je komt er wel, ook zonder boeken die ruiken naar nieuw. Maar je luistert naar je moeder of doet alsof en je stelt haar gerust door dat boek open te slaan, je ogen langs de bladzijden te laten glijden, wat te tikken op het toetsenbord van je laptop. 

                           *

En de tijd vloeit, de herfst, het najaar in. 

                           *

En nee, dat busje is niet gelukt. Ik hoorde er niks meer over. Mijn vader zit in zijn kamer, hij kijkt naar de televisie die als een onbeweeglijke vlieg tegen de muur geplakt zit. Hij wacht. Wij wachten. Ik wacht. 

                           *

De tijd vloeit, de herfst, het najaar, de winter in. 

                            *

En gisteren was het al om tien over acht donker.

                        ***

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s