Tonio

Na een slopende opruimdag in het huis van mijn vader zet ik wat foto’s van het dressoir dat mijn ouders ooit kochten – het was een rib uit hun lijf eind jaren ’50 – op Marktplaats. Het bruine, houten dressoir met de glanzende greepjes die zo mooi een rechthoekje vormen als de kastjes en laatjes gesloten zijn. Het dressoir is nog ouder dan ik. 
                         *

Ik zie de foto van mij, jarige Job, trots en blij met mijn buik vooruit en een papieren kroon op het hoofd. ‘Drie jaar!’ staat op de rand van de kroon. Ik draag hetzelfde bloesje als de pop achter mij, Tonio. Mijn moeder kleedde Tonio aan zoals ze mij aankleedde: een rood-wit geblokte bloes met paarlemoeren knoopjes, een kobaltblauwe tuinbroek van ribbeltjes stof. Alle kleertjes gemaakt door de vaardige handen van mijn moeder. Slanke, handige handen. Ik was Tonio, Tonio was mij. 

                         *

Ik sta op de foto voor het donkerbruine dressoir. Achter mij staan mijn cadeautjes: Tonio, een bromtol en…Ik graaf in mijn geheugen: wat stond er nog meer? Maar het enige dat ik zie is mijn gelukkige gezichtje, glimmend van blijdschap. Drie jaar! 

                         *

Het beetje speuren naar een bedrag voor het oude dressoir leverde niets op dus ik doe maar wat. Ik plaats drie foto’s bij de advertentie: ‘Mooi en gaaf dressoir van Pastoe’ en ik wacht af. Binnen een minuut gaat mijn telefoon:

‘Ik zie dat u een dressoir van Pastoe te koop heeft. Ik wil dat graag kopen, u krijgt de vraagprijs van mij.’ Ik wimpel de man – die stevig aandringt – af. Bieden moeten ze. Zo werkt dat toch op Marktplaats? 

‘Ik wacht nog even af’, zeg ik, ‘De advertentie staat er nog geen minuut op.’ De man geeft niet op maar ik heb er genoeg van en ik noteer zijn nummer. ‘U belt mij wel terug?!’, dringt de man aan, ‘Ik wil het dressoir graag van u kopen.’ Ik beloof terug te bellen. 

                         *

Zodra het gesprek is afgelopen belt de volgende en de volgende. Ik word sufgebeld over het dressoir en ik ruik onraad. Heb ik het verkeerd ingeschat? Vraag ik te weinig? Ik speur tussen de telefoontjes door op internet naar dressoirs van Pastoe. Het dressoir is ontworpen door Cees Braakman en behoort tot de Japanse serie. Het zegt mij niets. En weer gaat de telefoon.

‘Waarom zet je dan ook je telefoonnummer op Marktplaats?’ informeert mijn echtgenoot narrig. 

‘Dat doe ik altijd’, antwoord ik. 

‘Heel onverstandig’, mompelt de narrige en hij duikt weg in de voorkamer om muziek te luisteren, dan hoort hij mijn telefoon niet meer. 

                          *

Na een uur haal ik de advertentie weg. Ik word gek van het gebel. En ik ben er inmiddels achter dat het dressoir met de zwart-glanzende greepjes een collector’s item is en tenminste drie keer zoveel waard is als mijn vraagprijs.

                        *

Met in mijn achterhoofd Tonio en de verjaardagskroon bel ik mijn dochter. ‘Jij hebt zeker geen plaats he, voor het dressoir van opa?’ En ik vertel over het dressoir van Pastoe (Japanse serie), de waarde en het gebel. 

‘Mam, nee, dat krijgen we niet hier naar boven,’ zegt ze. ‘En’, vervolgt ze spijtig, ‘Het is ook echt te groot voor deze ruimte.’ En dat is zo. De zolderetage is mooi en licht maar het dressoir is 2.20 meter breed. Nee, dat gaat niet. Ik zucht en kijk naar ons eigen dressoir. Ooit kochten wij dat bij De Kasstoor in Amsterdam, een rib uit ons nog jonge lijf. Maar ik ben gehecht aan dit dressoir. Het dressoir waar de cadeautjes van onze kinderen op stonden, het dressoir waarop het buffet van ons kerstdiner werd uitgestald, waar de glazen, salades en lekkere hapjes op staan bij feesten en partijen. Ons dressoir.

                           *

En ik bel met Visavu dat retro design meubelen verkoopt. ‘Ik heb zeker belangstelling voor het dressoir!’ zegt Judith van Visavu enthousiast en ze biedt een mooi bedrag. Ik weet dat ze meer zal krijgen voor het dressoir nadat ze het alleen maar even wat oppoetst met een beetje teak-olie. Maar het kan me niet schelen.

                           *

Ik verkoop het bruine dressoir met de zwartglanzende greepjes die zo mooi een rechthoekje vormen als de kastjes en laatjes gesloten zijn en hiermee verkoop ik mijn jeugd, mijn van blijdschap glimmende gezichtje, Tonio, de kleertjes die mijn moeder maakte met haar slanke, blanke vingers. Vaarwel Tonio, vaarwel driejarige, vaarwel vroeger. En bijna laat ik een traantje. Bijna. 

                        ***

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s