Tussentijd


Lieve critici, ik vrees

dat ik geen doel of doelgerichte

lijn in de loop der jaren lees

van mijn duizenden gedichten.

                     *

Ik blijf een ventje dat maar schrijft

en nauwelijks wil weten

of zijn bekladdering beklijft

of gretig wordt vergeten.

(…)

Leo Vroman (1915-2014)
Uit: ‘Daar’, 2011.

Het is tussentijd, de tijd tussen de kerstdagen en het nieuwe jaar. De tijd waarin men vraagt: ‘Ben je vrij?’ of wenkbrauwen ophalend: ‘Werk jij tussen Kerst en Oud en Nieuw?’ 
                      *

Soms werk ik in de tussentijd, soms niet. De weken voor en na Kerst waren vroeger enerverend en omgeven door onmin, zwijgen en ziek zijn. De ruzie om de grootte van de kerstboom was het startsein voor de feestdagen. Mijn moeder wilde in ons hoge herenhuis een grote boom, mijn vader, – die het ding moest halen en later opruimde, wilde een kleinere. Wij kinderen werden altijd ziek zodat we eindigden met een mini-kerstboom op de slaapkamer van onze ouders. Hoe de kleine, versierde boom daar kwam herinner ik mij niet meer. Het zal mijn moeders idee geweest zijn die mijn vader zuchtend uitvoerde. Ik was verdwenen in snot en slijm en stak mijn hoofd onder de polyester lakens en oranje sprei van mijn ouders bed. De grote boom stond treurig en majestueus in de statige woonkamer. 

                        *

Hier is het stil. Vredig kan je het noemen. Geen onmin, snot noch slijm. Het is tussentijd. Tijd om na te denken. Twee en een half jaar geleden begon ik met dit blog, gewoon leuk, uitproberen of het wat was, of ik het nog kon, schrijven. En het ging. Vele verhaaltjes later ging mijn vader dood. Hij was een dankbaar onderwerp van de verhalen dit jaar. Of hij het wist? Nee, ik denk het niet. 

                        *

Mijn kinderen zijn groot. Soms schreef ik over hen. Ze vonden het goed. Mijn man stuurde ik de blogjes toe en hij reageerde: ‘mooi’, ‘goed’, 🙂 Trouwe lezers heb ik en dat is fijn. Opdoemende duimpjes ‘s ochtends, van Helene, Annemarie, Loes, Carina, Danielle, Michael…Ook collega’s schoten mij aan. ‘Mooi geschreven!’ en dan was de dag goed. Dank jullie wel. 

                        *

Nu ga ik op zoek naar het Grote Verhaal. Structuur, opbouw, vallen, opstaan. Maar ik ga het proberen. De tijd voor de blogjes wend ik aan voor het Grotere, Onzegbare en Moeilijke. Een boek? Wie weet. Ik ga het proberen. En misschien schrijf ik tussendoor nog een klein verhaal. Om te oefenen, voor een duimpje, een oplichtend rood bolletje.

                         *

Tussentijd is het en zal het zijn. 

                       ***

Advertisements

4 thoughts on “Tussentijd

    • Dank je wel! Jullie ook een heel goed en gezond 2017 toegewenst met de lieve poezen! Wij genieten iedere dag van de lieve en grappige Moos en Saar. Speels, knuffelig en mooi zijn ze nog steeds 🙂 Morgen weer een klein verhaaltje (ik kan het niet laten), daarnaast veel peinzen over en puzzelen op wat ‘groters.’ Hartelijke groet, Annelie

      Like

  1. Dag Annelie, mooie blog. En mooie ondersteuning door Vroman en Pooh 😉 Alweer vier jaar geleden dat ik jullie ijsje etend (jij.man,dochter) mocht fotograferen in de Amsterdamse Spiegelstraat. Wens je een heel goede ‘tussen’tijd toe. Mijn vrouw, auteursnaam Roos Verlinden, zal begin 2017 haar 21e roman bij de uitgever inleveren. Haar roman “Partenspelers” begint nu door te breken met name in kringen van psychologen/coaches en de vrouwelijke cliënten daarvan. Zelf start ik in februari , naast mijn andere werkzaamheden, een experimenteel fotoproject.

    Paar websites om, als je tijd hebt, eens even naar te kijken: http://www.roosverlinden.nl http://www.vogelvrouw.nl (die is ook van de schrijfsterŠ) en http://www.klankbordpraktijk.nl die laatste is een betaversie, heb ik wat verwaarloosd in 2016, gewoon te druk met andere zaken ;-(

    Alle goeds gewenst, Anjo Brombacher

    Van: Annelie Jonquiere Blog Beantwoorden – Aan: Annelie Jonquiere Blog Datum: zaterdag 31 december 2016 07:01 Aan: Onderwerp: [New post] Tussentijd

    WordPress.com ajonquiere posted: ” Lieve critici, ik vrees dat ik geen doel of doelgerichte lijn in de loop der jaren lees van mijn duizenden gedichten. * Ik blijf een ventje dat maar schrijft en nauwelijks “

    Like

    • Hallo Anjo, dank voor je berichtje en je trouwe lezersschap! Ik herinner me jou en de foto die je van ons nam op die mooie, zonnige dag…De dochter is nu al groot, bijna 23, studente aan de VU. Leuk dat je vrouw ook schrijft! Ik kan het schrijven ook niet laten.., morgen toch weer een verhaaltje 🙂 En daarnaast puzzelen op wat ‘groters’. Hartelijke groet, Annelie

      Like

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s